ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

คำตอบของพ่อ มิถุนายน 3, 2007

Filed under: ที่เห็นและเป็นไป© — ประทีป จิตติ @ 18:41

ปีที่๓, สัปดาห์ที่ ๑๔

“พ่อ นั่นรุ้งกินน้ำใช่ไหมครับ”

เสียงนั้นทำให้ฉันแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าเบื้องบน

“ใช่แล้วครับ” พ่อของเด็กชายตอบ

ฉันไม่รู้หรอกว่าเด็กน้อยจะเคยเห็นรุ้งกินน้ำนั้นมากี่สักมากน้อย, สำหรับฉันกับชีวิตที่ผ่านมาอาจมีไม่ถึงสิบครั้ง- สิบครั้งเชียวหรอกหรือ… มันอาจไม่ถึงห้าครั้งเสียด้วยซ้ำไป ทว่าวันนี้ฉันเห็นสายรุ้งติดต่อกันเป็นครั้งที่สอง

เมื่อวานหลังฝนตกเมื่อตอนเย็นย่ำ ฉันออกไปยืนที่ระเบียงห้องพักกวาดสายตามองไปยังเบื้องล่างที่แม้ว่าพื้นถนนเปียกนองด้วยน้ำยังมีความสับสนอลม่านวุ่นวาย ทั้งรถยนต์ ทั้งผู้คน เป็นภาพปรกติชาชินสำหรับฉันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน สรรพสิ่งที่ฉันเห็นทำให้ฉันเบื่อหน่ายอย่างสุดกำลังฉันจึงแหงนหน้ามองท้องฟ้าแล้วจึงได้เห็นสิ่งที่ฉันไม่ได้เห็นมานานนม

คือสายรุ้งซึ่งอาจเป็นสายเดียวกันกับที่ได้เห็นในขณะนี้…

สายรุ้งทอดโค้งเป็นวงโค้งกว้างเหนือยอดตึก ฉันแปลกใจระคนดีใจที่ได้เห็นความมหัศจรรย์แห่งธรรมชาติ… บนท้องฟ้ามีเส้นสายทอสีทั้งเจ็ด

“ดูอะไรนี่สิ… รุ้งกินน้ำ” ฉันบอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยินดี

“สวยจัง… ไม่ได้เห็นมานานแล้ว ไม่เคยเห็นเป็นวงกว้างขนาดนี้…” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ต่างไปจากฉัน

“มีเจ็ดสี แต่ฉันนับได้ไม่ครบ…”

“ม่วง ส้ม เหลือง แดง น้ำเงิน คราม…” เธอเรียงไล่ให้ฉัน

“เราถ่ายภาพเก็บไว้จะได้ไหม”

หญิงสาวเข้าไปหยิบโทรศัพท์เพื่อให้ฉันบันทึกภาพ, ฉันไล่ถ่ายจากด้านซ้ายไปจนหมดโค้งสุดปลายทางขวาที่ลางเลือน

ภาพที่ปรากฏในจอสี่เหลี่ยมแม้ว่าไม่ชัดเจนทว่าก็พอมองออกว่านี่คือรุ้งกินน้ำ, ระหว่างกลางช่วงโค้งมีแสงสว่างกระจายออกทั้งสองข้าง น่าแปลกที่สายตาของฉันและหญิงสาวไม่สามารถมองเห็น อาจเป็นเพราะการบันทึกที่ไวต่อแสง… หรือจะอะไรก็ตามที สายรุ้งที่ทอดโค้งเป็นวงบนเบื้องท้องฟ้าก็ยังเป็นสายรุ้งเดียวกัน ต่างเพียงความรู้สึกสำหรับผู้ที่ได้พบเห็น

