ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

คนป่วย พฤศจิกายน 2, 2008

Filed under: สวัสดีวันอาทิตย์© — ประทีป จิตติ @ 02:15

สวัสดีวันอาทิตย์ ๓/๓๔

 

สัปดาห์ที่แล้วไม่ได้เขียนสวัสดีวันอาทิตย์เนื่องจากป่วยเป็นไข้หวัด จะเป็นหวัดเล็กหรือหวัดใหญ่มิทราบได้เพราะผมไม่ได้ไปหาหมอ ได้แต่กินยาแก้ไข้ประทังอาการอยู่สามวันจึงค่อยยังชั่ว เริ่มจับไข้เมื่อเย็นวันพุธโชคดีที่วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดปิยมหาราช ผมก็นอนทั้งวัน นอนจนเบื่อจนเพลีย คิดว่าวันรุ่งขึ้นจะไปทำงานได้ ไหนได้อาการยังเหมือนเดิมแถมยังคัดจมูก ไอ คันคอทั้งวัน

            ปรกติผมไม่ล้มป่วยง่ายนัก อย่างเป็นไข้อยู่ดี ๆ เป็นไม่ได้ เป็นแต่ละครั้งก็มีสาเหตุชัดเจน  ระหว่างที่นอนซมอย่างหงอยเหงาในห้องพักผมคิดว่าคงเป็นเพราะคืนวันอังคารนอนตากพัดลม เสื้อไม่ได้ใส่ อากาศในคืนนั้นค่อนข้างเย็นกว่าปรกติ การนอนตากพัดลมทั้งคืนคงทำให้ปอดกระเส่า เช้าขึ้นมาก็ยังดี ๆ ตกบ่ายมีอาการหนาวเข้ากระดูก นั่งกอดอกปากสั่นทำงานไม่รู้เรื่อง จากนั้นเรี่ยวแรงก็ถดถอยไปเรื่อย ๆ ทรมานก็ตอนที่ยืนโหนรถเมล์กลับบ้าน แข้งขามันอ่อน หัวหนักอยากจะลงนอนอย่างเดียว

            กลับถึงบ้านรีบอาบน้ำ กินยานอน ห่มผ้าห่มผืนหนาแล้วยังต้องนอนขดตัวเป็นกุ้ง  ถึงตอนนั้นผมคิดว่าอาการที่พูดกันว่าหนาวเข้ากระดูกนั้นมันเป็นยังไง มันไม่ใช่แค่หนาวผิวกายแต่มันหนาวอยู่ข้างใน ไม่ว่าอากาศโดยรอบจะร้อนจะอบอ้าวแค่ไหนอาการหนาวเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะหายไป หนาวจนสั่นไปทั้งตัว

            ระหว่างที่นอนหนาวสั่นอยู่นั้นจิตใจมันก็เริ่มอ่อนล้าลงเรื่อย ๆ  คิดถึงคุณแม่บ้านว่าเมื่อไหร่เธอจะกลับมาเสียที ผมรู้สึกว่าเวลาแต่ละนาทีช่างเดินไปอย่างแช่มช้าเสียเหลือเกิน  คิดไปแล้วก็ตลกขบขันตัวเอง หากวันที่ไม่ป่วยไม่เคยนั่งนับเวลาคอยเธอ อาจเป็นเพราะผมอยากออดอ้อนใครสักคนให้มาคอยดูแลเอาใจใส่อย่างพยาบาลดูแลคนป่วย เวลาอยากกินน้ำก็ร้องขอให้ช่วยรินให้หน่อย มาคอยจับเนื้อต้องตัวถามถึงอาการไข้ว่าเป็นยังบ้าง  เวลาผมป่วยผมมักจะมีอาการเช่นนี้ ไม่รู้ว่าคนป่วยอื่น ๆ จะเป็นเหมือนกันบ้างไหม

