ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

สงสัยใคร่รู้? พฤษภาคม 10, 2008

Filed under: คุยกับวินทร์ เลียวฯ — ประทีป จิตติ @ 00:00

จากคุยกับวินทร์ เลียววาริณ winbookclub.com

ผู้เขียน หัวข้อ: สงสัยใคร่รู้?
Italy Bear

สงสัยใคร่รู้?
เมื่อ: 2008-01-03 15:58:53

อยากได้ความคิดดี ๆ จากพี่วินทร์ว่า “การพอใจในสิ่งที่เรามี” กับ “การไม่แสวงหาความก้าวหน้าในชีวิต” เหมือนหรือต่างกันอย่างไร

เพราะบางทีผมก็รู้สึกว่าเรามีพร้อมแล้ว คงไม่จำเป็นต้องใข้ชีวิตเร่งรีบเกินไปหรอก แต่บางครั้งก็รู้สึกว่าชีวิตยังไม่มีความมั่นคงพอควรจะต้องทำอะไรให้ชีวิตดีขึ้นกว่านี้ จนบางครั้งเหนื่อยใจมาก ๆ เลยครับ ขอคำชี้แนะดี ๆ ด้วยครับ

 


winbookclub
คำตอบ

ตอบเมื่อ: 2008-01-03 19:16:50

ที่คุณว่ามาก็คือประเด็นเรื่อง “สันโดษ” หรือ “พอเพียง” ที่ถกกันมานาน

“การพอใจในสิ่งที่เรามี” เป็นคนละประเด็นกับ “การไม่แสวงหาความก้าวหน้าในชีวิต” ครับ

การพอในใจสิ่งที่ตนมีอยู่หรือสันโดษ เป็นการมองโลกแบบน้อยเข้าไว้ แต่น้อยเข้าไว้ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน และไม่จำเป็นต้องเท่ากัน

ยกตัวอย่างเช่น นาย ก. กินข้าวครึ่งจานต่อมื้อก็พอต่อชีวิตได้ ขณะที่ นาย ข. ต้องกินถึงสามจาน จึงจะอยู่ได้ ทั้งสองแบบก็คือความพอเพียง

คนเราควรจะพัฒนาตัวเองไปข้างหน้า ไม่เฉพาะแต่เงินทอง แต่ในทางปัญญาด้วย พัฒนาให้เก่งขึ้น ฉลาดขึ้น มีปัญญามากขึ้น นี่เป็นสิ่งที่มีคุณค่ากว่าการพัฒนาในด้านความมั่งคั่งอย่างเดียว แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็ขึ้นอยู่กับตัวคนคนนั้นเอง

ผมมีความเห็นว่า คนที่ไม่ยอมหยุดสะสมความร่ำรวย (หรือไม่รู้จักพอ) เป็นคนที่น่าสงสาร เพราะเป็นคนที่รู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ตลอดเวลา จึงยึดเกาะกับรูปธรรมที่ดูจะให้ความปลอดภัยที่สุด นั่นคือเงิน

Advertisements
 

6 Responses to “สงสัยใคร่รู้?”

  1. อืมม์
    อะนะ

    ไม่ทราบท่านป๋าคิดว่าไงขอรับ?
    พอใจทางการเขียน
    กับแสวงความก้าวหน้าทางการเขียน

    เหมือนต่างกันเช่นไร?

    คารวะ

    (แหะ ประทานโทษขอรับพี่ท่าน ฝากถึงท่านป๋าไอซ์เพราะข้อความท่านทิ้งไว้ที่กระท่อมทำข้าพเจ้าระล้าระลังไม่รู้ตอบต่อว่าอย่างไรดี ปะปุจฉา-วิสัชนาท่านเจ้าสำนักเข้าน่าจะตรงใจพอดี เพียงย้ายจากคำชีวิต เป็นการเขียน)

  2. ท่านดินที่เคารพ

    คำถามที่เพื่อนหลายคนถามว่า ทำไม มึงไม่บอกคนอื่นไปว่า มึงเป็นนักเขียน มึงอายอะไร ???

    ผมก็ตอบมันไปว่า กูเขียนมาหลายปีแล้ว งานกูยังไม่เคยได้ตีพิมพ์สักที แน่นอนขอรับ อาจเป็นเพราะกระผมนั้นส่งงานสู่มือ บรรณาธิการ น้อยไป
    นี่ก็ผ่านไปแล้วหลายเดือน เรื่องสั้นสองเรื่องหายเงียบเข้ากลีบเมฆไปแล้ว อีกอย่างผมตอบเพื่อน งานกูยังไม่ดีพอ ที่กูจะอาจหาญไปบอกใครต่อใครว่ากูเป็นนักเขียน

