ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

เวลาดีของวัน กุมภาพันธ์ 23, 2008

Filed under: ตระกร้าเรื่องสั้น — ประทีป จิตติ @ 21:00
Tags:

เวลาดีของวัน

ตีพิมพ์ จุดประกายวรรณกรรม, ปีที่ 21 ฉบับที่ 7087
วันอาทิตย์ที่ 17 กุมภาพันธ์ 2551

 

ประตูห้องพักเปิดและปิดอย่างรวดเร็ว แสงไฟสว่างวาบพร้อมกับเสียงเครื่องปรับอากาศครางครืน ๆ  แทนขวัญสลัดรองเท้าส้นสูงให้หลุดจากเท้าแล้วเขี่ยเข้าไปที่มุมห้อง ปรี่มาที่โต๊ะเครื่องแป้งข้างเตียงนอนวางกระเป๋าสะพายและพวงกุญแจ  เดินย้อนไปยังเครื่องรับโทรทัศน์ที่อยู่ตรงข้ามปลายเตียง เสียบปลั๊กกดสวิตช์  จอภาพสว่างวาบ หยิบรีโมทฯ กดหมายเลขช่องที่ต้องการทันที 

เธอเผยอยิ้มอย่างยินดีที่ อาญาพิศวาส กำลังดำเนินเรื่องอยู่  กลับมาทิ้งตัวลงบนฟูก เอนหลังพิงพนักเตียง  เหยียดแข้งเหยียดขาสองมือกอดอกชมละครอย่างใจจดใจจ่อ 

– ๒

เวลาเย็น, ในร้านอาหารลักษณะเปิดโล่งของโรงแรมหรูแห่งหนึ่งกลางเมืองหลวง ผู้คนเบาบางตา

กล้อง ๒ ด้านหลังเจนนี่, โฟกัสใบหน้าของแรมเดือน สีหน้ายิ้มแย้ม

แหม…รถติดเป็นบ้า ต้องขอโทษคุณน้องเจนนี่ด้วยนะคะ

กล้อง ๑ โฟกัสใบหน้าเจนนี่ด้านหน้า, อารมณ์หงุดหงิด เหยียดยิ้มที่มุมปาก

ไม่เป็นไรค่ะคุณพี่เดือน เจนนี่มาก่อนเวลานัดเอง ใจมันร้อนน่ะค่ะ  แล้วว่ายังไงคะ…แผนของคุณพี่ที่บอกน้องน่ะค่ะ ตกลงสำเร็จไหมคะ

กล้อง ๒ โฟกัสใบหน้าแรมเดือนด้านหน้า, ยิ้ม หัวเราะเบา ๆ  สายตามองไปบนโต๊ะอาหารที่มีน้ำส้มคั้นเพียงแก้วเดียว  สองมือพัดโบกที่บริเวณลำคอ  จับสาบเสื้อกระพือไล่ลมร้อนแสดงความไม่พอใจที่คู่นัดไม่เลือกนัดในห้องอาหารที่ติดเครื่องปรับอากาศ

แหม ๆ ๆ… คุณน้องเจนนี่ขา ใจร้อนจริง ๆ นะคะ  มีอะไรเย็น ๆ ให้พี่ดื่มดับร้อนบ้างไหมคะนี่

กล้อง ๑ โฟกัสใบหน้าเจนนี่ด้านหน้า, ยิ้มแหย ๆ

เอ่อ… เจนนี่ขอโทษค่ะ มัวแต่ใจร้อนลืมไปเลยว่าคุณพี่เดือนเพิ่งมาถึง  งั้น…รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ บลัดแมรี่ดีมั้ยคะ

กล้อง ๒ โฟกัสด้านข้างหญิงสาวทั้งสองเต็มตัว, แรมเดือนยิ้มกว้างแสดงความพอใจเมื่อได้ยินคำถาม

แหม… คุณน้องเจนนี่นี่ละน้า ช่างรู้ใจพี่เสียจริง ๆ งั้นก็ไม่ขัดละนะคะ

เจนนี่ยกมือเป็นสัญญาณเรียกบริกรหนุ่มที่ยืนคอยบริการลูกค้าบริเวณนั้น, บริกรหนุ่มเดินเข้ามาหยุดที่ข้างโต๊ะ  สองมือกุมเป้ากางเกง โค้งคำนับให้หญิงสาว

