ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

ความสุขที่ต้องดื่มได้ กรกฎาคม 28, 2007

Filed under: สวัสดีวันอาทิตย์© — ประทีป จิตติ @ 21:53

สวัสดีวันอาทิตย์ © – 2/17

ผมเคยอ่านหนังสือชื่อ-ชื่ออะไรจำไม่ได้แล้ว เป็นบทสัมภาษณ์คุณวาณิช จรุงกิจอนันต์ เนื้อความตอนหนึ่งแกบอกว่า การกินเหล้าคนเดียวได้นี่อันตราย-หัวเราะ

ผมเองก็กำลังฝึกการกินดื่มคนเดียว ส่วนจะอันตรายอย่างไรยังไม่ทราบ ทราบเพียงว่าแต่นี้ต่อไปคงต้องนั่งดื่มคนเดียว–

หากตีความหมายที่คุณวาณิชพูดเป็นเรื่องชวนหัวนั้นก็ย่อมได้ เรื่องจริงก็ได้อีกเช่นกัน–ทำไม?

การกินเหล้าคนเดียวได้ มันก็กินได้ทุกเมื่อ ดื่มได้ทุกวัน จะมากน้อยก็แล้วแต่อารมณ์, การกินเหล้าต้องมีอารมณ์ สำหรับผมคือความสุนทรีในการกินดื่ม สังเกตจากตนเองและเพื่อนฝูง วันไหนมีทุกข์หนักทุกข์เบา (ไม่เกี่ยวกับการขับถ่าย) เขาหรือผมจะไม่อยากดื่ม ไม่อยากกิน

การกินดื่มในห้วงยามที่มีทุกข์ สิ่งที่ได้กลับมามิใช่ความสุข มีแต่ทุกข์ขังฝังจมแน่นเพิ่มขึ้น เนื่องจากทุกข์นั้นมิได้ถูกขจัดปัดเป่าให้สิ้นซาก จะมีได้เพียงความสุขอันจอมปลอม ตื่นเช้าขึ้นมาก็เผชิญกับความทุกข์นั้นอีก ซ้ำร้ายมันอาจทุกข์หนักกว่าเก่า-ฉิบ!

แต่ถ้าห้วงยามไหนผมหรือเขาต่างไม่ตกอยู่ในห้วงทุกข์ ไม่จมอยู่กับความสุข ชีวิตราบเรียบเหมือนผิวน้ำที่มีระลอกคลื่นละเอียดก็มักจะไปเพิ่มเติมหาความสุขด้วยการกินดื่ม นัยหมายความว่า เราพร้อมจะสัมผัสรับความสุข

ผมเพียงอยากจะบอกท่านว่า การกินดื่มควรเลือกห้วงยามอารมณ์ที่ไม่ทุกข์

ทีนี้กลับมายังคำกล่าวจากย่อหน้าแรก กินเหล้าคนเดียวได้นี่ มิอาจหมายความได้ว่าจะต้องกินทุกวัน-แต่กินอย่างสม่ำเสมอ สม่ำเสมอด้วยความสะดวก ไม่ต้องรอวันปราศจากทุกข์ของผองเพื่อน วันไหนเราครึ้มอกครึ้มใจเขียนงานเสร็จ คิดงานออก เราก็จะรินลงแก้ว ฉลองกับผลงาน แต่หากวันไหนคร่ำเคร่งก็ไม่นึกอยาก

ผมเองฝึกการนี้มาได้นานกว่าครึ่งปี แต่การดื่มนั้นมิใช่ดื่มเหล้า เป็นการดื่มเบียร์แทน

ทำไมไม่ดื่มเหล้า?… เหตุผล ผมกลัวติด

เคยคิดเหมือนกันว่า ระหว่างเบียร์หนึ่งขวดกับเหล้า (บรั่นดี) หนึ่งแบน อย่างไหนจะประหยัดค่าใช้จ่ายมากกว่า-คำตอบคือ น่าจะเป็นเหล้า, เหล้าหนึ่งแบนอาจติดตู้เย็นได้เป็นสัปดาห์ (โดยวิธีดื่มเพียว ละเลียดทีละน้อย) แต่กับเบียร์หนึ่งขวดหมดไปในเพียงไม่ถึงชั่วโมง (ต้องดื่มในขณะที่เย็น ไม่ละเลียด แต่กระดกพรวด)