สายรุ้งเป็นสิ่งแปลกมหัศจรรย์สำหรับฉัน สำหรับหญิงสาว และสำหรับเด็กน้อย

“ทำไมถึงเรียกว่ารุ้งกินน้ำล่ะพ่อ… ทำไมมันต้องกินน้ำ” เด็กชายเอ่ยถาม

เป็นคำถามเดียวกับที่ฉันเคยถามพ่อเมื่อครั้งยังเด็ก… ตอนนั้นพ่อตอบว่าอย่างไรฉันเองก็จำไม่ได้, พ่อตอบว่าอย่างไร?…

ทำไมถึงเรียกว่ารุ้งกินน้ำ… ฉันเองก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าหากเด็กน้อยถามฉันด้วยคำถามนี้ฉันจะบอกเขาว่าอย่างไร, จะตอบเขาได้อย่างไร

ฉันเคยเห็นภาพถ่าย…. ที่สุดปลายสายรุ้งข้างหนึ่งจรดกับผืนน้ำในบึงกว้างใหญ่, ปลายอีกข้างหนึ่งจรดกับท้องฟ้าเบื้องบน เส้นสายทอดโค้งเป็นวงกว้างนั้นคงเป็นที่มาของคำว่า รุ้งกินน้ำ

มันอาจจะเกี่ยว หรือไม่เกี่ยวข้องกันเลย, อันที่จริงมันเป็นการหักเหของแสงกระทบกับละอองฝนจำนวนล้าน ๆ หยด หรือจะอะไรก็ตามแต่รุ้งไม่ได้กินน้ำ รุ้งเป็นเพียงปรากฏการณ์ของธรรมชาติที่มักเกิดขึ้นภายหลังฝนตก เป็นฟ้าหลังฝนที่สดใส สดสวย เป็นบรรยากาศที่มีสายรุ้งสกาวให้ได้ชื่นชม

ฟ้าหลังฝนมันเป็นเช่นนี้… บางคนจึงชอบบรรยากาศฟ้าหลังฝน หลังฝนซาย่อมมีสิ่งสวยงามเกิดขึ้นเสมอ

น่าเสียดายที่ผู้คนรอบข้างฉันนี้หลายคนต่างเร่งรีบหลบลี้หนีฝน มิมีโอกาสสัมผัสถึงความงามบนเบื้องท้องฟ้า ผิดไปจากเด็กน้อย ผิดไปจากพ่อของเขา และผิดไปจากฉัน

“พ่อ รุ้งหายไปแล้ว รุ้งหายไปแล้ว มันหายไปแล้วละพ่อ!” เด็กชายเสียงดังเมื่อสายรุ้งเจ็ดสีค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อม ๆ กับแสงแดดที่อ่อนล้าลงทุกขณะ “ผมจะได้เห็นมันอีกไหม?…”

“เห็นสิ หากว่าลูกแหงนหน้ามองบนท้องฟ้าหลังฝนตกอีกครั้งไงครับ” พ่อของเด็กชายตอบ

สายรุ้งเลือนลับ คงเหลือเพียงยอดหลังคาโรงแรมริมน้ำ ริมถนนที่ฉันเฝ้าคอยรถประจำทางสายประจำอยู่, เด็กน้อยกับพ่อของเขาเดินไปขึ้นรถที่จอดเทียบป้าย เขาโบกมือให้ฉันเมื่อรถเคลื่อนผ่าน

“ทำไมถึงเรียกว่ารุ้งกินน้ำครับพ่อ?…”

ฉันจำไม่ได้แล้วว่าพ่อตอบว่าอย่างไร.. เลือนรางเหมือนกับปลายของสายรุ้งที่ลับเลือนไปในฟากฟ้า, เหลือเพียงความทรงจำว่าครั้งหนึ่งฉันกับพ่อเคยเห็นสายรุ้งด้วยกัน–

เป็นสายรุ้งที่สดสวยมากกว่าในวันสองวันนี้

|| || || ||

ด้วยมิตรภาพ
๒๘ พ.ค.๕๐

Advertisements
 

10 Responses to “คำตอบของพ่อ”

  1. ฮ่วย และ ห่วย

    ข้าพเจ้าต้องการข้อมูลที่น่าเชื่อถือได้สำหรับ ความคิดของเหมา กับ ลัทธิเลนิน ลัทธิมาร์กซ์ เพื่อนำไปประกอบในงานเขียน

    ป้าดดดด ในวิกิพีเดียภาคภาษาไทยหายเกลี้ยง !!!