บลัดดี้แมรี่หนึ่งดริ๊งก์

บริกรหนุ่มโค้งรับคำสั่งแล้วเดินจากไป

กล้อง ๑ โฟกัสใบหน้าเจนนี่ด้านหน้า, ถามด้วยความร้อนใจ

ว่าไงคะคุณพี่ แผนของคุณพี่เรื่องที่จะช่วยเจนนี่กำจัดนางวลัยสำเร็จไหมคะ?”

กล้อง ๒ โฟกัสใบหน้าแรมเดือนด้านหน้า, เหลียวซ้ายแลขวาแล้วพูดเสียงเบาพอให้คู่สนทนาได้ยิน

มือชั้นแรมเดือนแล้วไม่มีคำว่าไม่สำเร็จหรอกค่ะ คุณน้องเจนนี่ขา  ว่าแต่ว่า…”  เกลือกตามองทางขวา มันต้องมี…

กล้อง ๑ โฟกัสใบหน้าเจนนี่ด้านหน้า, ข้อศอกค้ำยันบนโต๊ะ ชะโงกหน้าเข้าหากล้องเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างแสดงความสงสัย

มีอะไรหรือคะคุณพี่?”

กล้อง ๒ โฟกัสใบหน้าแรมเดือนด้านหน้า, เกลือกตาขึ้นบนทางขวาแล้วพูดไม่สนใจคู่สนทนา

ก็…ค่าใช้จ่ายนิด ๆ หน่อย ๆ น่ะสิคะคุณน้องเจนนี่ขา…

กล้อง ๑ โฟกัสใบเจนนี่ด้านหน้า, กอดอก หลังพิงพนักเก้าอี้ ยิ้มเหยียดที่มุมปาก

แหม… เรื่องนั้นน่ะเจนนี่เตรียมไว้ให้แล้วล่ะคะ  ที่ถามน่ะเพราะกลัวว่าจะมีปัญหาหรอกนะคะ

กล้อง ๒ โฟกัสใบหน้าแรมเดือนด้านหน้า, ยกสองมือโบกปัดพัลวัน

เปล่า ๆ ๆ ๆ คุณพี่มิได้คิดต่อว่าคุณน้องเลยนะคะ เพียงแต่อยากจะบอกคุณน้องว่าไอ้คนที่พี่ติดต่อใช้งานน่ะมันเรียกมากไปซักหน่อย  คุณพี่กลัวคุณน้องจะไม่ไม่พอใจเท่านั้นเองหรอกนะคะ

กล้อง ๑ โฟกัสใบหน้าเจนนี่ด้านหน้า, ถามอย่างไม่ยี่หระกับราคาที่จะต้องจ่าย

มันต้องการเท่าไหร่! เจนนี่ยินดีจ่าย

กล้อง ๑ ด้านหลังแรมเดือน โฟกัสที่บริกรหนุ่ม, โค้งคำนับ ยกแก้วบลัดดี้แมรี่จากถาดเงินวางบนโต๊ะตรงหน้าแรมเดือนแล้วเดินจากไป

กล้อง ๒ โฟกัสใบหน้าแรมเดือนด้านหน้า, ยกแก้วบลัดดี้แมรี่ขึ้นจิบ ยิ้มอย่างพอใจ

ห้าหมื่นค่ะคุณน้อง

กล้อง ๑ โฟกัสใบหน้าเจนนี่ด้านหน้า, สีหน้าตระหนกกับคำตอบที่ได้ยิน

ห้าหมื่นอะไรกันคะคุณพี่ ทำไมถึงมากมายขนาดนั้น?”

