เวลาว่าง

ปีที่ ๔  อาทิตย์ที่ ๓๑

 

เวลาว่าง

 

ผมกำลังฝึกใช้โปรแกรมโฟโต้ช็อป (Adobe Photoshop) เพื่อตกแต่งภาพถ่ายที่ได้คัดเลือกว่าจะทำเป็นโปสการ์ด  ในการณ์นี้ทำให้ผมคิดถึงวันวานเมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษา มีวิชาหนึ่งที่ต้องเรียนคือ วิชาสื่อสิ่งพิมพ์ ปลายเทอมมีงานที่จะต้องทำส่งอาจารย์คือออกแบบแผ่นโปสเตอร์ ขั้นตอนวิธีทำต่าง ๆ นั้นไม่ยาก แต่กระบวนการนั่นสิไม่ง่ายเลย

            ตรงนี้ละที่ทำให้ผมย้อนคิดไปถึงวันนั้น  คือหากวันนั้นมีคอมพิวเตอร์ มีโปรแกรมอย่างโฟโตช็อปอะไร ๆ ก็ง่ายดายขึ้น แถมยังประหยัดเวลาอาจทำให้คิดออกแบบได้มากกว่าหนึ่ง

ตอนนั้นทำด้วยมือทุกอย่าง

            เริ่มจากหาภาพที่จะใช้  คิดข้อความที่จะสื่อและกำหนดตำแหน่งการวาง  ที่ยุ่งยากที่สุดคือตัวอักษรนี่แหละครับ

            ผมซื้อแผ่นตัวอักษรอย่างที่ใช้ขูดมาถ่ายเอกสาร ตัดตัวที่ต้องการใช้ติดลงกระดาษไข (Layer) กว่าจะสำเร็จก็ผลาญเวลาไปมาก  เสร็จแล้วก็ต้องมากำหนดค่าสีว่าจะใช้สีอะไร เป็นเปอร์เซ็นต์เท่าไหร่ กระนั้นก็ตามผมยังมองไม่ออกไม่เห็นภาพอยู่ดีว่า หากออกมาตามค่าที่กำหนดมันจะดูได้หรือดูแย่ขนาดไหน

            ไม่เหมือนทำในคอมพิวเตอร์ สามารถเห็นภาพรวมที่จะผลิตจริงทันที  อีกทั้งยังแก้ไขปรับปรุงได้ตามใจชอบจนกว่าจะพอใจในที่สุด

            อย่างไรก็ตาม การที่ไม่มีคอมพิวเตอร์ใช้ในวันนั้นใช่ว่าเป็นเรื่องน่าเสียดายแต่อย่างใด อย่างน้อยก็ทำให้ผมรู้จักขั้นตอนการผลิต ซึ่งคอมพิวเตอร์ก็ทำอย่างเดียวกันนี้ ต่างกันโดยกระบวนการเท่านั้น

ซื้อของออนไลน์

ปีที่ ๔  อาทิตย์ที่ ๓๐

 

ซื้อของออนไลน์

 

ผมอยากทำของขวัญให้เพื่อนในวันคล้ายวันเกิดของเขาสักชิ้นหนึ่ง  ไม่อยากซื้อหาของตามท้องตลาด เพราะเป็นการยากสำหรับผม  ยากที่ไม่อยากซื้อของที่มีสำเร็จอยู่แล้วตามท้องตลาด

            ของชิ้นแรกที่ว่าจะทำให้เขาคือการ์ดสักใบ จึงเริ่มลงมือออกแบบ  คัดเลือกภาพถ่ายที่มี  เริ่มจากภาพทิวทัศน์ต่าง ๆ ไปจนสะดุดอยู่ที่ภาพของเขาเอง  เป็นภาพที่ผมบันทึกไว้ที่ร้านอาหารร้านหนึ่งโดยที่เขาไม่รู้ตัว

            ใช่มันเป็นภาพลักษณะทีเผลอ ซึ่งผมชื่นชอบมากกว่าการนั่ง ยืน ปั้นหน้าให้ได้บันทึกเป็นไหน ๆ

