ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

๑๔. กรกฎาคม 16, 2010

Filed under: ไม่มีหมวดหมู่ — ประทีป จิตติ @ 00:19
Tags:

๑๔.

 

รถแล่นด้วยความเร็วร้อยยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง  ป้ายบอกทางแยกเข้าอำเภอชะอำปรากฏเหนือทางหลวงเบื้องหน้า

            แวะกินข้าวที่ชะอำดีไหม?  ราตรีถามเสียงเรียบ ๆ

            ผมไม่นึกอยาก ไม่ใช่ว่าไม่หิว เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงอยากจะไปกินข้าวที่นั่น ชายหาดชะอำวันนี้จะเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหนผมไม่รู้ และก็ไม่อยากรับรู้ด้วย  แน่ละ, มันคงเปลี่ยนไปมากทีเดียว  ครั้งสุดท้ายเมื่อได้ไปเยือนผมแทบคิดถึงภาพบรรยากาศที่เคยเหยียบย่างในครั้งแรกไม่ได้  ระยะเวลาห่างกันเพียงแค่สามสี่ปี ความเปลี่ยนแปลงได้เปลี่ยนโฉมไปในทางที่ผมไม่นึกชอบใจอีกต่อไป

 

ไปเที่ยวชะอำกันไหม 

เรไรเคยชวนผมและผมก็ปฏิเสธ  ถามว่าทำไมไม่ไปพัทยาบางแสนระยองสัตหีบ หรือที่ไหนย่านนั้น

            ภาณุประชดใช่ไหม 

อารมณ์ของเธอยังดี ดูจากสีหน้าที่ยังมีรอยยิ้ม แม้จะเจื่อนไปนิด 

แต่ละที่ที่พูดมา ภาณุเคยบ่นให้เรฟังทั้งนั้นเลยว่ามันเละ เละเพราะททท.  มีที่ไหนบ้างล่ะจ๊ะที่เขาเข้าไปแล้วไม่เละ

            ภาวนาขออย่าให้มันเข้าไปจะดีกว่านะเร

            ยากนะ เราไม่รู้หรอกว่าพระเจ้าอยู่ข้างใคร

            พระเจ้าอะไร?

            ก็ภาณุภาวนาให้ใครช่วยสกัดททท.ล่ะจ๊ะ

            ไม่ใช่พระเจ้า  พระเจ้าไม่มีหรอกเร  มีแต่เงิน! เงินนั่นล่ะพระเจ้าในความหมายของมนุษย์ในยุคทุนนิยม

            คิดอีกมุมนะชาวบ้านก็ได้เงินมีงานทำ  มีงานก็มีเงิน

            มีงานมีเงินบันดาลสุข!  นั่นละแนวคิดทุนนิยมเต็มขั้น  ทำไมไม่คิดว่านอกจากมีงานแล้วเราจะมีอย่างอื่นบ้างนอกจากเงิน เงิน เงิน  แล้วไอ้ที่ต้องเสียไปล่ะเร มันได้อย่างเสียอย่าง แล้วไอ้ที่เสียนะมันเกิดจากคามมักง่าย เอาแต่ได้  ไม่เคยคิดว่าจะได้ไม่คุ้มกับที่ต้องเสีย