กล้อง ๒ โฟกัสใบหน้าแรมเดือนด้านหน้า, ชักสีหน้าไม่พอใจกับคำถาม  จีบปากจีบคอพูด

แหม… คุณน้องขา ห้าหมื่นนี่ราคาคนกันเองนะคะ หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว  ถ้าคุณน้องตกลงจ่ายละก็…รับรองว่าพรุ่งนี้ไม่ถึงสายคุณนารินทร์จะได้รับภาพนางวลัยกำลัง..กำลัง…

กล้อง ๑ โฟกัสใบหน้าเจนนี่ด้านหน้า, ถามด้วยความสงสัย

นังวลัยมันทำอะไรคะคุณพี่?”

กล้อง ๒ โฟกัสที่ใบหน้าแรมเดือนด้านหน้า, แสร้งยิ้มเอียงอายพลางมองซ้ายขวา  ยกมือขวาป้องปาก  ลากเสียงยาว หัวเราะคิกคัก

ก็กำลัง…กำลังกุ๊กกิ๊กกับชายชู้ของมันสิคะคุณน้องขา

กล้อง ๑ โฟกัสใบหน้าเจนนี่ด้านหน้า, หรี่ตาลงเล็กน้อย ยิ้มอย่างเห็นภาพตามคำบรรยาย

งั้นดีล่ะคราวนี้พี่รินทร์จะได้เลิกสนใจมันซะที  จากที่เคยเทิดทูนมันนักหนาคราวนี้ละนังวลัยเอ๊ย แกก็จะเป็นเพียงนังแพศยาสำหรับพี่รินทร์เท่านั้น! ”

กล้อง ๒ โฟกัสใบหน้าแรมเดือนด้านหน้า, หัวเราะกับความแคบคิดของคู่สนทนา

ไม่ใช่กับแค่คุณนารินทร์เท่านั้นนะคะคุณน้องขา… แต่นังวลัยนี่น่ะจะเป็นหญิงแพศยาไปทั่วโลกเลยละค่ะ  พี่จะส่งภาพของมันประจานไปทั่วอินเทอร์เน็ตเลยละค่ะคุณน้อง

กล้อง ๑ โฟกัสด้านข้างหญิงสาวทั้งสองครึ่งตัว, ทั้งสองหัวเราะระรื่นอย่างไม่อายสายตาของคนในร้านเหลือบมอง

/ตัดเข้าโฆษณา

โฆษณา ๑ คอนโดมิเนียมหรูพร้อมระบบสาธารณูปโภคครบครันกลางเมือง  ราคาเริ่มต้นที่ ๑.๕

ล้านบาท

โฆษณา ๒ รถยนต์ยุโรปนำเข้ารุ่นล่าสุด ไม่ระบุราคาบอกแต่เพียงว่าดอกเบี้ย ๐.๐๐ %

โฆษณา ๓ โรลออนสำหรับสุภาพสตรี ประกาศสรรพคุณว่าใช้แล้วรักแร้จะขาวเนียนโดยมีภาพผู้แสดงสาวสวยหน้าใสยกแขนขึ้นเหนือศีรษะ เผยให้เห็นวงแขนที่ขาวเนียนน่าสัมผัสสูดดมโดยมีผู้แสดงชายแสดงประกอบท่าทางดังกล่าว

โฆษณา ๔ โทรศัพท์เคลื่อนที่ (มือถือ) รุ่นล่าสุดจากบริษัทซีกโลกเหนือ, ถ่ายภาพนิ่งและเคลื่อนไหวได้, ฟังเพลงได้ (แต่ใช้ไปซื้อข้าวกินไม่ได้)  ผู้แสดงเป็นหนุ่มสาววัยรุ่นมิใช่วัยทำงาน  สนนราคาไม่ได้ระบุ

โฆษณา ๕ บริษัทเงินกู้ฉุกเฉินเชิญชวนให้สมัครใช้บริการ  มีสิทธิพิเศษต่าง ๆ มากมายหากรีบมาสมัครใช้บริการในวันนี้

โฆษณา ๖ เมนูใหม่ของร้านไก่ทอดของบริษัทข้ามชาติชื่อดัง, ผู้แสดงเป็นเด็ก ๆ และวัยรุ่นยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่ในร้าน (ดูเหมือนเด็กเหล่านั้นมีความสุขเสียเต็มประดาที่ได้กินไก่และมันฝรั่งทอดที่ทอดด้วยอุณหภูมิสูงเสียจนหมดคุณค่าโภชนาการทางอาหาร หารู้ไม่ว่าตนเองกำลังกินสารพิษที่ทำให้เกิดโรคมะเร็งอยู่แท้ ๆ)

โฆษณา ๗ โปรโมชั่นของผู้ให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ค่ายหนึ่ง เน้นสโลแกนในโฆษณาชุดนี้ว่า เพราะเราอยากให้คุณคุย (โดยผ่านโทรศัพท์) กันได้มากขึ้น

……….

