ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

ความทรงจำคู่ขนาน กรกฎาคม 20, 2008

Filed under: สวัสดีวันอาทิตย์© — ประทีป จิตติ @ 00:00

สวัสดีวันอาทิตย์© ๓/๑๙

 

ผมชอบกินโรตี และส่วนมากจะสั่งแบบใส่ไข่  ที่ทำงานมีรถเข็นมาขายทุกๆ บ่ายแต่ไม่ทุกวัน นัยว่าเป็นไปตามอารมณ์ของบัง

 

            “บัง” เป็นสรรพนามที่ผมและคนอื่นๆ เรียกคนขายโรตี

            บังเช่าบ้านอยู่ละแวกนี้ ผมไม่ทราบรายละเอียดเกี่ยวกับตัวเขามากนัก  พี่ที่ทำงานบอกว่าเขามีเมียเป็นคนไทย ส่วนบังเป็นมุสลิม

            เมื่อก่อนผมเข้าใจว่าแขกขายโรตีเป็นคนฮินดู อาจเป็นเพราะเห็นเป็นแขก แล้วแขกส่วนใหญ่ก็อยู่ที่อินเดีย ฮินดูเป็นศาสนาที่มีคนนับถือมากที่สุด อาจเป็นเพราะเหตุนี้จึงไม่คิดว่าบังเป็นมุสลิม

            ทั้งที่คำว่า “บัง” นั้นเป็นคำที่มุสลิมเรียกขานผู้ที่เป็นพี่ชาย

            ตั้งแต่จำความได้เห็นบังขายโรตีเข็นรถเข็นไม่เคยขาดหาย จะมีก็เพียงสลับเปลี่ยนหน้ากันไป และไม่เคยเข็นมาขายซ้ำซ้อนพื้นที่กัน  กระทั่งเห็นคนไทยขายโรตี ส่วนมากขายอยู่กับที่ไม่เข็นรถขายเหมือนบัง

            ผมไม่ชอบโรตีของคนไทยเพราะทำแป้งไม่เหมือนบัง (ต้นตำรับ)  กรอบแต่ไม่นุ่มเหนียว และไม่ร้อนเพราะทำล่วงหน้าเตรียมไว้ห่อกระดาษไว้เสร็จสรรพ  ด้วยการนี้ผมจึงไม่เห็นกระบวนการทำโรตีของคนไทย

            ผมชอบดูบังทำโรตี เริ่มจากหยิบแป้งที่หมักไว้เป็นก้อนในกล่องพลาสติก ใช้นิ้วมือนวดให้แผ่ขยายจนแบน ฟาดหลายๆ ครั้งจนเนื้อแป้งบาง  ตักน้ำมันใส่กระทะแบนนำแป้งวางลง ตักเนยเทียมลงแป้งแล้วกลับด้าน กลิ่นเนยหอมฉุย  ตอกไข่ลงไปตรงกลางใช้ตะหลิวเกลี่ยให้เต็มแผ่น กลับด้านอีกครั้งทิ้งไว้ให้สุก  เตรียมกระดาษ วางแผ่นโรตีลงใช้ฝ่ามือทั้งสองตบเร็วๆ สองสามครั้ง เทนมข้นตามด้วยน้ำตาลทราย ม้วนกระดาษห่อปิดปลายทั้งสองด้านเป็นอันเสร็จขั้นตอนการทอดแป้งโรตี  ผมจ่ายเงินรีบเดินเข้าบ้าน ค่อยๆ ฉีกกระดาษที่ห่อครึ่งหนึ่ง กัดกินอย่างช้าๆ ซึมซับรสชาติของแป้ง เนย นม และน้ำตาล  กินโรตีให้อร่อยต้องกินขณะยังร้อน หากปล่อยให้เย็นแป้งจะเหนียวและแข็ง