            ผมเล่าเรื่องที่ได้ยินจากข่าวที่ไหนสักแห่ง ไม่แน่ใจว่าเป็นโทรทัศน์ วิทยุหรือนิตยสารข่าวว่ามีหมู่บ้านชาวเขาหมู่บ้านหนึ่งทางภาคเหนือ ททท.เข้าไปจัดการการท่องเที่ยวแบบไปดูวิถีชีวิตชาวบ้าน ใช้ชีวิตอย่างชาวบ้าน อยู่อย่างใกล้ชิดธรรมชาติ…จัดที่พักอาศัยอย่างที่เรียกว่าโฮมสเตย์…อือฮึ โฮมสเตย์  นักท่องเที่ยวจะต้องจ่ายเงินเป็นค่าผ่านเข้าหมู่บ้าน และค่าผ่านทางนี้จะแบ่งให้ชาวบ้านเป็นเปอร์เซ็นต์ละเท่าไหร่ผมจำไม่ได้  แน่ละ มันคงไม่ถึงครึ่งหนึ่ง  ฟังเท่านี้ยังไม่รู้สึกแปลกประหลาดใจจนเมื่อรู้ว่าชาวบ้านที่เป็นชาวเขานั้นไม่ได้มีสัญชาติไทย ไม่ได้เป็นพลเมืองไทยทั้งที่อยู่อาศัยมานานจนเข้าเงื่อนไขกฎเกณฑ์ที่สามารถมอบสัญชาติให้เขาได้  ร้องขอทางการมานานแสนนานแต่ก็ได้รับการเพิกเฉย  ภาษีก็เสียเหมือนกับคนไทยทั้งที่ไม่ได้ถือสัญชาติไทย  ผมว่ามันตลกร้ายก็ตรงนี้ พวกเขาเหมือนตัวประหลาด เหมือนสัตว์ที่ถูกต้อนมาไว้ในสวนสัตว์สวนสนุกให้คนเข้าไปชี้ชมแล้วจากไป  เรไรต่อว่าผม แรงไปที่บอกว่าพวกเขาเหมือนสัตว์  ผมแย้งว่าเป็นการเปรียบเทียบไม่ใช่การดูแคลน  การที่คนกระทำเอารัดเอาเปรียบคนด้วยกันด้วยใจที่มองไม่เห็นว่าเขาเหล่านั้นก็เป็นคนเหมือนกันมันจะเป็นการมองด้วยความรู้สึกใด คนกับคน? หรือ คนกับสัตว์?  อย่ากระนั้นเลย ผมพูดถึงการค้าทาสสมัยพวกคนขาวเจ้าอาณานิคมที่ยกย่องตัวเองว่าประเสริฐอย่างนั้นอย่างนี้เหนือกว่าพวกคนผิวสีอื่น ๆ ยังครองโลก  ยกตัวอย่างภาพยนตร์ Amistad ที่เคยดูกับเธอ ภาพการทำร้ายพวกทาสชาวอัฟริกันมันต่างจากคนกระทำต่อสัตว์หรือไม่?  ผมไม่รู้ ไม่แน่หรอกว่าหมาที่พวกคนขาวเลี้ยงยังได้รับการปฏิบัติดีเสียยิ่งกว่า, เรไรนิ่งฟังเงียบ  ตอนนั้นอยากบอกเธอว่าเขาใหญ่ยังคงความเป็นธรรมชาติอยู่มากในความคิดของผม อยากชวนเธอไปที่นั่นมากกว่าแต่คิดว่านั่นไม่ใช่ความคิดไม่ใช่ความต้องของเธอแต่แรก ผมไม่มีสิทธิ์จะเอาความชอบส่วนตัวไปเปลี่ยนความตั้งใจของเธอ

            งั้นไปหัวหินนะ นะ  เธอพยายามเอาใจผมทั้งที่ตัวเธออยากไปมากกว่า

            มันก็เหมือนกันนั่นแหละ  ทำไมเรไม่ไปดูหิ่งห้อยที่อัมพวาล่ะ!”

