09
ก.ค.
09

ต้นร่างเรื่องไม่สั้น ๑๑.

๑๑. All for Love

 

IMGP1492 ภาณุ  ผมสะดุ้ง รีบหันหลังพิงประตู  ดูอะไร?

            ห้องตรงข้าม  ผมไม่โกหก  เหมือนเรไรจะไม่รู้ว่าผมลงไปข้างล่าง  ฆ่าเวลา รอเรไง

            เรไรกลับเข้าไปในห้องน้ำ  ภาณุออกไปไหนมา

            ผมเลือกที่จะเงียบไม่ตอบคำถามนั้น  เดินไปหยุดที่หน้าห้องน้ำ เรไรกำลังยืนเช็ดผมที่หน้ากระจก  เธอสวมเชิ้ตของผม  ชายเสื้อยาวคลุมต้นขา บางขณะมันร่นขึ้นไปตามจังหวะยกท่อนแขน  ผมมองเพลิน กระทั่งมีเสียงกระแอมกระไอจากเจ้าของเรือนร่างผมจึงเดินเข้าครัวดื่มเบียร์ที่เหลือค่อนกระป๋อง

            ภาณุยังสนใจห้องตรงข้าม?

            เปล่า

            แต่แอบดูเขา?

            ก็แค่…หาความตื่นเต้น  จุดบุหรี่  เหมือนเด็กๆ  เด็ก ๆ มีแต่เรื่องตื่นเต้นไม่เว้นแต่ละวัน

            พูดออกไปแล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กไม่รู้จักโต  รู้ว่าประโยคนี้มีความหมายไปทางลบแต่ผมก็ยังอยากคงความเป็นเด็กไว้ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงวัยใดก็ตาม  ความเป็นเด็กหมายถึงจินตนาการยังคงอยู่ในผม  น่าแปลกที่ครั้งหนึ่งผมคิดหนีจากความเป็นเด็กไปสู่ผู้ใหญ่ถึงวันนี้กลับโหยหาชีวิตในช่วงยามนั้น  เป็นเพราะผมนึกเบื่อความเป็นผู้ใหญ่  สังคมผู้ใหญ่ลึกลับซับซ้อน  ผมมิอาจปรับตัวให้ชาชินกับวิถีชีวิตเช่นนี้

            ผู้ใหญ่คิดซับคิดซ้อน เช่นผม เช่นราตรีกับเพื่อนสาว หรือไม่เว้นแม้กระทั่งเรไร

            เปิดเบียร์อีกกระป๋อง  เปิดวิทยุเครื่องเล็ก หมุนหาคลื่นเพลงไทยสากลเก่า ๆ อย่างของสุนทราภรณ์  จำได้ว่ามีจัดอยู่ช่องหนึ่งเปิดมันอยู่ทุกค่ำคืนแต่กลับหาไม่พบ คงเป็นเพราะฝนตก  สุดท้ายก็เลือกช่องเพลงแคลสสิคทดแทน

            แล้วตอนนี้ล่ะยังตื่นเต้นอยู่ไหม?

            ผมเอนหลัง หลับตาคิดถึงภาพเรไรเมื่อครู่ 

อ่านต่อ ‘ต้นร่างเรื่องไม่สั้น ๑๑.’

29
มิ.ย.
09

ครั้งหนึ่ง กับ ไมเคิล แจ๊กสัน

ครั้งหนึ่ง กับ ไมเคิล แจ๊กสัน

สวัสดีวันอาทิตย์  ปีที่ ๔  อาทิตย์ที่ ๑๕

 

IMGP28461คนคนหนึ่งเกิดมาเพื่อเป็นตำนาน ขณะมีชีวิตอยู่ก็เป็นตำนานไปแล้ว…เมื่อถึงแก่ชีวาวายก็ยิ่งเป็นตำนาน

                ผมกำลังจะบอกว่า ไมเคิล แจ๊กสัน ตายแล้ว

                ครับ พี่แกตายแล้วจริง ๆ (ย้ำเพราะไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อแรกได้ยินข่าว)