โฆษณา ๑๓ เครื่องดื่มชูกำลังของไทยที่ได้รับความนิยมไปทั่วโลก (ไม่ได้พูดเกินความจริงแต่ประการใด)

/ตัดเข้าละคร

 

เวลาหัวค่ำ, ในรถยนต์ยุโรปขนาดกลาง

กล้อง โฟกัสใบหน้าวลัยด้านข้าง, ยิ้มอย่างเกรงใจ

วลัยต้องขอบคุณคุณณัฐมากนะคะที่กรุณามาส่ง  ที่จริงแล้ววลัยกลับเองก็ได้นะคะ คุณณัฐจะได้ไม่ต้องขับรถย้อนไปทางเก่าอีก

กล้อง โฟกัสใบหน้าณัฐพลด้านข้าง, สายตามองจับจ้องไปเบื้องหน้า พร้อมละมือซ้ายจากพวงมาลัยไปบีบมือของหญิงสาวเบา ๆ

ผมทำด้วยความเต็มใจนะวลัย

กล้อง แทนสายตาของวลัย, มองมือของชายหนุ่มที่วางลงบนมือของตน  ชักหนีการเกาะกุม

กล้อง โฟกัสใบหน้าณัฐพลด้านข้าง, ยกมือกลับไปเกาะกุมพวงมาลัยดังเดิม

วันไหนวลัยต้องเลิกงานมืดค่ำอย่างนี้บอกผมนะ ผมจะรอขับรถมาส่งคุณ

กล้อง โฟกัสใบหน้าวลัยด้านข้าง

แต่…วลัยเกรงใจคุณณัฐนะคะ

กล้อง โฟกัสใบหน้าณัฐพลด้านข้าง, หัวเราะเบา ๆ

เกรงใจอะไรกันวลัย บอกแล้วไงว่าผมน่ะเต็มใจ

กล้อง โฟกัสออกไปนอกรถด้านหน้า, เลี้ยวซ้ายเข้าคอนโดมิเนียม จอดหน้าตัวอาคาร

กล้อง โฟกัสด้านข้างณัฐพลเต็มตัว, มือกุมท้อง

โอ๊ย!”

กล้อง โฟกัสด้านข้างวลัยเต็มตัว, สีหน้าตกใจ

เป็นอะไรไปคะคุณณัฐ ! ”

กล้อง โฟกัสด้านข้างณัฐพลเต็มตัว, มือยังกุมท้อง ตัวงอ

สงสัยจะท้องเสียอีกแล้วละฮะ วลัย  เมื่อกลางวันผมออกไปกินอาหารอีสานกับพวกเรวัติเขา

กล้อง โฟกัสด้านข้างวลัยเต็มตัว, สีหน้าตกใจ หันรีหันขวาง

ตายจริง! แล้ว…แล้วจะทำยังไงดีคะนี่

กล้อง โฟกัสด้านข้างณัฐพลเต็มตัว, มือยังกุมท้อง ตัวงอ  หันมาพูดกับวลัย

ผมเห็นต้องขอเข้าห้องน้ำวลัยแล้วละ

กล้อง – โฟกัสด้านข้างวลัยเต็มตัว, สีหน้าคลายความตกใจลงไป

งั้นเลยขับไปจอดที่ลานจอดรถเลยดีกว่านะคะ

/ตัดไป

 