    แล้วถ้าดีพอหมายความว่าได้ตีพิมพ์ ในทัศนะของกระผมนะขอรับ แล้วมันไปดีพอ ในทัศนะของใคร คนแรก บก. แล้วในเมืองไทย บก. มีอยู่กี่คนที่ทำหน้าที่ คัดสรร เรื่องสั้น ให้ได้ลงในนิตยสาร วรรณกรรม

    สมมุติเหตุการณ์ ในระหว่างการ คัดเลือกเรื่องสั้น ของ บก.หนุ่มคนหนึ่ง แกอ่านเรื่องสั้นไปแล้วขณะนี้สี่เรื่อง และทั้งสี่เรื่องถูกโยนลงตะกร้า บก.หนุ่มหยิบต้นฉบับเรื่องสั้นเรื่องที่ห้าขึ้นมาอ่าน ขณะนั้น บก.อาวุโส ได้เดินทางมาเยี่ยม ทั้งสองสนทนากัน แล้วพลันสายตาของ บก. อาวุโส เหลือบไปเห็นต้นฉบับเรื่องสั้นที่ไปไม่ถึงดวงดาว จึงขออนุญาติ บก.หนุ่ม หยิบขึ้นมาอ่าน ในทั้งสี่เรื่องนั้น บก.อาวุโส บอกกับ บก.หนุ่มว่า เฮ้ย เรื่องสั้นเรื่องนี้ มันน่าได้ลงนะเว้ย ทำไมมึงไม่ลงให้เขาวะ…

    กระผมแค่แสดงทัศนะนะขอรับ ไม่ได้หมายความว่าท่านดิน คิดว่ามรรคผลของการฝึกฝนคิดเขียน นั่นคือการได้ตีพิมพ์ผลงานนะขอรับ

    ฉะนั้น
    สำหรับ
    กระผมแล้ว ความพอใจในการเขียน กับ การแสวงหาความก้าวหน้าทางการเขียน นั้นไม่แตกต่างกันเลยขอรับ กระผมจะพอใจมากหากงานเขียนของกระผมมีความพัฒนา เขียนเสร็จแล้วดองเก็บไว้ในโฟลเดอร์ เมื่อนานวัน แล้วกลับมาอ่าน แล้วรู้สึก เฮ้ย กูเขียนไปได้ยังไงวะเจ๋งโคตร
    เสร็จแล้ว ก็นำลงบล็อก ให้สหายผู้รักการเสพการอ่าน ช่วยแนะนำ อย่างนี้ดีกว่าเป็นไหน ๆ

    กระผมได้พิสูจน์แล้วว่า การปลีกตนออกมาขีดเขียนอยู่คนเดียว
    แม่ง โคตร เหงา เลย ขอรับ ท่าน

    สำหรับตอนนี้ ความพอใจ คือการ เขียนไปเรื่อย ๆ ไม่ได้หวังว่า จะต้องได้ตีพิมพ์ แต่วันนึงเมื่อกระผมมีความมั่นใจในผลงานของตน ความคิดของกระผมอาจเปลี่ยนไป

    สายสวัสดิ์ขอร้าบบบบ

  3. ท่านพี่ขอรับ

    ขอแอลซีดี ราคา ครึ่งหมื่น นี่มันกี่นิ้ว ขอรับ
    เผอิญที่นาผมถูกเวียนคืน ได้เงินมาหลายหมื่นอยู่
    แบ่งกับพ่อคนละครึ่ง อาจมีเงินพอหาซื้อมาได้บ้าง
    ใจจริงคิดอยากได้มือสอง เพราะราคาน่าจะถูก
    แต่อ่านจากความเห็นท่านพี่
    กลัวว่าจะเสียเงินหลายเที่ยวเกินไป

    ไม่ชินเสียทีเลยขอรับ
    กับการนั่งพิมพ์กับโนตบุ้ค

  4. ท่านป๋าขอรับ ครึ่งหมื่นนี่ ห้าพันหกร้อยแปดสิบ ขอรับ

    หน้าจอ ๑๗ นิ้ว

    ราคาในห้างไอที…ห้างเป็นร้านข้างนอกอาจถูกกว่าประมาณเกือบพันขอรับ

    มือสอง ผมไม่แนะนำนะ เนื่องจาก ผมไม่ไว้ใจแล้ว เนื่องจากมีประสบการณ์ ครั้งนั้น ราคา สามพันกว่า ใช้งานจนมันหมดสภาพ ก็ สิบห้าเดือน หากคิดราคาหารต่อเดือนก็พอทำใจไม่ให้ฟุ้งซ้านกับสิ่งที่เสียไป…

    แต่ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับท่านป๋าขอรับ ผมอาจได้เครื่องที่มันไม่ดีเอง คือใกล้หมดอายุเต็มทน แต่…ใครจะไปตรัสรู้เล่าครับ…