 

เช้าวันศุกร์ระหว่างเดินทางจากบ้านไปสำนักงาน ฟังรายการเพลงของพี่หมึกและน้องเปียโน คลื่น 98.5 จึงรู้ว่าไมเคิล แจ๊กสัน เสียชีวิตแล้ว  รายงานเบื้องต้นแพทย์ระบุว่าเพราะหัวใจล้มเหลว  พี่ไมค์นอนหลับแล้วไม่ตื่นขึ้นอีก (ถึงวันนี้ท่านอาจได้รายงานเพิ่มเติมขึ้นบ้างแล้ว สำหรับผมยังไม่ทราบ เนื่องจากไม่ได้ติดตามข่าวใด ๆ ตลอดวันเวลาเสาร์-อาทิตย์)

                รู้สึกยังไงกับข่าว…  แน่ละ เสียใจและเสียดายในความเป็นไมเคิล แจ๊กสัน

                ผมเกิดในกลางทศวรรษที่ 70  โตในช่วงทศวรรษที่ 80 แม้จะไม่นิยมแนวเพลงป๊อปแต่ชื่อไมเคิล แจ๊กสัน ปฏิเสธไม่รู้จักไม่ได้ พอ ๆ กับชื่อของ มาดอนน่า, ทิน่า เทอร์เนอร์ (คนหลังรู้จักเมื่อเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับเป๊ปซี่)

                We are the world ใช่เลย, เพลงนี้ชื่อพี่ไมค์กระฉ่อนชำแรกเข้าสู่ความทรงจำ  เพลงไพเราะและเจตนาดีสำหรับเด็กยากไร้ทั่วโลก  หากความจำไม่คลาดเคลื่อน พี่ไมค์เป็นคนเขียนเพลงเพลงนี้

                We are the world.

We are the children.

                ไม่ได้เป็นแฟนเพลงพี่ไมค์ แต่ก็ได้ฟังเพลงของแกหลายเพลง รู้จักชื่อบ้าง ไม่รู้จักบ้าง  บางเพลงได้ยินบ่อยมากก็เพิ่งรู้ว่าชื่อเพลงนั้นเพลงนี้เอาวันนี้ (พี่หมึกกับน้องเปียโนเปิดรำลึก) เช่น Ben, Bad และ Black or White. เป็นต้น

                I’ll be there. และที่ชอบและตั้งใจฟังเป็นพิเศษ You are not alone.

                และ One day in your life. เพลงซึ่งค้นหาจากแผ่นดิสก์รวมเพลงดังในยุค 80 มีเพลงของพี่ไมค์เพลงเดียว  ฟังไปเขียนถึงพี่ไมค์ไปท่ามกลางสายลมเย็นหลังฝนตกในยามค่ำคืน

You remember me somehow…

อ่านต่อ ‘ครั้งหนึ่ง กับ ไมเคิล แจ๊กสัน’




ถ้อยความคมคำ

“เราไม่เคยทำ ‘ชั่ว’ ไม่เคย ‘โกง’ คน ไม่เคย ‘เอาเปรียบ’ คน ชีวิตจึงถูกกระทำ ถูกเอาเปรียบตลอดเวลา เรา ‘ต่อรอง’ อะไรไม่เป็น ไม่เคยเรียกร้องค่าต้นฉบับนอกจากเขาจัดให้ อีกอย่างเราเป็นคน ‘ใจอ่อน’ ซื้อของไม่เคยต่อ ยิ่งคนแก่ขายก็ยิ่งไม่ต่อ”

'รงค์ วงษ์สวรรค์

"เราจะเป็นอะไรในสายตาคนอื่นได้ทั้งนั้น แต่เราจะเป็นใครอื่นไปไม่ได้สำหรับตัวเรา--ในความคิดของเรา"

ผมเอง

ตู้ป.ณ.

prateepjitti@hotmail.com

เรื่องในบ้าน

ผู้มาเยือน

  • 65,868 hits