            ลุงผมชอบทำกับข้าว แกนึกสนุกอยากให้เด็กๆ ในบ้านได้ทำโรตี  แกจะหมักแป้งทิ้งไว้หนึ่งคืน วันต่อมาหลังเลิกเรียนผมและพี่ๆ ช่วยกันนวดแป้ง ตีแป้งเลียนแบบอาบัง แต่ไม่มีใครทำได้คล่องสักคน  โรตีของผมและพี่ๆ จึงมีแผ่นหนา แข็ง ไม่เหนียวนุ่มเหมือนของอาบัง  พวกเราต่างลงความเห็นว่าซื้อกินดีกว่าอย่าริไปแข่งกับอาบังเขาเลย  บอกความเห็นนี้กับลุง ลุงไม่เสียใจ ลุงบอกว่าจะคิดหาสูตรขนมอื่นๆ ที่ทำง่ายกว่าโรตีให้พวกเราแทน

            ต่อมาเราจึงได้นึ่งซาลาเปากินเอง

            ที่พักของผมมีบังขายโรตีสลับสับเปลี่ยนมากันเป็นชุดๆ ตั้งแต่เด็กรุ่นหนุ่ม  เคยคุยกับเขาเขาว่ามาจากปากีสถาน ต่อมาก็หายหน้าไปเป็นชายวัยกลางคนมาแทน คนนี้ผมไม่คุยอะไรกับเขามากนัก รู้แต่ว่าเห็นเขาเข็นรถขายโรตีขายละแวกนั้นทั้งวัน เช้ายันค่ำ บางวันก็ดึก  ชื่นชมในความขยันพลางนึกห่วงสุขภาพร่างกายเขาไปด้วย  หลายครั้งเลยทีเดียวผมซื้อโรตีเพราะอยากอุดหนุนเขา ไม่ใช่เพราะความอยากกินเหมือนแต่ก่อน ปัจจุบันเขาหายไปกลับกลายเป็นเด็กหนุ่มคนใหม่มาแทนที่

            ผมยังไม่เคยอุดหนุนเจ้านี้ ไม่รู้เพราะอะไร

            วันหนึ่งๆ ผมไม่รู้ว่าโรตีแต่ละเจ้าขายได้มากน้อยขนาดไหน  ระหว่างผู้หญิงและผู้ชายใครนิยมกินโรตีมากกว่ากัน  ผมคิดว่าผู้หญิงคงน้อยอย่างน้อยก็คุณแม่บ้าน เธอบอกว่า “กลัวอ้วน”

            ครับ โรตีกินมากก็อ้วนจริงๆ แต่นานๆ กินสักเล็กน้อยคงไม่เป็นไร

            ผมเห็นเด็กๆ ชอบดูบังทำโรตี เด็กคงชอบโรตีมากกว่าผู้ใหญ่  เด็กคงมองว่าโรตีคือขนมชนิดหนึ่ง  ขนมกับเด็กเป็นมิตรที่ดีต่อกันเสมอ

            ผมชอบมองเด็กๆ ดูบังทำโรตี มองแล้วเห็นภาพตัวเองในวันเก่าก่อน

            วันนี้ไม่คิดว่าบังจะมาขายโรตี เพราะบังมักจะมาตามอารมณ์  ไม่อุดหนุนบังเพราะซื้อข้าวต้มผัดจากป้าขายข้าวขาหมูในตลาดไว้รองท้องยามเย็นเสียแล้ว

            โรตี…โรตี เห็นโรตีกับบังครั้งใดก็ต้องมีภาพวัยเด็กซ้อนทับเป็นคู่ขนานแทบทุกครั้ง

            โดยเฉพาะภาพเด็กสามคนนวดแป้งโรตีกันอย่างสนุกสนาน, สวัสดี ·

 

 