            ตัดสินใจเลือกภาพนั้น, ด้วยความที่ไม่อยากให้อะไรดูง่ายไป  จากภาพสีก็ใช้โปรแกรมแต่งภาพให้ออกมาเป็นลายเส้น ปรับแต่งให้เหมือนภาพวาดลายเส้นมากกว่าเป็นภาพถ่าย

            เรียบร้อย  สำเร็จ

            ทีนี้ความคิดอันบรรเจิดวาบเข้ามา ไม่อยากให้เป็นเพียงการ์ดใบหนึ่ง  ผมเริ่มคิด…อัดลงกระดาษ หากรอบรูปที่เป็นงานศิลป์สักกรอบใส่ภาพมอบให้เขา มันก็ยังธรรมดาเกินไป  พลันคิดไปถึงแก้วกาแฟ หากบนแก้วกาแฟมีภาพของเขาคงดีไม่หยอก

            นึกถึงแก้วกาแฟที่เอาภาพถ่ายใบหน้าคนขึ้นมาทันที  แต่เรียกไม่ถูกหรอกว่างานลักษณะนั้นเขาเรียกว่าอย่างไร และร้านรับทำงานนั้นมีในย่านไหนสถานที่ใดบ้าง

            เก็บเอาคำถามนี้ไปถามเพื่อนร่วมงานก็ได้รับคำตอบว่าตามห้างฯ ชั้นนำมีออกถมไป  แล้วเขาเรียกว่าทำอะไร คำตอบข้อนี้ยังไม่ได้รับไขให้กระจ่าง

            อินเทอร์เน็ตมี?  ใช่ แล้วจะปล่อยให้มันอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไร…ค้นหา  ค้น ค้น ค้น

            ผมจำไม่ได้แล้วว่า พิมพ์คำใดลงไปในช่องค้นหา ระหว่าง พิมพ์ภาพลงแก้วกาแฟ กับ พิมพ์ภาพ, แก้วกาแฟ

            อย่างไรก็ตาม สุดท้ายก็ได้ข้อมูลอย่างที่ต้องการ

            งานลักษณะนี้เรียกว่า แก้ว Mug

            จากนั้นก็พิมพ์คำว่า รับทำแก้ว mug (ถ้าผมจำไม่ผิดนะครับ) ด้วยหวังว่าคงมีเว็บไซต์รับทำงานนี้บ้าง  หากมีผมก็ไม่ต้องตระเวนหาให้เสียเวลา

            แล้วก็มีจริงดังหวัง www.cuteintrend.com

                อ่านรายละเอียดแล้วไม่มีอะไรยุ่งยาก เพียงแต่ส่งไฟล์ภาพต้นฉบับ บอกสิ่งที่ต้องการ จากนั้นจะออกแบบส่งมาให้ดูก่อนทำจริง

            ผมตัดสินใจส่งภาพเพื่อนที่ออกแบบไว้ ใช้เวลาติดต่อทางอีเมล์ ๒ ถึง ๓ วัน ก็สั่งทำตามแบบ พร้อมกันนั้นก็โอนเงินผ่านทางธนาคาร แจ้งให้ทราบว่าชำระค่าสินค้าแล้ว  ชำระเงินวันอังคารวันพฤหัสฯได้รับสินค้า

            แกะกล่องดูสินค้าที่สั่งทำแล้วพอใจกับสิ่งที่ต้องการ  เอาให้เพื่อนร่วมงานดูต่างคนต่างบอกว่าดี  เหมาะสำหรับเป็นของขวัญอย่างยิ่ง  ผมผสมโรงด้วยความภูมิใจว่า “นี่เป็นชิ้นเดียวในโลก” (หากว่ามันยังไม่ถูกผลิตซ้ำ)

เพราะเกินกว่าครึ่งมันเป็นฝีมือของผมเอง  ในด้านภาพที่ออกแบบ