            สมัยยังเด็กยามที่ผมล้มป่วยนอนซมด้วยพิษไข้ก็มีพ่อนี่แหละคอยเอาอกเอาใจทุกอย่าง ไม่ว่าจะขอให้พ่อทำอะไรถ้าพ่อทำได้เดี๋ยวนั้นก็จะทำให้ทันที เช่นผมเกิดอยากกินโจ๊ก กินข้าวต้มแทนข้าวธรรมดา ๆ พ่อจัดให้ได้ตามความต้องการ บางครั้งบางเรื่องบางสิ่งผมไม่ได้เอ่ยปากขอพ่อก็จัดมาเสนอให้เสียเองอยู่บ่อยไป  รู้ซึ้งถึงความรักของพ่อที่มีต่อผมก็ตอนนั้น ก่อนหน้าที่คิดนึกว่าพ่อไม่รักไม่สนใจไยดีช่างเป็นความคิดที่แสนไม่เข้าท่า คิดแล้วก็ละลายแก่ใจเหลือเกิน

            ต่อมาไม่ว่าจะล้มป่วยครั้งไหนเป็นอันต้องคิดถึงพ่อทุกครั้ง  ครั้งนี้ก็ไม่มีเว้น

            การป่วยไข้ครั้งนี้ผมนอนซมอยู่สามวัน เล่นเอาเบื่อการนอนไปเลย  นอนมากก็ปวดหลัง ปวดเป็นจุด ๆ นี่ก็เช่นกันทำให้ผมคิดถึงคนป่วยที่นอนจนเป็นแผลกดทับ ขนาดผมไม่เป็นแผลแต่ก็ปวดเอาเรื่องอยู่ หวังจะนวดคลึงกลับปวดยิ่งกว่าเดิม  ได้แต่มองดูเพดานห้อง เบื่อนักก็เปิดทีวีหลับตาฟังเอาแต่เสียง อยากอ่านหนังสือแต่สมองไม่เอื้ออำนวย ไม่อยากจะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็ทำสมาธิโดยให้จิตจดจ่ออยู่กับลมหายใจเข้าออก  ถามว่าช่วยได้ไหม ช่วยได้ดีทีเดียว ทำให้ไม่คิดอะไรต่ออะไรจากเรื่องนั้นไปเรื่องนี้อย่างไม่เป็นเรื่องสักเรื่อง  เมื่อสงบจิตได้สักพักก็หลับ  ทำอย่างนี้ทุกครั้งที่รู้ตัวว่าคิดอะไรต่ออะไรมากไป

            ถึงวันอาทิตย์ดีขึ้นมาก แต่ยังมีอาการอ่อนเพลีย  วันจันทร์ไปทำงานสมองยังมึนงง คิดอะไรได้ช้า เขียนหนังสือไม่มีความมั่นใจ มือสั่น…เป็นอย่างนั้นจนถึงวันพุธ  สรุปว่าผมป่วยไข้ครั้งนี้กว่าจะร่างกายจะกลับคืนสู่สภาพปรกติก็กว่าหนึ่งสัปดาห์

            หายไข้แล้วก็เหมือนเดิม อะไรต่ออะไรที่คิดได้เมื่อตอนนอนซมก็ลอยละล่องอยู่ในสายลม เช่นจะเลิกชีวิตการนอนดึก ไม่กินน้ำเย็น ไม่สูบบุหรี่  นอนดึกทำให้ร่างกายพักผ่อนน้อย ตอนไอโขลก ๆ กินน้ำเย็นแล้วยิ่งไอ บุหรี่สูบแล้วอยากจะอ้วก  คิดไว้ตอนป่วยว่าหากหายแล้วจะไม่เอาแล้วไม่ทำอย่างนั้นแล้ว เพราะไม่อยากป่วยไม่อยากทนทุกข์ทรมาน

            แต่ก็ได้ความคิดหลังจากหายป่วย ที่ว่าการไม่มีโรคภัยเป็นลาภอันประเสริฐนั้น จริงแท้แน่นอน และครั้งนี้ก็พอจะเข้าใจความทุกข์อันเกิดจากความเจ็บป่วยของคนป่วยเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง

            สวัสดี ·

 

อานันท์ ประทีฯ.