๑๖ ก.ค. ๕๑

Advertisements
 

22 Responses to “ความทรงจำคู่ขนาน”

  1. สวัสดีวันอาทิตย์ท่านประทีป

    ข้าเจ้าชอบกินโรตี
    ทั้งโรตีดั้งเดิมแป้งหนานุ่ม
    โรตีใส่ไข่
    และโรตีใส่กล้วยหอมราดช็อกโกแลต
    อันหลังนี่สั่งครั้งแรกตอนไปอ่าวนาง-กระบี่
    บอกโรตีกล้วยหอม คนขายซึ่งเป็นเจ๊หน้าตาเหมาะกับการขายส้มตำ
    บอกว่าไม่มี…มีแต่แพนเค้กกล้วยหอม ฮาไม่ออกเลย

    ตอนสักเจ็ดแปดขวบเคยหัดทำโรตีด้วยนะ
    มีแขกปากีมาเช่าห้องแถวยาย ข้าเจ้าเลยใช้อภิสิทธิ์ให้แขกสอนทำโรตี
    แขกคนนี้พูดไทยก็ไม่ค่อยได้ แต่ไม่รู้เราส่งภาษายังไงบ้าง
    ถึงได้เข้าใจในสิ่งที่แขกสอน
    สำหรับเด็กๆ ตอนที่สนุกที่สุดก็ตอนตีก้อนแป้งกลมๆ ให้เป็นแผ่นบางๆ นี่ล่ะ
    แน่นอนว่าทำได้ไม่ดีเอาซะเลย
    สุดท้ายก็วิธีการเดิม

    “โรตีใส่ไข่ไม่ใส่น้ำตาลหนึ่งอันน้า”

    ด้วยมิตรภาพ

    ปล.คิดถึงเด็กคนนั้นด้วยจัง เด็กหญิงตัวเล็กผมสั้น ไม่ได้คิดถึงตอนกำลังกินโรตีนะ
    แต่คิดถึงตอนเข้าแถว สิ่งที่เด็กหญิงดีใจที่สุดคือเธอเป็นเด็กหญิงตัวเล็กที่ได้ยืนท้ายแถวทุกวัน(ฮา)

  2. khun_aut Says:

    โรตี และ “บัง” เป็นประสบการณ์น่าสนุก จริงอย่างว่า
    หน้าโรงเรียนเซนต์ดอฯ เมื่อ ๓๐ ปีก่อน มีอยู่ “คันหนึ่ง”

    บังขี่จักรยานคันเก่าๆ บรรทุกปี๊บโรตีมาด้วย
    การม้วนโรตี และ การเลือกสายไหม สีพาสเทลเข้ม สนุกก็จริง
    แต่การ “ปั่นติ้ว” นี่สิ … ฮ่าๆๆ อดยิ้มไม่ได้

    การปั่นติ้ว คือ เป็นเสี่ยงโชค ก่อนกินโรตีสายไหม
    พวกเราใช้นิ้วดีดเข็ม (กึ่งเข็มนาฬิกา กึ่งเข็มทิศ) ให้หมุนติ้ว
    ไปตกช่องเลขอะไร ก็ได้กินโรตีเป็นจำนวนเท่านั้น

    … นวตกรรมนี้ สูญหายไปจากวงการโรตีนานแล้ว

    คุณประทีป เคยเห็นไหม ?

    : )

  3. ต่างจังหวัดยังพอเห็นได้อยู่นะเจ้าคะท่านขุนกับการปั่นติ้วแลกโรตี-สายไหม

    หากไม่ได้เห็นอยู่ที่เบาะหลังรถจักรยานดังก่อน
    เห็นบนอานมอเตอร์ไซด์แทน

    นิสัยชอบเสี่ยงนี่ดูเหมือนจะเป็นคุณสมบัติของมนุษย์ผู้ชายกันเลยนะ
    สังเกตุไหม ไม่ค่อยมีเด็กผู้หญิงไปปั่นติ้วหรอก
    เรายินดีจ่าย เพื่อแลกมามากกว่า

