ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

๖. กรกฎาคม 15, 2010

Filed under: ไม่มีหมวดหมู่ — ประทีป จิตติ @ 23:49
Tags:

 

๖. เริงรมย์

 

“she’s no beginner this lady of the night

never try that funny stuff

’cause lady can be tough

be warned!

She is the lady of the night

 

ผมลืมตาไม่เห็นราตรีอยู่เคียงข้าง  ฟูกนอนข้างกายว่างเปล่าหลงเหลือไว้เพียงกลิ่นหอมของเรือนกายเพียงจางๆ  เสียงเพลงแผ่วเบานั้นมาจากที่ไหนสักแห่ง  ท่วงจังหวะดิสโก้ เสียงร้องอันทรงพลังของนักร้องหญิงทำให้ผมตั้งคำถามกับตัว, หล่อนเป็นนักร้องผิวสี?…  ผมเลือกคำตอบว่าใช่  น้อยนักที่พวกผิวขาวจะมีสุ้มเสียงหนักแน่น ลูกคอเอื้อนคำร้องได้อย่างไม่หลงผิดคีย์

ใครหนอที่เล่นเพลงนี้ ช่างทำให้เช้าวันใหม่ของผมดูสดใสคึกคักครึกครื้น  เท้าผมเริ่มกระดิกตามจังหวะ  โสตประสาทแยกเสียงเบสที่ดังทึม ทึมๆ พยายามฟังคำร้องศัพท์ง่ายๆ บางประโยคผมรู้ความหมายได้ทันที

 “Round here they call her the lady of the night

หญิงสาวแห่งรัตติกาล?…  ผมจำได้แล้ว ราตรีร้องเพลงนี้ให้ฟัง และผมกำลังได้ยินเสียงของเธอ  ผมแน่ใจว่าหูไม่ฝาด

 “They call her the lady of the night

ราตรีร้องประสานเสียงดังกว่าเดิมเมื่อเพลงวนเล่นรอบใหม่อีกครั้ง  ผมลุกนั่งเอนหลังกับผนัง มองสะโพกกลมกลึงยักย้ายไปทางซ้ายทีขวาทีตามจังหวะ  น้ำหนักตัวถ่ายลงบนปลายเท้าทั้งสอง  มือข้างขวากำขวดซอสมะเขือเทศสมมุติให้เป็นไมโครโฟน มือข้างซ้ายทำเป็นดีดนิ้วอย่างไม่จริงจัง 

“from whereshe came

ราตรีหมุนตัวได้เพียงครึ่งรอบในจังหวะกลองรัวส่งเข้าท่อนแยก ชะงักเมื่อเห็นผมกอดอกจ้องมองเธออยู่ ร่างเซไปทางด้านข้างตามแรงเฉื่อย  ผมกำมือหลวมๆจ่อปาก พยักหน้าให้เธอร้องเพลงต่อ  เธอยิ้ม ส่ายหน้า วางขวดซอสลงโต๊ะอะลูมิเนียม ยักย้ายส่ายสะโพกก้าวเข้ามาหาผม หยุดตรงปลายฟูกนอน หมุนตัวทำท่าจะกลับไปที่ครัวแต่แล้วหันกลับมารวดเร็ว ร้องหวีดเหมือนเด็กหญิงตัวน้อยในจังหวะที่ตัวลอยอยู่กลางอากาศจนตกลงบนฟูก โผเข้ากอดรัดผมแน่น

คนโรคจิตชอบมองก้นผู้หญิง

ผมสำลักหัวเราะ  รู้ว่าเธอพูดแก้อาการขวยเขิน ทว่ามันก็เป็นความจริง 

ก้นผู้หญิงมีเสน่ห์กว่าส่วนอื่น

คนบ้า!” 

เธอผละขึ้นนั่ง จับมือทั้งสองของผมสอดเข้าในเสื้อยืด ทรวงอกนุ่มนั้นไร้บรา 

ตรงนี้ล่ะ ชอบไหม?

ผมไม่ตอบในทันที ค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปประชิดใบหน้าเธอ  คำว่า ชอบถ่ายทอดออกไปเมื่อริมฝีปากประกบกับของเธอ เบียดสนิทแทบเป็นเนื้อเดียวกัน

ริมฝีปากชา ลิ้นเริ่มอ่อนล้าโรยแรง ราตรีหัวเราะคิกคัก ดันไหล่ผมออกห่างสุดแขน  หัวเราะ จ้องตาผมเพียงอึดใจก็หัวเราะอีก 

ขำอะไรผมนักหรือ? 

เมื่อคืน… ตอนคุณเห็นฉันหน้าซี้ดซีด  มือลูบใบหน้าผม  ฉันน่ากลัว?

ผมตกใจ

ขวัญอ่อน

ใครเห็นอย่างผมก็ต้องเป็นเหมือนกัน

ไม่ทุกคน

แต่ก็มีใช่ไหมล่ะ

ทำไมคุณถึงพรวดพราดเปิดประตูอย่างนั้นล่ะ

ผมรำคาญเสียงโทรศัพท์ห้องตรงข้าม

ห้องเพื่อนฉัน  ทำไม?

ผมเล่าให้เธอฟัง 

แต่พอคุณมามันก็เงียบ

คุณคิดว่าฉันเป็นคนโทร?

เปล่า  ผมแค่บอกว่ามันเงียบ เมื่อคุณมา

ถ้าฉันบอกว่า ฉันเป็นคนโทรเอง

เหตุผลล่ะ?

เธอล้มตัวลงนอนตะแคงข้างหันหลังให้  ผมกอดเอวเธอไว้หลวมๆ มือลูบไล้ที่หน้าท้อง ค่อยเลื่อนลงต่ำสอดเข้าจีสติงผ้าลูกไม้ขาวสัมผัสไรขนอ่อนบาง  เธอตะปบมือผมก่อนที่จะลงต่ำถึงหว่างขา พลิกตัวมารวดเร็ว 

คอแห้งจัง

น้ำ? 

นัยน์ตาเธอวาววาม  ผมขยับจะลุกขึ้น เธอรั้งผมไว้ผลักตัวให้ลงนอน ขึ้นทับร่างกระซิบข้างใบหู  ผมจั๊กจี้ขนลุกเกรียว 

กิน…น้ำ 

เธอกระเถิบร่างลงไปที่หว่างขารวดเร็ว

          สะโพกหรือเกือบทั้งร่างยกลอยค้างกลางอากาศจนกล้ามเนื้อเกร็งเต็มที่ก็ตกลงสู่ฟูก  สองมือยื่นไปลูบศีรษะเธอ บางขณะก็เผลอกดไว้อย่างลืมตัว ·

 

๕ ก.พ. ๕๒

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s