            เป็นคำพูดที่แทงใจดำเรไรอย่างแรง สีหน้าเธอเปลี่ยนไปทันที ดูไม่ออกว่าโกรธหรือสำนึกเสียใจผิดหวังแล่นขึ้นมา  เธอเคยยินดีเห็นดีเห็นงามเมื่อครั้งททท.โปรโมตให้บ้านเธอเป็นดินแดนอเมซิ่งแห่งใหม่ของเมืองไทยแล้วคล้อยหลังไปไม่นานก็มีปัญหาตามมา  ก็เหมือนกับที่อื่น ๆ  นักท่องเที่ยวพากันบ้าแห่ไปดูหิ่งห้อยอย่างกับพวกอเมริกันยุคตื่นทอง  เรือหางติดเครื่องยนต์แรงม้าเท่ารถปิกอัพแล่นไปมาจนชาวบ้านไม่เป็นอันหลับอันนอน  คลื่นอันเกิดจากการแล่นของเรือพัดกัดเซาะตลิ่งวันแล้ววันเล่า  มีการวิ่งเต้นขอซื้อที่ดินริมน้ำจากชาวบ้านมาทำรีสอร์ท  บ้านพักต่างอากาศของพวกเศรษฐีทั้งใหม่เก่าสร้างไว้ให้คนพม่าอยู่ ตัวเองมาแค่เสาร์อาทิตย์หรือวันหยุดยาว ๆ  ถมดินสร้างเขื่อนโดยหารู้ไม่ว่านั่นเป็นการฆ่าหนอนหิ่งห้อยที่อาศัยอยู่ใต้ผืนดินริมน้ำ โค่นทำลายต้นไม้ริมน้ำอย่างลำพูที่เป็นแหล่งจับคู่ผสมพันธุ์  เมื่อดินแดนที่บอกขานทั่วโลกว่ามันช่างน่าอัศจรรย์เสียเหลือเกินทำท่าจะย่อยยับไปภายในไม่ถึงชั่วอายุคนเรไรไม่เคยพูดถึงบ้านเธออีกเลย  ใบปิดโฆษณาโฮมสเตย์ของพวกญาติพี่น้องผองเพื่อนถูกดึงออกจากร้าน  ชิดชนกพี่สาวโวยวายอยู่พักใหญ่ บอกว่าคนได้เที่ยวได้รู้จักที่ต่าง ๆ ก็เพราะททท.  เรไรไม่เถียงแต่บอกว่าไม่ชอบใจวิธีการจัดการที่เหมือนเอาแต่ได้ ส่งเสริมแต่การท่องเที่ยวเชิงพาณิชย์ไม่สนใจรักษาสภาพแวดล้อมไปพร้อมกัน  ชิดชนกโวยวายไม่เห็นด้วยอยู่อีกพักใหญ่ แต่สุดท้ายก็ต้องลงให้กับเรไร…

            คิดแล้วผมรู้สึกเสียใจที่พูดแทงใจดำเรไร, ผมเพิ่งรู้สึกเสียใจ?  เสียใจขณะมุ่งหน้าไปสถานที่ที่เคยปฏิเสธกับเธอกับผู้หญิงที่ผมบอกตัวเองว่าเหมือนรู้จักมานานนับสิบปี?

 

            รถยนต์แล่นเร็วขึ้นเมื่อผ่านทางแยกเข้าอำเภอชะอำ

            ที่ที่คุณจะไปเปลี่ยนบรรยากาศเป็นยังไง ผมหมายถึงโรงแรม บังกะโล

            เป็นบ้านพักค่ะ

            บ้าน?”

            ใช่ บ้านพักส่วนตัว เดินไปนิดหนึ่งก็เป็นชายหาด

            ส่วนตัว?

            เธอหัวเราะแค่น ๆ  เพื่อนฉันไม่อภิสิทธิ์ขนาดนั้นหรอก

            ผมนึกภาพบ้านพัก รีสอร์ท โรงแรมที่ผุดสร้างติดชายหาด  แน่ละ แม้ว่ามันจะยังเป็นพื้นที่สาธารณะแต่คนทั่วไปยังยากที่จะผ่านจากถนนเข้าไปถึงอยู่ดี  ไม่ส่วนตัวก็คล้ายจะส่วนตัว ขวางกั้นแบ่งแยกด้วยถนนส่วนบุคคล ห้ามผ่าน

            ผมเคยไปพักบ้านเพื่อน หวังว่าคงไม่ใช่ที่เดียวกัน

            โลกไม่แคบขนาดนั้นหรอกค่ะ

            ผมบอกชื่อเพื่อนและสถานที่บ้านพัก  เธอบอกไม่รู้จัก  เป็นอันว่าไม่ใช่ที่เดียวกันแน่นอน แต่ก็อยู่ย่านเดียวกันคือเขาตะเกียบ

            คุณไม่หิว?

            คุณล่ะ

            คุณทำให้ฉันกินได้ไหม

            ทำไมถึงอยากให้ผมทำ

            คุณชอบทำอาหาร

            อือ ใช่ ผมชอบ

            คุณจะทำอะไร

            ยังไม่บอกได้ไหม

            ให้ตาย!  ผมชอบทำอาหารทำกับข้าวก็จริงแต่ก็ทำตามใจปากตัวเองเสียมากกว่า ไม่ได้หมายความว่าจะทำอะไรได้มากมายหลายประเภท  สปาเกตตี ไข่ดาว ไข้เจียว ข้าวผัด…ไข่เจียว ข้าวผัด?  เถอะ ผมพอจะรู้แล้วว่าจะทำอะไรให้เธอกิน

 

จบตอน

มิ.ย. ๕๒

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s