เหล้ากับเบียร์ให้อรรถรสและความสุนทรีต่างกัน เบียร์แสดงถึงความสุข เฉลิมฉลองความสำเร็จ เป็นตระกูลเดียวกับเชมเปญที่เปิดฉลองหลังได้รับชัยชนะในการแข่งขันกีฬา หรือธุรกิจต่าง ๆ ประสบความสำเร็จในขั้นก่อตัวหรือได้ผลส่วนแบ่งกำไรมหาศาล, สำหรับเหล้าแสดงถึงความลุ่มลึกอะไรบางอย่างในขณะกินดื่ม ลึกลุ่มจนยากที่แยกย้ายการชุมนุมร่วมโต๊ะ มันใช้ระยะเวลานานพอสมควร สมควรแก่การครุ่นคิดและแสดงทรรศนะของผู้ร่วมชุมนุมแต่ละคน

เสียแต่ว่าการครุ่นคิดในงานเขียนผมจะหลีกเลี่ยงเหล้าในการเล่าเรื่อง, ชีวิตผมในแต่ละวัน หรือเกือบทุกวันต้องครุ่นคิด หากในระหว่างนั้นผมใช้เหล้าช่วยเล่าคงเป็นเรื่องอันตรายอย่างแน่นอน

หนึ่งนั้น ติดเหล้า สองนั้น ติดใจ

อันตรายอย่างยิ่งสำหรับนักเขียนน้อยอย่างผม ไม่ได้ไส้แห้งตาย แต่เป็นพวก alcoholic ตาย!

ส่วนเบียร์ที่ว่าเหมาะแก่การฉลอง ผมเองก็ไม่ได้ทำงานสำเร็จทุกวัน จึงไม่ดื่มทุกวัน เสียแต่อย่างเดียวหากครึ้มใจวันไหนขึ้นมา ก็เอาละ นั่งซัดเบียร์แล้วสร้างเรื่องอะไรต่ออะไรอยู่ในหัว ผมจึงต้องมีสมุดบันทึกข้างตัวทุกครั้ง เพราะหากว่าคิดอะไรได้แล้วไม่จด แน่นอนละว่าจะหลงลืม หรือไม่ก็ขี้เกียจคิดต่อหลังจากนั้น

ถึงวันนี้-ครึ่งปี ผมกินดื่มคนเดียวได้ และคงเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกเรื่อย ๆ เพราะเพื่อนรักของผมย้ายที่พัก แม้ว่าจะยังไปมาหาสู่กันได้แต่ก็ไม่สะดวกเหมือนเก่า จำกัดไว้ที่วันหยุดเสาร์-อาทิตย์เท่านั้น

กินเหล้าคนเดียวได้นั้นอันตราย-ไม่หรอก… บางทีมันอาจเป็นการประชดประชันวิถีชีวิตที่เปลี่ยนไป-ก็เป็นได้

ใครมันจะกินได้ทุกวัน และใคร (เช่นผม) มันจะมีความสุขอันเกิดจากความสำเร็จจากการเขียนงานได้ทุกวันกันเชียว, สวัสดี

25 ก.ค. 50

Advertisements
 

13 Responses to “ความสุขที่ต้องดื่มได้”

  1. สวรรค์เสก Says:

    “แด่บุหรี่ที่สอดกระแสนิโคตินอบร่ำ แลเมรัยรส”

    .
    .

