ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

ต้นร่างเรื่องไม่สั้น ๑๕. สิงหาคม 5, 2009

Filed under: ไม่มีหมวดหมู่ — ประทีป จิตติ @ 22:25
Tags:

๑๕.  สำคัญผิด

IMGP1630

รถเลี้ยวเข้าซอยส่วนบุคคล พื้นถนนเป็นดินลูกรังอัดแน่นโรยด้วยก้อนกรวดเล็ก ๆ  สองข้างทางเป็นบ้านพักขนาดกลางทรงยุโรปแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน มีทั้งชั้นเดียวและสองชั้น บริเวณบ้านร่มครึ้มไปด้วยต้นไม้ขนาดกลาง แต่ละหลังไม่มีรั้วขวางกั้น  ดูเงียบเชียบ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจ้าของไม่อยู่หรือเขารักษาความเป็นส่วนตัวไว้สูงไม่สุงสิงกับโลกภายนอก เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านพัก, ผมคิดว่าเป็นไปได้ทั้งสองอย่าง

รถหยุดที่หน้าบ้านหลังหนึ่งเมื่อแล่นเข้ามาได้ประมาณเจ็ดสิบเมตร

“ถึงแล้วค่ะ”  ราตรีพยักพเยิดให้ดูบ้านสองชั้นทางซ้ายพร้อมกับขับเข้าไปที่ลานจอด  “เดี๋ยวฉันขอคุยกับแม่บ้านแป๊บนึง”

ผมหยิบเป้ของตัวเองและของราตรีกับถุงอาหารสดไปรอที่ด้านใน  มองดูเธอพูดคุยกับหญิงวัยกลางคน สังเกตดูบริเวณบ้านโดยรอบ  มันเป็นบ้านสองชั้นแบบเมดิเตอร์เรเนียนวางผังเป็นตัวแอล  ผนังโบกปูนหยาบ ๆ ทาสีบานเย็น บันไดอยู่ภายนอกทอดขึ้นสู่ลานกว้างเชื่อมต่อกับทางเดิน มีห้องพักสามถึงสี่ห้อง ชั้นล่างตรงใต้บันไดคงเป็นห้องพักของแม่บ้านผนังถูกปกคลุมไปด้วยใบเขียวของตีนตุ๊กแก  ด้านที่ผมยืนเป็นโถงโล่งมีชุดหวายสีขาวเบาะนั่งหนา ๆ หุ้มผ้าสีแดง ด้านหลังเป็นตู้หนังสือสูงระดับขอบหน้าต่างยาวเต็มช่วงเสา

ผมลงนั่งเก้าอี้อัลลอยที่ตั้งอยู่ริมสระว่ายน้ำขนาดสี่คูณแปดเมตร  บรรยากาศสงัดเงียบถึงขนาดได้ยินเสียงใบไม้พัดโบกต้านลม ที่แห้งร่วงหล่นอยู่บนพื้นดังกรอบแกรบ  นกร้องเจื้อยแจ้วไม่ขาดระยะ ผมผิวปากล้อกับมัน  มันเงียบไปอึดใจแล้วร้องตอบ  ไม่รู้หรอกว่ามันจะแปลสัญญาณเสียงของผมว่าอย่างไร  แต่ในความคิดผมผมบอกมันว่า “สวัสดีที่นี่เงียบสงบน่าอยู่ดีจัง”  ถ้ามันเข้าใจตรงกันกับผมก็คงดี อย่างน้อยคงรับรู้ด้วยสัญชาตญาณได้บ้างละว่า ผมมาดีและเป็นมิตรกับมัน  เสียงคลื่นครืนครางอยู่ไม่ไกล  น้ำในสระนิ่ง ใส หมายไว้ในใจว่าจะต้องลงไปดำผุดดำว่ายให้ได้  แน่ละ ไม่ใช่ผมคนเดียว ราตรีจะต้องอยู่เคียงข้างผมด้วย  อะไรเล่าจะน่ารื่นรมย์ไปกว่านี้

ราตรีคุยกับแม่บ้านเสร็จแล้วเดินเข้ามาหา “ไม่เข้าไปข้างในล่ะคะ”

ผมลุกคว้าเป้และถุงอาหารเดินตามเธอเข้าไปในบ้าน  ในนั้นดูสว่างด้วยสีที่ทาเป็นสีขาว  ผมแยกไปทางซ้ายคิดว่าน่าจะเป็นครัว แล้วก็จริงอย่างคาด  วางถุงอาหารบนเคานเตอร์  ตามองสำรวจอุปกรณ์ประกอบอาหารมันมีอยู่พร้อมครัน  ราตรีเดินตามเข้ามา

“ด้านนี้เป็นห้องน้ำ”

ประตูเปิดผลัวะ หญิงสาวผมบ๊อบสั้นผิวขาวแก้มเป็นสีชมพูระเรื่อตาเบิกโพลงโผเข้ากอดราตรีพูดภาษาอะไรฟังไม่ได้ศัพท์ รัวรวดเร็วทว่ายืดยาว “เพื่อนฉัน ฮานา”