(ต่อเนื่อง) ในห้องพักของวลัย

กล้อง โฟกัสที่ประตูห้องพักด้านใน, ประตูเปิดเข้ามา วลัยเปิดสวิตช์ไฟ ห้องสว่าง

ห้องน้ำอยู่ติดเคาน์เตอร์ค่ะ

กล้อง แทนสายตาของวลัย, ณัฐพลรีบเดินไปเข้าห้องน้ำทันที

/ตัดไป

 

(ต่อเนื่อง) ในห้องน้ำ

กล้อง โฟกัสใบหน้าณัฐพลข้างซ้าย, ยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์กับยาในหลอดแก้วเล็กที่หยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านซ้าย

กล้อง โฟกัสครึ่งตัวณัฐพลข้างซ้าย, ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋ากางเกงข้างซ้าย หยดยาลงบนผ้า ทำจมูกย่นเมื่อสัมผัสกับกลิ่นยา

กล้อง ด้านหลัง โฟกัสใบหน้าณัฐพลในกระจกเงา, สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง

วันนี้ละวลัย ฉันจะมอบความเป็นผัวให้เธอ  รับรองว่าเธอจะลืมไอ้นารินทร์ของเธอไปเลย

/ตัดไป

 

(ต่อเนื่อง) ด้านนอกห้องน้ำบริเวณเคาน์เตอร์เตรียมอาหาร

วลัยยืนหันหลังให้กับประตูห้องน้ำ กำลังเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำในจังหวะเดียวกับที่ณัฐพลเปิดประตูออกมา

กล้อง เต็มตัวณัฐพลและวลัย, วลัยหมุนตัวมาทางห้องน้ำ

ดื่มน้ำก่อนนะคะณัฐ  โอ๊ะ…

ณัฐพลโปะผ้าเช็ดหน้าที่จมูก ร่างของวลัยอ่อนยวบลง  ณัฐพลเข้าไปประคองร่างวลัยทันทีพร้อมหยิบขวดน้ำในมือวางบนเคาน์เตอร์  อุ้มวลัยขึ้น

/ตัดไป

 

(ต่อเนื่อง)  ในห้องนอนของวลัย

ณัฐพลวางร่างวลัยที่หมดสติลงบนเตียง

กล้อง แทนสายตาณัฐพล, จับจ้องมองเรือนร่างของวลัยไล่เรื่อยมาตั้งแต่ใบหน้า ลำคอเรียวระหง มาหยุดที่หน้าอก

กล้อง โฟกัสด้านหน้าณัฐพลครึ่งตัว, นั่งบนเตียง ก้มมองร่างของวลัยพลางดึงชายเสื้อเชิ้ตตัวเองออกจากกางเกง  ปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนสุด  สีหน้าแสดงอาการหื่นกระหายเต็มที่  พูดพร้อมยิ้มกริ่ม หัวเราะในลำคอ

อีกแป๊บเดียวนะวลัย อีกแป๊ปเดียวฉันจะพาเธอขึ้นไปถึงสวรรค์ยิ่งกว่าชั้นเจ็ดเลยทีเดียว

ปลดกระดุมหมดแล้วถอดเสื้อออกเหวี่ยงไปที่พื้นห้อง  ลุกขึ้นยืนปลดเข็มขัด ปลดตะขอกางเกงเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หยิบออกจากกระเป๋ากางเกงข้างขวาอย่างหัวเสีย

ใครวะเสือกโทร.มาตอนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม

กล้อง แพนตามหลังณัฐ, เดินไปเดินมาขณะคุยโทรศัพท์

ฮาโหล อ้าวพี่เดือนเหรอเปลี่ยนเบอร์ใหม่แล้วหรือฮะ…  ฮะ ใช่ฮะ ตอนนี้หลับปุ๋ยไปแล้ว…  รับรองฮะพี่…  ไม่ฮะ ไม่กวนความสุขหรอกฮะพี่…  อ๋อ ยังฮะยัง ก้อ…กำลังจะ…  ฮะพี่ รับรองพรุ่งนี้พี่ได้ภาพคมชัด ทุกซอก ทุกมุม เลยฮะ…  คราบผม สวัสดีฮะพี่