    ผมรักคอมมิวนิสต์แล้วไง หลักการบางข้อก็สมควรเอามาค้าน ง้าง กับนักการเมืองชั่ว ๆ ตามแบนข้าพเจ้าสิ

    ตามหาในกูเกิลก็ได้– พบแล้ว

  2. ningnung Says:

    บ่นอะไรอยู่คนเดียวท่านพี่

    ว่าแต่หาเจอยัง

    ข้าพเจ้ามีหนังสือเกี่ยวกับเรื่องที่ท่านพี่บ่นถึง

    หาไม่เจอบอกเน้อ จะให้ยืม

  3. ท่านย่าจะเอาตั้งแต่ลืมตาตื่นเลยหรือ… ไว้คุยเป็นส่วนตัวดีไหม

    เพราะนั่นไม่ใช่แก่นที่ผมจะเขียน

    (ตอบอย่างนี้แหละ อย่าว่าไม่มีวาทศิลป์นะ นี่มันตัวอักษร ยังถ่ายทอดการสื่อสารไม่ครบถ้วนกระบวนความ)

    อะ…ขอบคุณขอรับ เจอแล้ว ตรงด้วย เจ็บดี จะเขียนส่งพานแว่นแก้วขอรับ

    ด้วยมิตรชัยบัญชาให้กระผมต้องมานั่งเขียน

  4. ningnung Says:

    อูย..คนเราแซวเล่นทำเป็นจริงเป็นจัง ท้าดวลตัวต่อตัวเชียวรึ

    จ้างให้ก็ไม่กลัว แบ่ แบ่

  5. เวลาท่านอ่าน กรุณานึกถึงใบหน้าอันเหลา…ของกระผม พร้อมรอยยิ้ม…

    มิได้ลงวาจากราดเกี้ยวแต่อย่างใดขอรับ

    แฮ่ บรูว์ววววว

  6. พี่ท่าน

    ข้าพเจ้าจำต้องเปลี่ยนหน้าตากระท่อม(อีกแย้ว)
    เห็นทีธีม cutline จะใช้ไม่ได้
    เพราะเปิดทีไร
    ตัวอักษรกระจิ๊วจนอ่านไม่ได้เสียทุกทีไป

    เสียดาย!
    เสียดาย!

    ผัดซีอิ้วสวัสดิ์ขะรับ
    ดิน

  7. แปลกนะขอรับท่าน ทั้งที่บ้านและสนง. กระอ่านได้ตัวเป้ง ต้องลดขนาดลงมาระดับกลาง

    เอาเป็นว่ายึดตามความสะดวกหน้าจอของท่านเป็นอันดับแรก ๆ ดีฟ่า ไม่งั้น ทำงานไม่คล่องขอรับ

    ด้วยมิตรฯ ยามบ่ายจะคล้อย

  8. คาใจ Says:

    อืม…เรื่องหลงรักคอมมิวนิสต์

    ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

    ท่านพี่….ที่จริง ซ้าย นี่ก็ดีนะ

    เพราะ (เลี้ยวซ้าย) ผ่านตลอดเลย

  9. คาใจ Says:

    เอ๊ะ…เหมือนเมื่อกี้ตอบ แบบ มันไม่เกี่ยวกันเลยหละ

    อืมเรา งง ชีวิตพอๆกันเลยหละท่านพี่

  10. -น้องคาใจ-

    เลี้ยวซ้ายผ่านตลอดก็จริงครับ แต่ต้องดูทางเอกด้วย

    เขาไม่ค่อยให้เราผ่านตลอด เนื่องจากถือว่า มาทาง เอก


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s