ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

เช้าวันหนึ่งที่เวลามีค่าเท่ากับศูนย์ มีนาคม 20, 2007

Filed under: ที่เห็นและเป็นไป© — ประทีป จิตติ @ 20:56

logolife.jpg

ข้าพเจ้าชอบเดินทางคนเดียวเพียงเพราะว่าคนแต่ละคนก็ชอบเดินทางตามลำพังหรือไม่?… และระหว่างการเดินทางข้าพเจ้าไม่เคยหวังหรือแม้แต่จะคาดคิดว่าจะต้องพบเจอคนรู้จักสักคน เพียงเพราะว่าเมืองนี้มีผู้คนมากมายและมากพอที่จะกลบลบความรู้สึกโหยหา หงอยเหงาในระหว่างการเดินทางไปก็ได้ละกระมัง

ปีที่๓, สัปดาห์ที่ ๓

เพียงชั่วระยะเวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีกับการสนทนากับมิตรรักซึ่งข้าพเจ้าพบเขาโดยบังเอิญบนรถประจำทางสายหนึ่งก็เพียงพอทำให้รู้สึกสดชื่นไปกับบรรยากาศยามเช้าตรู่ที่มีฝนโปรย

   อันที่จริงระหว่างเขาและข้าพเจ้าใช่ว่าจะร้างลาห่างเหินการพบปะกันสักเท่าไหร่นัก หากจัดความถี่ในการพบกันแล้วละก็จัดอยู่ในประเภทสม่ำเสมอ และในความสม่ำเสมอนี้เองมักมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าร่วมอยู่เสมอเช่นกัน- แต่วันนี้ไม่มี

   เมื่อใคร่ครวญทบทวนระยะเวลาที่เขาและข้าพเจ้าห่างเหินกันไปก็เพียงแค่สองสัปดาห์ซึ่งข้าพเจ้าไม่แน่ใจหรอกว่าระยะเวลานี้จะทอดกว้างขยายออกไปอีกสักเท่าใดหากข้าพเจ้าไม่พบเขาในเช้าวันนี้

   เขาและข้าพเจ้าต้องใช้เส้นทางนี้ร่วมกัน, เขาใช้เป็นประจำแต่สำหรับข้าพเจ้าไม่เป็นเช่นนั้น  จากที่พักอาศัย ข้าพเจ้ามีทางเลือกการเดินทางไปยังสำนักงานมากกว่าสอง ทั้งนี้แล้วแต่จังหวะเวลาของรถประจำทางแต่ละสายว่าสายไหนจะมาถึงก่อนกันก็เท่านั้น หากข้าพเจ้าคิดอยากพบเขาข้าพเจ้าก็ทำได้ไม่ยากนักคือต้องเลือกรถประจำทางสายนี้ และออกเดินทางเวลานี้ข้าพเจ้าอาจพบเขาได้ทุกวัน- เช่นวันนี้

   เมื่อเขาและข้าพเจ้าพบกันบทสนทนาระหว่างเราไม่ต้องอารัมภบทอะไรมากมาย เจอหน้าก็ไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกันทันทีแล้วก็ว่าเรื่องดินฟ้าอากาศตามที่เห็นไปตามเรื่องราว, เวลาเพียงไม่ถึงยี่สิบนาทีก่อนเขาลงจากรถก่อนข้าพเจ้านั้นดูช่างไม่มีความหมาย– ห้วงเวลานั้นกลับกลายเป็นศูนย์

   ยามเช้าหรือไม่ว่าจะยามไหนในเมืองนี้จะมีสักกี่ครั้งที่เราจะได้พบมิตรรักหรือคนรู้จักสักคนโดยมิเคยคาดคิด หรือคาดคิดแต่ไม่สามารถคาดหวังเอาได้  สำหรับข้าพเจ้ามีไม่กี่บ่อยครั้งหรอกสำหรับการเดินทางที่มีผู้ร่วมทางด้วย  ข้าพเจ้าชอบเดินทางคนเดียวเพียงเพราะว่าคนแต่ละคนก็ชอบเดินทางตามลำพังหรือไม่?… และระหว่างการเดินทางข้าพเจ้าไม่เคยหวังหรือแม้แต่จะคาดคิดว่าจะต้องพบเจอคนรู้จักสักคน เพียงเพราะว่าเมืองนี้มีผู้คนมากมายและมากพอที่จะกลบลบความรู้สึกโหยหา หงอยเหงาในระหว่างการเดินทางไปก็ได้ละกระมัง

   …ท่ามกลางโลกอึกทึกของเมืองใหญ่เมืองนี้กลับมีความเงียบหลบซ่อนอย่างเงียบ ๆ อยู่ภายในจิตใจของข้าพเจ้า

   เมื่อพบมิตรรักโดยบังเอิญในเช้านี้ เพียงชั่วเวลาไม่เกินยี่สิบนาทีเวลานั้นกลับไม่มีความหมาย- เวลากลับเป็นศูนย์ ทว่าศูนย์ดังกล่าวกลับมีค่าที่มิอาจพรรณนาได้หมดจด .

 ด้วยมิตรภาพ
 ๒๐ มีนาคม ๒๕๕๐
 
 

Advertisements
 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s