กล้อง แทนสายตาของณัฐพล, สายตามองไปยังร่างของวลัยบนเตียง ยกมือซ้ายลูบริมฝีปาก

กล้อง ด้านข้างณัฐพลครึ่งตัว, นั่งลงบนเตียงที่เดิม เอื้อมมือทั้งสองไปที่หน้าอกของวลัย

กล้อง โฟกัสใบหน้าณัฐพลด้านหน้า, เม้มริมฝีปาก สีหน้าหื่นกระหายเต็มกำลัง

กล้อง แทนสายตาณัฐพล, จับจ้องอยู่ที่เนินอกขาวอวบอิ่มของวลัยเมื่อปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกได้สองเม็ด และกำลังจะปลดเม็ดที่สาม

/ตัดเข้าไตเติลตอนจบพร้อมภาพตัวอย่างตอนต่อไปประกอบ

ละครจบแล้ว แทนขวัญปิดเครื่องรับโทรทัศน์

เธอนึกเสียดายที่กลับมาทันได้ดูเพียงแค่สองตอนเท่านั้น  นึกก่นด่างานและเจ้านายที่วันนี้ขอร้องแกมบังคับให้ทำงานล่วงเวลา แถมพอเลิกงานยังเอ่ยปากอาสาขอเลี้ยงข้าวลูกน้องอีก  เธอจะกล่าวปฏิเสธเพียงเพราะเหตุผลที่ว่าจะกลับมาดูละครนั้นก็ดูกระไรอยู่

ทันดูสองตอนนั้นก็ยังดี  ไม่รู้ว่าพวกยายแป้ง, ยายขวัญจะทันกลับไปดูเหมือนไหมนะ  ถ้าไม่-พรุ่งนี้ยายพวกนั้นจะต้องร้องโอดครวญแน่ ๆ  หึ-ดีละ ขออย่าให้สองคนนั่นกลับไปทันดูเลย  ฉันจะได้ประกาศว่าฉันได้ดูนะยะ จะแกล้งยั่วไม่เล่าให้ฟังเสียงั้นแหละ  เชื่อสิสองคนนั่นจะต้องอ้อนวอนพะเน้าพะนอโอดครวญให้ฉันเล่าให้ฟัง แล้วฉันก็จะกลายเป็นบุคคลสำคัญในช่วงเช้าของวัน  ดีล่ะ ฉันจะเล่าให้ละเอียดยิบเลย  เล่าให้ดีกว่าพวกนั้นที่ชอบนอกเรื่องคุยกันแต่ข่าวคาวข่าวฉาวของดาราคนนั้นคนนี้  ทำตัวเป็นรู้ลึกยิ่งกว่านักข่าวอย่างกับตัวอยู่ในเหตุการณ์นั้นเองแหละ

เหลือบดูเวลาที่หัวเตียง–อีกสิบกว่านาทีจะห้าทุ่ม 

เธอคิดถึงวันหยุดสุดสัปดาห์  ระบายลมหายใจด้วยความเบื่อหน่ายชีวิตเมื่อคิดถึงการเดินทางในแต่ละวัน ๆ  ตัดสินใจเข้านอนน้ำท่าไม่ต้องอาบเอิบมันแล้ว

ขอซักวันนะขวัญนะ  ง่วงเหลือเกิน

เธอลุกขึ้นเดินไปปิดสวิตช์ไฟ กลับมาทิ้งตัวลงบนฟูกอย่างแสนสุข หลับตาพริ้มจมสู่ห้วงนิทรารมณ์อย่างช้า ๆ

นางเอกอย่างเธอมันซื่อบื้อเหลือเกินนะวลัย  เธอน่ะแค่สวยแต่ไม่มีสมองเอากับเขาเสียเลย  ทำไมนางเอกหนังไทยต้องเป็นเหมือนเธอเกือบจะทุกคนเลยนะ  รูปสวยรวยทรัพย์  มีคอนโดฯ หรู มีแฟนรวยหน้าตาดี แต่ไม่ทันคนเล้ย อ่อนแออ่อนไหวไปเสียทุกเรื่อง  ใจดีมีเมตตาไปก็เท่านั้นโดนเขากลั่นแกล้งอยู่ตลอด…