    แหน่ะ…เขียนแล้วก็นึกถึงนิยายที่กำลังเขียน

    ไปล่ะ… 😀

    ด้วยมิตรจิตมิตรใจ

  4. สวัสดีครับท่านขุนและแม่เพลง

    ว่าแล้ว…(ในใจ) ว่าจะต้องมีคนที่มีความหลังกับโรตีบ้างสิน่า ไม่ว่าจะเป็นแบบทอดหรือสายไหมสีพาสเทล

    กรณีที่ท่านขุนประสบ ฮ่า ผมเองก็หลงใหลเจ้าเข็มดังว่าเสียจริง หน้าโรงเรียนวัดปากน้ำ เลิกเรียนบังแบกปี๊ปมาประจำ บาทหนึ่งกดได้สองครั้ง ทำนองว่า อันละ ห้าสิบสตางค์ เคยกดได้มากสุด ห้าอัน ต่อครั้ง แจกเพื่อนที่มารุมดู…

    ไม่เห็นสายไหม โรตี แบบนั้นอีกเลยครับ เจอก็แต่ใส่ถุงเสร็จสรรพ…

    ด้วยมิตรภาพ

  5. Atthakorn Says:

    สวัสดียามเช้าครับ

    คุณประทีปบรรยายซะจนผมอยากลุกจากโต๊ะทำงานไปเดินหาซื้อโรตีมาทานซะแล้ว

    เมื่อสมัยยังอยู่ชั้นประถมจำได้ว่า ยามอาบังมา มักจะนำขนมสองสิ่งมาขาย ไม่โรตี ก็ถั่วนานาชนิด

    โรตีจะมาพร้อมรถเข็น
    ถั่วมักจะอยู่บนถาดบนหัวอาบัง

    คิด ๆ ไปแล้วอยากย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กอีกนะครับ

    ด้วยจิตมิตรสหาย

  6. สวัสดีครับ คุณAtthakorn

    หลังจากอ่านความเห้นของท่านขุน (และเครื่องที่บ้านแฮงก์ไปแล้ว) ก็อดคิดถึง ถั่วของอาบังเหมือนกัน

    เดินผ่านบ้าน แกจะร้องเสียงดังฟังชัดว่า (เน้นที่คำแรก) “ถั่ว! มันมันมาแล้วคร่าบ…”

    เด็กเล็กบางคนถึงกับร้องไห้จ้า ก็ตาหน้าบังนั่นน่ะ น่ากลัว (ในสายตา) แต่บังใจดีครับ ชอบแถมให้เราอยู่เสมอ…

    *
    *
    สวัสดีครับคุณ lek
    อยากจะบอกคุณเช่นกันว่า ผมเองก็คิดเหมือนคุณ…

    ด้วยมิตรภาพ

  7. lek Says:

    When I eat RoTee, I always think of my Dad. Because he always bought me RoTees.

  8. khun_aut Says:

    กระทู้โรตีนี่ “อุ่น” ดีแท้ ~~~ อืมมมม

    เข้ามาอีกที จะขออนุญาต เอาเรื่อง ความขัดแย้งสุดโต่งไป “ปลูก” ไว้แปลงข้างบ้าน คุณประทีป คงไม่ว่ากระไร – กระมัง

    … กะละมัง ??

    : )

  9. ด้วยความยินดีครับ ท่านขุน

  10. จิต จิตติ Says:

    ท่านเพลง…บทสัมภาษณ์นั่นน่ะ ยาวตั้ง 28 หน้า ว่าจะพริ้นต์ แต่เกรงใจสำนักงาน

    ไว้อ่านในเครื่องตอนกลางคืนละกันนะ–ขอบพระคุณขอรับ

    ด้วยมิตรจิต.