ผมยืนนิ่งบื้อใบ้ ไม่รู้จะเอ่ยทักทายหล่อนด้วยภาษาอังกฤษอย่างไร  เอาง่ายเข้าว่าเซย์ฮัลโหลไปก่อน  หล่อนโค้งตัวให้

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

สำเนียงภาษาอังกฤษเธอดีเกินคาด

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“ขอตัวแป๊บนะคะ”

ฮานายิ้มให้ก่อนเดินตามราตรีออกไป

คล้อยหลังหญิงสาวทั้งสองผมเข้าห้องล้างหน้า พยายามทบทวนความจำว่าราตรีบอกตอนไหนบ้างว่านอกจากเราสองคนแล้วยังจะมีบุคคลที่สาม?  คนในกระจกยิ้มเจ้าเล่ห์ “อะไรจะดีไปกว่านี้ ได้อยู่ร่วมชายคากับหญิงสาวถึงสองคน”  ผมหัวเราะ บอกคนในกระจกว่า  “ยังไงก็เถอะ อย่างน้อยเธอก็น่าจะบอกกล่าวกันซักนิด  หรือไง หรือเธอคิดว่ามันไม่จำเป็น?”

เดินออกไปนอกบ้านแต่กลับไม่พบราตรีกับเพื่อนเธอ

“สวัสดีค่ะ”  แม่บ้านทักทาย ผมสวัสดีตอบเธอ  “คุณสองคนนั่นคงไปที่ชายหาด”

“ทางนี้ใช่ไหมครับ”  ชี้ไปทางด้านซ้าย เสียงคลื่นแว่วมาจากทิศทางนั้น

“ห้องนอนขึ้นบันไดทางนี้ค่ะ  มีอยู่สามห้อง ห้องใหญ่สุดทางริมนั้น”  ชี้ไปทางปีกขวาตำแหน่งเดียวกับโถงอเนกประสงค์  “คุณราตรีเธออยู่ห้องนั้นล่ะค่ะ ส่วนห้องใหญ่ตรงห้องป้านี่ฝรั่งผัวเมียแกเช่าไว้ ตอนนี้ไม่อยู่ไปเที่ยวภูเก็ตกว่าจะกลับก็อีกสองอาทิตย์  คุณจะเอาของไปเก็บเลยไหมคะป้าจะเอากุญแจให้”

“ก็ดีครับ”

ผมเดินไปที่ต้นลั่นทมต้นสูงกว่าสองเมตรปลูกกั้นบังตาระหว่างสระว่ายน้ำกับถนนซอย มีดอกติดต้นจำนวนน้อย กำลังจะหยิบดอกที่ร่วงลอยอยู่ในสระแม่บ้านก็กลับออกมา  “ลงว่ายน้ำได้ไหมครับ”

“ได้สิคะ”

“แต่ผมไม่ได้เอากางเกงว่ายน้ำมาด้วย”

“ขาสั้นไม่มีเลยหรือคะคุณ”

“ขาสั้น? ใส่ขาสั้นได้หรือครับ ดีจัง  ผมเคยไปพักรีสอร์ท บางที่เขากำหนดว่าต้องเป็นกางเกงวายน้ำเท่านั้น ไม่งั้นไม่ให้ลง”

แม่บ้านหัวเราะ  “โธ่ที่นี่ไม่เรื่องมากขนาดนั้นหรอกคะ  ขออย่าแก้ผ้าลงว่ายแล้วกัน  นี่ค่ะกุญแจ ห้องมุมนะคะ”

“ห้องมุม?  แล้วฮานาล่ะครับ”

“ฮานา?  อ๋อผู้หญิงญี่ปุ่นคนนั้น  เปล่าค่ะ เธอพักห้องใหญ่ ห้องเดียวกับคุณราตรี”

ผมสำคัญผิดอีกเรื่อง คิดว่าจะต้องนอนห้องเดียวเตียงเดียวกับราตรี  เออสิ เธอไม่ได้บอกอย่างนั้น “กิน นอน อยู่กับคุณ”  แล้วยังไงผมถึงคิดในทางเอาแต่ได้  หากพิจารณาถ้อยคำลมปากมันไม่ได้มีแค่ความหมายเดียว

อย่างไรก็เถอะ นึกสงสัยว่าราตรีจงใจทำตัวซับซ้อนหรือว่าเป็นไปตามธรรมชาติตัวเธอกันแน่

จบตอน

 

2 Responses to “ต้นร่างเรื่องไม่สั้น ๑๕.”

  1. ประทีป จิตติ Says:

    งดส่งต้นฉบับหนึ่งอาทิตย์ (ถูกบังคับให้ลาพักร้อนยาววววววววววววววววววววววววววววววว)

  2. ห่างร่างเรื่องนี้ไปเกือบปี จะทยอยจัดหน้าใหม่ พร้อมต้นร่างตอนต่อมา, ด้วยมิตรภาพ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s