คอนโดฯ ที่โฆษณานั้นมันน่าอยู่จริง ๆ ดูแล้วสะดวกสบายไปเสียทุกอย่าง  เฮ้อ เสียอย่างเดียวราคาเริ่มต้นมันแพงไปหน่อย ชาตินี้คงไม่มีปัญญาซื้อได้หรอก นอกจากจะถูกหวยรางวัลที่หนึ่งสักสองสามครั้ง  บ้า! คิดอะไรบ้า ๆ ใครมันจะถูกกันได้ขนาดนั้น  ผัวรวย ๆ ยังมีโอกาสเป็นไปได้มากกว่า…

ไอ้รถยนต์คันนั้นอีก อย่างเรานี่คงนั่งได้แต่รถเมล์  นั่งเรอะ-ไม่หรอก ได้ยืนมากกว่าต่างหากล่ะ หึ!

โทรศัพท์รุ่นนั้นน่าใช้จัง ราคาเท่าไหร่ก็ไม่ยอมบอก  พรุ่งนี้ลองถามยายแป้งมันดู  มันดียังไงน้าไอ้โทรศัพท์ที่ฟังเพลงได้ ถ่ายรูปได้นี่จะแพงมากมั้ย  เอ…บัตร Pay first ของเรานี่ยังพอมียอดเงินเหลือไหมน้า  อืม-คงมีบ้างละน่า ก็ส่งทีวีกับเครื่องเสียงไปห้าหกงวดแล้วนี่

พรุ่งนี้นะ พรุ่งนี้ฉันจะเล่าให้พวกเธอฟังละเอียดยิบเลยเชียว พวกเธอจะต้องสนใจฟังฉันอย่างใจจดใจจ่อแน่ ๆ  เสียดาย-วันนี้ดันมาจบเอาตอนเข้าด้ายเข้าเข็มเสียด้วย ไม่อย่างนั้นละก้อ…ฉันจะเล่าเสริมเติมแต่งให้สยิวมากกว่าในโทรทัศน์เสียอีก  ก็พวกเธอน่ะชอบคุยเรื่องอย่างนี้กันไม่ใช่เหรอ ประเภทสัปดนวันละนิดจิตแจ่มใสน่ะ  เชอะ! จิตแจ่มใสแล้วก็หมกมุ่นวิ่งหาหนุ่ม ๆ กันทุกวัน  ไม่รู้ว่าจะอยากมีกันไปทำไม หาเรื่องใส่ตัวอยู่ตัวคนเดียวไม่ชอบ  ยายแป้งนั่นน่ะคอยดูเถอะทำเป็นสาวสมัยใหม่ไม่แคร์เรื่องเซ็กซ์  สักวันจะหาผัวเป็นตัวเป็นตนไม่ได้  ก็ผู้ชายหน้าไหนล่ะอยากจะได้ผู้หญิงที่ผ่านมือใครต่อใครมานับครั้งไม่ถ้วน  ถ้าจะเอาเป็นชั่วครั้งชั่วคราวน่ะก็พอจะได้อยู่หรอก  ดูอย่างอีนายนารินทร์นั่นซี อยากรู้นักถ้ายายวลัยโดนถูกปู้ยี่ปู้ยำจะยังรักยังรับได้มั้ย  แต่ก็อย่างว่าล่ะนายนั่นคงรับไม่ได้จนกว่าจะใกล้ถึงตอนจบของเรื่องนั่นแหละ  ก็มันเป็นอย่างนี้เกือบทุกเรื่อง  นางเอกซื่อบื้อส่วนพระเอกก็โง่บรม…”

แทนขวัญคิดอะไรต่อมิอะไรไปอีกเรื่อยเปื่อยกระทั่งดิ่งลึกสู่ห้วงแห่งนิทรา

ช่วงเวลาดีของวันของเธอจึงสมควรแก่เวลาไปอีกวันหนึ่ง

 

|| || || 

 

๑๖ –  ๒๒ ม.ค. ๕๐/๕๑

 

 