    ถึงว่า ตาดีได้ตาร้ายเสีย ใช้ไม่ได้กับงานนี้ขอรับ…

    สำหรับเรื่องที่ท่านถกมายาว ๆ ก่อนหน้านั้น กระผมเคยบ่นวรรณเวร ภาคจับเข่าคุยกับท่านพี่ดินไปแล้ว เมื่อครั้งถามตัวเองว่า “นี่เราเขียนไปเพื่ออะไร”

    ขออนุญาตคัดลอกมาละกัน…

    ” ระยะนี้เช่นกัน กระผมเฝ้าครุ่นคิดอยู่ทุกค่ำคืนจนล่วงหลับไปว่า ผมจะเขียนต่อไปดีไหม หมายถึงเขียนเพื่ออะไร? ผมมีความทุกข์อย่างนี้ หรือว่าผมจะอ่าน เป็นผู้อ่านเสพงานวรรณกรรมอย่างเดียวดีไหม? เพราะหลายครั้งที่คิดสร้างงานใหม่ (โดยตั้งใจ) มักเขียนไม่ออก ต่างจากเวลามีอารมณ์กับเหตุการณ์ที่ประสบในชีวิตประจำวันซึ่งผมจะพรมนิ้วพิมพ์ ๆ ๆ ๆ (หรือเขียนลงสมุด) อย่างไหลลื่น บางครั้งไอ้ความสำเร็จก่อน ๆ หน้ามันก็ประเดประดังทักท้วงมากองตรงหน้า เหมือนเป็นบรรทัดฐานว่าผม “จะต้อง” เขียนแบบนั้นนะ มันจึงจะได้ลงตีพิมพ์

    ความสำเร็จคือความทุกข์! เพียงเพราะกระผมยกมันมากอง (โดยไม่ตั้งใจ)

    ระยะนี้เมื่อพิจารณางานเขียนต่าง ๆ ผมจึงมองว่ามันด้อยกว่างานเก่า ๆ ดิ่งลงเหว ออกทะเลไปอย่างเวิ้งว้างไร้ทิศทาง ปล่อยไปตามยถากรรมสุดแล้วแต่ลมและคลื่นจะโยนไปทางใดทางหนึ่ง

    ทีนี้… ถึงวันหนึ่งต้องถามตัวเองว่า ไอ้ที่เขียน ๆ นี่เขียนทำไม? และเขียนเพื่ออะไร? ชื่อเสียงมันหอมหวนหากมีคนเรียกเราว่า “นักเขียน” ถึงวันนี้ผมต้องกำราบความคิดนี้โดยการตะคอกตัวเองว่า “เหลวไหลที่สุด!” ลืมแล้วหรือว่า “เขียนเพื่ออยากเขียน!” อยากเขียนเท่านั้น อย่าได้คิดถึงเหตุผลอื่น ๆ และก็รื้อความหวังบ้า ๆ ที่ต้องการเป็นนักเขียนมีชื่อในบรรณพิภพออกไป ให้มันเป็นไปไม่ฝืนธรรมชาติของตัวเอง ไม่มีอะไรเขียนก็ไม่ต้องฝืน (เพราะเหมือนกับการฆ่าตัวตาย) ไม่มีอะไรเขียนก็อ่านหนังสือแทน เพราะบางครั้งแรงบันดาลใจอาจเกิดจากการอ่านได้ (ซึ่งมันก็เกิดขึ้นจริง ๆ ด้วย) ผมมิทราบว่า “นักอยากเขียน” อื่น ๆ จะมีความรู้สึกละม้ายคล้ายความคิดของผมบ้างหรือไม่?…”

    ด้วยมิตรภาพครับ

    ป.ล.เวลาที่โพสต์มันแหม่ง ๆ นะขอรับ ยังเป็นเดือนเมษายน อยู่เลย ป๊าด!!!

  5. khun_aut Says:

    เป็นเดือนเมษาฯ เหมือนกันขะรับ

    เข้าไปดูใน admin เดือนไทย คงมีการเปลี่ยนแปลงเป็นแน่

    มกรา
    กุมภา
    มีนา
    เมษา
    เมษา
    มิถนา
    กรกฎา

    ด้วยประการนี้ล่ะขะรับ

    พยายามเข้าไปถาม พ่อเวิร์ดเพรส
    ท่านเขา ส่งคอมพ์ แจ้งมาด้วยวาจาเรียบง่าย

    Support temporary closed !

    : )

  6. เมื่อวานว่าจะทักทายเหล่าท่าน แต่ล็อกอินไม่ได้ ทำไปทำมาเข้าไปของท่านนิ้วกลมเฉยเลย ต้องรีบออกมาด้วยมรรยาท

    เห็นบ่อยนะครับว่าเวิร์ดเพรสมักเป็นปัญหาบ่อยในยามที่จะปรับปรุงอะไรบางอย่าง

    แต่ครั้งนี้จะเข้าข่ายหรือไม่ก็ยังเดาไม่ออกขรับ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s