    เก้าปีค่อน เกี่ยวก้อยด้วยกันมา เจ้าอยู่ในซอง เจ้าอยู่ในขวด

    ข้าวิ่งไปหา ทุรายทุรน กระสนกระเสือก เจ้ายิ้ม เจ้าแย้ม เจ้าผลุบ เจ้าโผล่

    ข้ากระหาย เจ้ากระหน เจ้าเป็นอวัยวะใหม่งอกระหว่างนิ้วกลางและนิ้วชี้ของมือซ้าย

    ข้าร่าน ข้ารน ข้ารบ ข้ารุก เจ้าเป็นเครื่องประดับอลังการบางใสของมือขวา

    เก้าปี่ค่อน ฤดูฝน ฤดูหนาว ฤดูแล้ง

    ฤดูแห่งความรัก ฤดูแห่งกามารมณ์

    เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง และเป็น ฯลฯ

    อาดูรเจ้านักแล้ว ความชั่วช้าบัดสีที่ไม่เคยทรยศ

    ไม่เหมือนบางคนและหลายคน หน้าหวานใจเค็ม หน้าระริกใจไม่เลือก

    ลาละหนอ นิโคตินและเมรัยรส ข้าเศร้าและโศกศัลย์ถึง

    .
    .

    บางบทแห่งห้วงอาลัยรัก จาก “ชานหมากนอกกระโถน” โดย ขรรค์ชัย บุญปาน

    .
    .

    กินเหล้าคนเดียวได้นี่–อันตราย

    อ่ะ คงไม่มั้งท่านพี่ กินหลายคนยิ่งอันตรายละไม่ว่า

    เพราะพอกินเสร็จ บางคน บางท่าน อาจจะเล่นบท “เดชไอ้เดี่ยวเบี้ยวสิบทิศ” ขึ้นมา จากเดิมที่เคยรับปากว่าจะเป็นเจ้าภาพ พอเห็นท่าว่างบจะบานปลาย เลยใช้สุดยอดวิชา “ดาบคู่สู้ตาย” แอบวานให้เท้าทั้งสองพาหนีออกหลังร้านไป

    อย่างนี้ พี่ท่านจะมิยิ่งอันตรายมากกว่าหรือ?

    ไม่นับว่า พอดื่มกินไปด้วยกันสักพัก ความเห็นในวงสนทนาอาจไม่ตรงกัน การพนันก็ได้ฤกษ์เปิดฉากล่ะสิคราวนี้ หนทีนี้ใช่ไหมล่ะ ครั้นไม่มีอะไรมาพนันกัน ก็เลยท้าดวลกันว่า ใครจะขว้างหมัด โยนแข้ง เข้าใส่ฝั่งตรงข้ามได้เร็วกว่า

    บรรลัยฉิบ!

    อุ๊บ! ลืมตัวอีกแล้ว วันนี้วันพระนี่นา

    โอ อามิตตาพุท อามิตตาพุท เวรก๊ำ เวรกำ

  2. ดื่มคนเดียว…ลุ่มลึกครุ่นคลาย
    ดื่มหลายคน…ฮาเฮ เย้ เย้ อ๊อก อาซ์…หลับสบาย
    ..
    ..
    กลับมาแว้วพี่ทั่น!
    ..
    ..
    ประทานโทษาสำหรับระเบียงฯ
    ขอเป็นฉบับหน้านะขอรับ
    ..
    ..

    คารวะ
    ดิลล์

  3. ningnung Says:

    อุตส่าห์เขียนเสียยาว
    คลิกที..หายหมด หมดกัน หมดอารมณ์
    ไปหาเบียร์กินดีกว่า

  4. ningnung Says:

    เฮ้!!

    ยะฮู้!!

    ตื่นได้แล้วพี่อานันท์อย่ามัวกินเหล้าแล้วนอนเมาเพลิน
    เช็คเมล์ด้วยนะเจ้าคะ

  5. บางครั้งนะท่านสอสอ กระผมก็อยากจะตัดขาดจากมัน แต่ไม่เด็ดขาดเสียที

    อันที่จริง มันก็ไม่มีประโยชน์ทางกายภาพและคุณสมบัติของมัน แต่บางครั้ง สำหรับจิตใจ มันก็ยากที่มีสิ่งอื่นมาทดแทน

    แน่ละ…นี่ละมั้งคือคุณสมบัติของสิ่งเสพติดทั้งหลาย

    ไม่ได้หมายความรวมถึงสิ่งเหล่านี้อย่างเดียว คน สิ่งของ ความรัก ความเกลียด–หากมีมากมันก็ติดได้

    ติดใจ

    ติดโดยกาย

    ติด….