Advertisements
 

11 Responses to “เวลาดีของวัน”

  1. กลับมาแล้วท่าน

    ป่านนี้รื่นเริงอยู่ในงานราหูฯ หรือไม่ท่าน
    ข้าเจ้านั้นม่วนซื่นสุดสุด แบกแรงใจกลับมาทำงานเต็มเปี่ยม
    เพิ่งรู้รายชื่อคนที่ได้รางวัลราหูฯ เมื่อกี้ที่เพิ่งถึงบ้าน

    หากรู้มาหลายวันแล้วล่ะว่า…ข้าเจ้านี่ช่างเขลานัก
    ทำปากดีกับคนที่ได้รางวัลสุภาเทวกุลเช่นนี้ได้จะไดกัน

    หากรับคำขอโทษที่ล่วงเกินท่านจากข้าเจ้าแล้วไซร้
    ช่วยรับน้ำมิตร(ภาพ)ที่ข้าเจ้าส่งมาคาราวะด้วย

    ด้วยมิตรภาพ

  2. ข้าน้อยส่งมิตรกวีไปร่วมแทน (ฝากซื้อหนังสือต่างหาก)

    ดีใจที่ท่านม่วนซื่น และมีพลัง….

    ข้าน้อยก็เป็นเพียงคนธรรมดาเองขอรับ รางวัลนั้นเป็นสิ่งตอบแทน หาได้บ่งบอกว่า ข้าน้อยเยี่ยม ยอด หรือ ฯลฯ

    สิ่งเดียวที่ต้องฝึกต่อไปคือ “คิด-เขียน”

    ด้วยมิตรภาพครับผ้ม

  3. pattararanee Says:

    สวัสดีค่ะ

    ไปคลิกเปิดๆ ใน “จุดประกายวรรณกรรม” ตามปกติ

    ได้เห็น ชื่อ “ประทีป จิตติ”

    เลยต้องรีบตามมา

    ขออนุญาต “กรี้ดด” (สองทีพอ เจ้าค่ะ)

    1. เพราะ ดีใจที่ เห็นงานเขียนท่าน ได้ลงในเล่มนี้ ^^

    2. เพราะ เป็น แนวทางเขียน เรื่องในแบบที่ข้าพเจ้าอยากเขียน

    ขออภัยที่ตามมากรี้ดเจ้าค่ะ

    ^^

    และขอบคุณนะคะ

    ภัทรรานี

  4. pattararanee Says:

    ท่านคะ

    ขออนุญาต นำเรื่องนี้ ไปแปะไว้นะคะ

    http://pattararanee.wordpress.com/

    ขอบคุณมากนะคะ ^^

    ภัทรรานี

  5. คุณ pattararanee–ด้วยความยินดีขอรับ

    🙂

  6. pattararanee Says:

    ขอบคุณมากนะคะ

    😉

  7. คาใจ Says:

    ชอบชื่อเรื่องนะคะท่านพี่ ส่วนเรื่องนี้
    เป็การนำเสนอ ในแนวทางใหม่

    postmodern ซะไม่มี

    เจ้าค่ะ !!

  8. taifah Says:

    ขอบคุณมากนะครับ
    ที่นำมาให้อ่าน
    .
    ได้แง่คิดดีครับ

  9. ยินดีต้อนรับครับ คุณ taifah

  10. จรรยา อำนาจพันธุ์พงศ์ Says:

    เห็นเรื่องสั้นของคุณปรากฏตามหน้าหนังสืออยู่เนืองๆ
    ผลงานของคุณนับว่ามีความแปลกใหม่ ในการเลือกแง่มุมนำเสนอได้น่าติดตาม ดีใจที่คุณเป็นส่วนหนึ่งในการขับเคลื่อนวรรณกรรม และยินดีที่คุณทำให้ผมรู้สึกว่าคุณมีความมุ่งมั่นต่อการเขียน คุณเป็นคนหนึ่งในนั้น
    ขอคุณมีพลังสร้างสรรค์อยู่เสมอ

    นับถือ

  11. สวัสดีครับ คุณจรรยา อำนาจพันธุ์พงศ์

    ขอบพระคุณสำหรับคำอวยพรของคุณเป็นอย่างยิ่งครับ

    ด้วยจิตคารวะ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s