  11. ยาวเอ่อ…ไม่หน่อยก็ได้

    แต่อยากให้อ่านน่ะ มันดีจริงๆ

    แล้วๆๆ ทำไมเปิดเมลท่านปุ๊ปหน้าเวปเพจปิดปั๊ปโดยอัตโนมัติล่ะท่าน
    สามรอบแล้วหนา หรือคนบาปอย่างข้าเจ้าไม่เหมาะกับบทเพลงเทวดาหว่า

    ด้วยเมโลดี้

  12. สวัสดีท่านเพลง…

    ถึงวันนี้ รับเทวดาน้อยๆ ได้หรือยังขอรับ, ขอบพระคุณสำหรับเพลงของประภาสครับผม..

    ผมเอง

  13. เรียบร้อยท่าน

    ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่เทวดาตัวน้อยมากล่อมนอน ขอบคุณท่านมาก

    คาราวะก่อนนอน

  14. ฮัลโหลพี่ท่าน

    พี่ท่านเพิ่งแวะชื่นชมกระท่อมน้อยคอยรักให้ข้าพเจ้าอมยิ้มกระพุ้งแก้มป่องไปแหมบ ๆ มาวันนี้กระท่อมข้าพเจ้าหายวับไปกับตาเสียแล้วพี่ทั่น ทั้งสังหรใจอยู่ว่าสักวันต้องเกิดแต่ไม่คิดว่าจะไวปานนี้

    เห้อ..ของฟรีก็อย่างนี้ล่ะนะ

    เดินคอตกมาบอกข่าว
    แล้วเดินตกคอกลับไป..ไปไหนดีล่ะ..กระท่อมเก่า?

    คารวะ

  15. ไหงเป็นเช่นนั้นล่ะขอรับ แล้วข้อมูลต่างๆ พี่ท่านสำรองเอาไว้หรือเปล่า…

    ก่อนใช้งาน เขาไม่แจ้งหรือว่า มันจะหายเกลี้ยง หากไม่จ่ายเงิน?

    หวังว่า WP คงไม่เป็นนะท่านพี่ (แต่ถ้าเป็น ไม่เท่าไหร่ เพราะงานเก็บไว้ในเครื่องทั้งหมดขอรับ)

    ยินดีต้อนรับกลับหมู่บ้าน (ไม่ได้ยินดีที่ท่านต้องผิดหวังนะขอรับ)

    ‘ผมเอง

  16. อา..แปลกตา..หน้าบ้านใหม่..

    ได้กระท่อมคืนมาแล้วพี่ท่าน

    เรื่องงานเขียนนั้นไม่เป็นไรข้าพเจ้า Backupไว้ที่ไซต์อื่นด้วย เผื่อสักวันเมื่อใช้โฮสต์จ่ายตังค์ก็จะอัพโหลดไฟล์ได้เลย

    ที่ WP ไม่เป็นแน่ขอรับ WP มั่นคงพอ ๆ กับรายใหญ่เจ้าอื่น เสียอย่างเดียวไม่มีอิสระที่จะปรับเปลี่ยนอะไร

    ยังไม่ยอมกลับหมู่บ้านขอรับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

    คารวะ

  17. ah! ดีใจด้วยขอรับ หวังให้ท่านเป็น ดาวกระจุย อุ๊ย! กระจาย เผยแพร่เพื่อนชาวชุมชนนี้ด้วยนะขอรับ

    ‘ผมเอง

  18. โอ๊ะ…หน้าร้านใหม่
    ความเรียบที่ดูดี

    เห็นแล้วชวนให้เป็นโรค Nostalgia

    เอ…หรือผลพวงจากการเห็นภาพคู่ขนานนั่นในโรตี

    พรุ่งนี้วันหยุดแล้วสิ ไวจริง มีความสุขกับวันหยุดนะท่าน

    ด้วยโรตีอาบังหน้าสนามเทนนิส

  19. เช่นดั่งท่านเพลงกล่าวขะรับ
    ขอให้มีความสุขวันหยุดพักผ่อนสมกับขยายเวลากลับบ้านช่วงระหว่างสัปดาห์