๒ พ.ย. ๕๑

Advertisements
 

6 Responses to “คนป่วย”

  1. สวัสดีตอนเช้าวันอาทิตย์ค่ะประทีป

    เย้…ได้กลับมาสวัสดีด้วยเหมือนเดิมเสียที

    ยายเคยบอกนะท่าน คนที่ไม่ค่อยเจ็บไข้กับใครเขานี่ ถ้าเป็นทีละก็ถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อกันเชียว
    เคยถามยายว่าทำไมไม่นอนฟูก นอนที่นอนนิ่มๆ สบายๆ
    หากวันหนึ่งที่เคยป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ จึงได้รู้นอนมากๆ บนฟูกนั้นปวดหลังอย่างท่านว่านั่นล่ะ
    หากนอนบนเสื่อที่ปูทับพื้น แรกๆ อาจจะไม่สบายนัก แต่ปวดหลังนี่ไม่มีนะ

    หายแล้วก็ดีแล้วค่ะ

    จะได้กลับมาสนุกกับการคิดการเขียนกันต่อ

    สุวรรณภูมิต้อนรับด้วยสายฝนกระหน่ำน่ะท่าน
    เมื่อไหร่จะเลิกตกสักทีไม่รู้ น้ำท่วมนาข้าวจะหมดแล้ว
    เราไม่อาจห้ามฟ้าฝนให้ตกได้
    แต่เราห้ามการกระทำและคำพูดอันนำไปสู่ความรุนแรงที่นับวันก็จะยิ่งบานปลายมากขึ้นได้
    หากดูเหมือนไม่มีใครสนใจ ลองขวาง ลองไปชวนให้สมานฉันท์สิ รับรองนอกจากเสียงด่าไล่หลัง ยังมีเสียงมือตบคอยส่งลูก (ฮา)

    อะไรกันนักกันหนาว๊าเมืองไทย
    ลาออกดีไหมท่าน ลาออกไปรวมตัวกันจัดตั้งสาธารณรัฐเรื่องสั้นกันสักตั้ง

    ด้วยมิตรใจ

  2. ฝากถึงท่านดินหน่อยท่าน

    เข้าบล็อกท่านดินไม่ได้ เกิดอะหยังขึ้นอีกฤา

  3. บ่ายคล้อยครับ

    บล็อกพี่ท่านที่ Blogspot หรือเปล่า? หากผมใช้เครื่องที่บ้านเข้าได้และไม่ได้บ้าง แต่ที่ทำงานไม่มีปัญหา แต่ระหว่างนี้พี่ดินกำลังหาโน้ตบุ๊คมือสองเครื่องใหม่อยู่จึงหายหน้าหายตาไป…

    ทุกวันนี้ผมนอนพื้นครับปลาย ปูผ้าไม่หนามากนักนอนมาเป็นปี ๆ แล้ว ไม่มีอาการปวดหลังเหมือนนอนฟูก

    รักษาสุขภาพใจด้วยนะท่าน จิตใจที่เข้มแข็งย่อมไม่เป็นเหยื่อของใคร (ใจง่าย)

    ด้วยมิตรภาพครับ

  4. เรื่องออดอ้อนแม่บ้านนั่นก็ใช่ ยามไม่เป็น(อะ)ไร บ้านแม่ กับ ผีเรือน ไม่ต่างกัน แต่เมื่อล้มป่วย ผีบ้านกับแม่เรือน ช่างเป็นกัลยานมิตร !

    เรืี่องพ่อ … แปลกดีครับ ความอบอุ่นจากพ่อไล่ความอบอุ่นจากไข้ได้จริงอย่าทั่นพี่ว่ามา

    เรืี่องลมหายใจนั่น … นับเป็นความอบอุ่นอีกแบบหนึ่ง แบบที่หาได้จากตัวเอง – ไม่ต้องพึ่ง พ่อ หมอ หรือ แม่(บ้าน)

    รักษาสุขภาพขะรับ

    : )

    ปล. แม่เพลง ปิ๊กบ้านล่ะก่ หมี่อะหยังมาฝากผมบ้างเน่อ ??

  5. การที่ท่านหายดี
    ได้กลับมาเขียนบล็อก
    เป็นลาภของข้าพเจ้า 😉

  6. สวัสดีครับท่านพี่ขุน และท่านแตะ…

    ที่ว่า..อะไรต่ออะไรที่คิดได้เมื่อตอนนอนซมก็ลอยละล่องอยู่ในสายลม..สิ่งหนึ่งที่ไม่หาย กลับสำนึกมากกว่ากว่าเดิม คือยังรอคุณแม่บ้านกลับบ้านอย่างเป็นห่วง…

    หายแล้ว…ซ่าได้เเหมือนก่อน (ฮา)

    ด้วยมิตรภภาพครับ.


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s