    เข้าพรรษาก็เป็นอีกวาระหนึ่ง ที่หากจะคิดละ หรือเลิก

    แต่ให้ดี เริ่มแต่วันนี้ วันที่ไม่ต้องคิดว่าเป็นวันพิเศษอันใด

    หรือ เลิก ละไม่ได้ ก็ตั้งสติให้มั่น

    กินคนเดียวแหละดี กินที่บ้าน เมา กินข้าว อาบน้ำนอน

    ไม่ต้องเสี่ยงกับการเดินทาง…

    ว่าแต่ว่า วันนี้ กระผมพะอืดพะอมเมาชีวิตพิกล ๆ

    ด้วยมิตรภาพ ขอรับ

  6. เคยหยุดดื่ม มาได้ 2 ปีแล้วครับ
    เหตุผลไม่มีอะไรให้ต้องคิดเยอะ
    ลองไม่ดื่มดู จะสนุกได้ไม๊
    ลองกลับเข้ามานั่งในวง
    บรรยากาศส่วนตัวรู้สึกได้ว่าสนุกได้เท่าเดิม ไม่ขาดพร่อง
    แต่ที่ไม่เท่าเดิมคือความรู้สึกที่หลังหลังค่อยค่อยถอยห่างจากวงมากกว่า
    ไม่่รู้จะไปทำไม ไม่ดื่มแล้ว
    นี่ละมั้ง ที่ขาดไป
    ความสนุกคงเท่าเดิม แต่ระยะโหยหาความสนุกถ่างกว้างขึ้น

    2 เดือนที่ผ่านมา ผมกลับไปดื่มครับ
    ไม่มากเท่าเดิม
    แต่แค่คิดถึงเพื่อน
    เมาซักหน่อยจะเป็นไรไป
    ก็อยู่คนเดียวไม่สนุกเท่าไหร่นี่นา……..

  7. สวรรค์เสก Says:

    บ้าชมัด! จะเลิกทำไมเล่าคุณพี่ประยงค์ขา หากการกินเหล้าเป็นความสุขของท่านพี่

    อืมมม กินที่บ้าน เมา กินข้าว อาบน้ำ นอนกับคุณน้องรดาการ
    อา…หรือนี่ยังมิใช่ความสุขที่มนุษยชาติใฝ่หา

    แต่ว่า เอาพอหอมปากหอมคอนะพี่นะ ผู้น้องเป็นห่วงกลัวว่าโรคภัยจะมาเยี่ยนเยียนพี่ท่าน ก่อนวันที่ “ประทีป จิตติ” จะขึ้นรับรางวัลซีไรท์ก็เท่านั้นเอง

    มาดูปรัชญาการใช้ชีวิตแบบสุดเหวี่ยง และการกินเหล้าอย่างไม่สยบยอมต่อความตายของ “มังกรโบราณ” ที่ป๋าวินทร์ เขียนเอาไว้อย่างสวยงามหน่อยเป็นไร

    .
    .

    “ดาวตก ผีเสี้อ กระบี่ ยังแสดงให้เห็นถึงปรัชญาการใช้ชีวิตและความรัก

    การใช้ชีวิตก็เช่นเดียวกันกับดาวบนฟ้า

    หากใช้ให้เต็มที่ ก็เหมือนดาวตก สวยงาม แต่สั้นชั่ววูบ

    เราทุกคนสามารถเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างดาวธรรมดา หรือดาวตกที่มาเร็วไปเร็ว

    เหมือนอายุของผีเสื้อที่สั้นมาก แต่ความงามของมันอยู่ในความทรงจำของคนที่เห็นนานแสนนาน