    คิดว่าพบสาเหตุที่ขนำน้อยคอยรักบอดไปเป็นวันแล้วล่ะขะรับ เขาคงปิดเพื่อเอาโฆษณาใส่วันนี้ใต้ขนำเลยมีภาพแอนนิเมชั่นให้ชมเพลิน ก็ดีไปอย่าง Host มีรายได้จะได้มั่นใจขึ้นหน่อยว่าอาจยั่งยืน

    ยังต้องแก้อีกหลายอย่าง ไม่เหมือนบล็อกสำเร็จที่ WPเตรียมไว้ให้ นี่ก็เพิ่งใส่ SEO Pack ปลั้กอินที่หวังว่าจะทำให้ Search engin หาขนำเจอ เพราะก่อนหน้านี้ ใช้ Google หาเท่าไรก็ไม่เจอ

    ตาปรือเต็มทีแล้ว วันพรุ่งยังต้องจัดการธุระให้น้องอีก
    แล้วพบกันกับสวัสดีวันอาทิตย์ขะรับพี่ท่าน

    คารวะ

  20. สวัสดียามเช้าครับท่านทั้งสอง

    อย่างว่านะครับ คืนวันศุกร์ กับ เสาร์ ผมเต็มที่ได้สองคืน กับวันอาทิตย์กลางวันอีกหนึ่ง เวลาเพิ่มขึ้นเท่าตัว อีกทั้งระหว่างสัปดาห์ห้าวันนั้นหดสั้น (ทางความรู้สึก) มากกว่าเดิม ทำงานประเดี๋ยว อ้าว วันจะหยุดอีกแล้ว หลังวันพุธไปนี่เร็วมาก

    ขอบพระคุณกับมุทิตาจิตของท่านทั้งสอง เช่นกันครับ ขอให้ความปรารถนาคืนกลับไปยังท่านด้วย

    ท่านพี่ดิน ผมขอยกให้พี่เป็นเซียนการสร้างบล็อก (ของผมนะ) จริงๆ อะไร้ เป็นผมนะความพยายาม บวก ความสามารถ และเวลา คงไม่ถึงท่าน

    ยังไงก็เอาใจช่วยครับ เพราะการทำบล็อกนี่มันก็เพลินไปอย่าง อ้อ เพิ่งอ่านเจอบทสัมภาษณ์ของท่านพิบูลศักดิ์ฯ ในกรณีทำบล็อกว่า มันก็มีข้อดี…แต่อย่าติดบล็อก

    นอกจากเสียสุขภาพสายตา หลัง แล้ว อาจได้รับบางสิ่งบางอย่าง (ถ้อยคำอักษร) ไม่พึงใจให้ระคายเคือง

    เว้นเสียแต่ท่านจะใช้มันเป็นหนามบ่ง…

    ง่วงงุนละครับ

    ราตรี รวม อรุณสวัสดิ์ครับ
    ‘ผมเอง

    ป.ล. หน้าร้านนี้ผมเคยใช้เมื่อเข้ามาที่ชุมชนนี้ใหม่ๆ เหมาะเจาะกับเครื่องที่บ้านอ่านตัวอักษรได้ในขนาดกลางครับ ผมชอบที่ว่า มันเรียบอย่างท่านเพลงว่านั่นแล…

  21. ในอดีต(ผ่านมาแล้ว 1 ปี) ใกล้ๆ ที่พักเดิมมีโรตีเจ้าประจำที่คนขายไม่ใช่อาบัง แต่เป็นอาซิ้ม…รสชาติดีแถมราคายังถูกในราคา 5 บาท (หากไม่ได้ใส่ไข่)
    ปัจจุบัน ราคาปรับขึ้นไปตามสภาพการณ์…แต่หากผ่านไปก็ยังแวะไปซื้อมากินอยู่เพราะติดใจในรสชาติของอดีต 😛

  22. ปีที่แล้ว ยังขายราคา ๕ บาท ถูกกว่าโรตีทั่วไปนะครับ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s