    ความจริงในชีวิตจริง โกวเล้งก็ใช้ชีวิตแบบดาวตก

    โกวเล้ว เคยเปรียบตัวเองเหมือนกับเทียนไขที่ถูกจุดปลายสองด้านพร้อมกัน สว่างกว่าปกติสองเท่า แต่ก็สั้นกว่าเช่นกัน

    เขาเห็นว่าการใช้ชีวิตยาวนานแต่จืดชืดนั้น เป็นสิ่งน่าเบื่ออย่างยิ่ง

    เขาจึงกินเหล้าต่อไป แม้หมอจะสั่งห้ามอย่างเด็ดขาด และจากโลกนี้ไปในวัยอันสั้น”

    .
    .

    จากหนังสือ “นิยายข้างจอ” โดย วินทร์ เลียววารินทร์

    .
    .

    พะอืดพะอมเมาชีวิตพิกลหรือท่านพี่

    มาๆๆ น้องรดาการจะนวดต้นคอให้ด้วยผ้าอุ่นๆ นะคนดีของน้องนะ

    เดี๋ยวน้องจะอ่าน “ผู้มีบุรุษลักษณ์เป็นเพศ” ของ “พ่อใหญ่ขรรค์ชัย บุญปาน” ให้พี่ฟังนะจ๊ะ หากมันผู้ใดคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชายแล้วไซร้ ควรลองในเรื่องเหล่านี้ให้หมด – อ้อ ไอ้พวกผู้ชายตุ๊ดที่ไม่กินเหล้าเคล้านารีนั้น ปล่อยให้พวกเขาสะบัดตูดเข้าวัดกันเถิดปะไร เน๊าะพี่เน๊าะ

    .
    .

    ถั่งถ้อยจารึกเหนือสายน้ำไหล
    ขอลาแล้วความชั่วช้าบัดสีทั้งหลาย
    เจ้าผู้ยิ่งใหญ่กว่าทุกสิ่งทุกอย่าง ผู้มีปฏิบัติการอันเคลิ้มนวล แฝงเสน่ห์ แนบเนียนลุ่มลึก

    เจ้ายังอดีตให้เป็นแผล แผลเป็น

    ยังปัจจุบันให้ระทดทุกข์ ล้าระทมผิดหวังเหมือนเปลวไฟ

    ลาก่อนความชั่วช้าบัดสี พ้องเพื่อนชายที่เคยร่วมวงเมรัย อิตถีเพศที่เคยลอบร่วมสามัคคีรส

    ลาแล้วนางผู้เป็นรักแท้ทั้ง…………………

    เหมือนเกิดมาใกล้กรรม
    ความผิดชอบชั่วดีครั้งนี้หนอหน่วงหนักนัก
    ยามยากเหลือเพียงหัวใจหม่น วิญญาณหมอง มือขวาที่ก้นหอยทุกปลายนิ้วป้านกับปัญญาเสื่อมสติทราม

    ปัจฉิมลิขิตจะตกอยู่ในข้อหาฉกรรจ์ หากลืมบ่งที่รักแท้ทั้ง…………………….

    ไม่ใช่ความชั่วช้าบัดสี ซ้ำสูงเกินสอย

    จากนี้ข้าอาลัยอาวรณ์ตามประสา กระซิบสั่งฝากสายน้ำไหล…”

    .
    .

    จากหนังสือ “ชานหมากนอกกระโถน” โดย “ขรรค์ชัย บุญปาน”

    ด้วยเคารพท่านเจ้าของวาทะ

    ด้วยมิตรภาพแด่เจ้าของบ้าน

    สิญจน์ สวรรค์เสก

  8. โอ้ว….

    ท่านทั้งสอง

    “ข้าพเจ้าติดใจในบรรยากาศการร่ำสุรา…มากว่ารสชาติของสุ๊รา”

    โกวไข่กล่าวข้างวง

    ขอบคุณสำหรับเรื่องราวที่ปันมาให้น้องรดาการขอรับท่านสอสอ

    และความเห็นของท่าน sanookpradesh ด้วยขอรับ

    แค่น้องรดาการมานวด และอ่านให้ฟัง ก็หายเมาชีวิตแล้ว

    HA-HA

  9. อ้อ.. ดื่มเหล้า ช่วยให้ระบบขับถ่าย ทำงานดีนี่เอง..

    มิน่า!

    ..

    เข้า concept.. จน เครียด กินเหล้า

    เขียน เครียด กินเหล้า

    อะไรอย่างนี้หรือเปล่าท่านอานันท์

    .

    ดื่มได้ดื่มไป ตายเมื่อไร ก็รู้เองอ่ะ.. เน้่ออออออออออ

  10. nubalm Says:

    หวัดดีเจ้าคะท่านพี่

    เอ่อ ไม่เคยมีความรู้สึกนั้นนะเจ้าคะ

    เคยกินแต่ยาสตรีเบนโล — เพราะว่าเลือดกับน้ำเหลืองนู๋ไม่ดีก็เลยต้องกิน

    โอ้วแม่เจ้ากินไปแล้วหัวมึนๆ หูแดงๆ อยากนอนท่าเดียว อันนี้เขาเรียกว่า “เมา” หรือเปล่าเจ้าคะ

    ว่าแต่ท่านพี่

    ตอนนี้เข้าพรรษาแล้วเจ้าคะ ละ ลด เลิก เถิดเนอะ สาธุ สาธุๆ

  11. คาใจ Says:

    Goodmorning sunday addicted

    Goodmorning sundayholic

    สวัสดีท่านพี่….หากเป็นอย่างที่ท่านพี่ว่าข้างบน

    คาใจก็ว่าเหมือนกัน การอ่าน Goodmorning sunday ของท่านพี่คนเดี่ยวนี่มันทำให้เกิดอาการ
    addicted จริงๆ อย่างน้อยก็ท่านน้องนี่หละ ท่านพี่ ฮ่า ๆ ๆ ๆ

    อย่างที่เคยบอกกล่าวคือ คาใจชอบ วันอาทิตย์(บ้าไปแล้ว)
    มาอ่านทีไรก็ชอบทุกเรื่องเลย

    อันนี้มิได้ชมกันเองนะ

    ประเด็นคือ ก็เเค่ชอบ เฉยๆ มิได้แอ๊บแบ๊ว แต่อย่างใด (อีกต่างหาก)

  12. เวลาเขียนงานไม่เคยเครียดเพราะเครียดแล้วเขียนงานไม่ได้

    แต่เครียดกับเนื้อหานั่น เครียด แต่ไม่ดื่มขณะทำงาน

    มัน เครียด คนละเรื่อง

    โชคดีที่ผมไม่จน เลยไม่เครียดจึงต้องกินเหล้า–

    นู๋บาล์ม ลองบริจาคเลือดตามระยะที่เขากำหนด (ทุก 3 หรือ 6 เดือนน้อ)บ้างสิครับ ผมคิดว่า บางทีมันจะช่วยได้บ้าง–แต่อย่าปล่อยให้เลือดขึ้นหน้านาขอรับ HA-HA

    น้องวิค ชอบวันอาทิตย์ งั้นเรามาทำทุกวันให้เป็นวันอาทิตย์เสมือนดีไหม เห็นทีจะได้ชอบทุกวัน

    เพราะทุกวัน คือ วันอาทิตย์ 😀

  13. คาใจ Says:

    ท่านพี่ ๆ ท่านน้องเข้ามา เพื่อจะมาเข้าลิ้ง onopen (เพราะเข้าไม่ได้อ่าค่ะ) ท่านน้องเหมือนจะเคย

    เห็นท่านพี่ทำลิ้งเอาไว้

    แต่ไม่ยักกะเจอแฮะ ท่านพี่เข้าเวบได้เปล่า onopen ท่านน้องเข้าไม่ได้ เลย

    โอว ท่านน้องเซ็งจิต อยากอ่าน ไม่ได้ไปอ่านหลายวันเเล้ว !!!!!


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s