ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

กรุงเทพฯที่รัก มีนาคม 13, 2007

Filed under: ที่เห็นและเป็นไป© — ประทีป จิตติ @ 09:08

logolife.jpg

คนเมืองนี้ประกอบอาชีพได้ทุกอย่างตั้งแต่เป็นขอทานเดินดินยันนักธุรกิจผู้มั่งคั่งนั่งรถยนต์โอ่อ่าหรูหรา และด้วยเหตุนี้เองเมืองนี้จึงทำให้ข้าพเจ้ามีงานทำคืองานเขียน…ท่ามกลางโลกอึกทึกสับสนของคนเมืองใหญ่เมืองนี้มีเรื่องราวต่าง ๆ มากมายที่คอยให้ข้าพเจ้าค้นหาหยิบยกเอามาประกอบการเขียน

ปีที่ ๓, สัปดาห์ที่ ๒
กรุงเทพฯที่รัก

ข้าพเจ้าเกิด เติบโต และใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯมาโดยตลอด (มีบ้างที่ห้วงยามหนึ่งไปทำงานต่างจังหวัด) ฉะนั้นหากมีคนถามข้าพเจ้าว่า “รักกรุงเทพฯไหม” ข้าพเจ้าจะตอบเขาทันทีทันใดว่า “รัก”

  สาเหตุที่ข้าพเจ้ารักกรุงเทพฯ นั้นคือ เมืองนี้มีความสะดวกสบายพร้อมสรรพ ทั้งเรื่องที่อยู่ อาหารการกิน การเดินทาง และการประกอบอาชีพ

  ด้านที่อยู่อาศัยนั้นเมืองนี้มีทั้งหมู่บ้านจัดสรรสำเร็จรูป, คอนโดมิเนียมหรู ให้ผู้คนได้เก็บหอมรอมริบซื้อหา ซึ่งหากเก็บและหาไม่ได้ก็มีห้องเช่า, อพาร์ทเม้นต์ ผุดอยู่ทั่วเมืองนี้  ทว่าหากหาที่อยู่ไม่ได้จริง ๆ เมืองนี้ก็มีบริเวณใต้สะพานข้ามคลอง, ข้ามทางแยกต่าง ๆ ให้ได้พักพิง หรือหากอยากนอนกลางแจ้งเมืองนี้ก็มีสถานที่กว้างใหญ่โอฬาร- เป็นที่ดินติดหน้าพระราชวังและสถานที่ราชการสำคัญ ๆ  เป็นศูนย์กลางของเมือง คือ ท้องสนามหลวงและบริเวณใกล้เคียง

  ด้านอาหารการกินก็แสนจะสะดวกสบายด้วยเมืองนี้มีร้านอาหารอยู่ทั่วไป ออกจากที่พักก็พบแล้ว หรือจะเดินออกไปอีกสักนิดก็จะพบว่าริมบาทวิถีนั้นเกลื่อนกลาดเต็มไปด้วยร้านอาหารทั้งเป็นคูหาและเป็นแผงลอย

  อาหารในเมืองนี้ค่อนข้างพิเศษคืออยู่ทน  บางชนิดนั้นเก็บรักษามากว่าสามวันสี่คืนก็ยังไม่เน่าเสีย ขายแล้วขายอีก ขายซ้ำขายซาก  อาหารประเภทแกงพอหมดวันหมดคืนก็เทน้ำทิ้งที่รูฝาท่อระบายน้ำ คัดเอาเนื้อเก็บ พรุ่งนี้เอามาขายต่อ, เป็นอาหารพิเศษจริง ๆ สำหรับคนเมืองนี้ พิเศษที่ว่ากินได้ฝ่ายเดียว คนเมืองอื่นมากินเป็นต้องท้องร่วงทุกทีร่ำไป ราวกับว่าคนเมืองอื่นภูมิต้านทานอ่อนแอเสียเหลือเกิน

  ความสะดวกสบายอีกอย่างหนึ่งของคนเมืองนี้คือมีห้างสรรพสินค้าใหญ่ ๆ มากมายไว้คอยบริการสนองตอบความต้องการต่าง ๆ ของคน

  ณ สถานที่นั้นเป็นศูนย์รวมความบันเทิงซึ่งมีทั้งโรงภาพยนตร์, ร้านอาหารฟาสต์ฟูด, ร้านอาหารกึ่งผับ และ ฯลฯ รองรับคนเมืองนี้ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์และวันนักขัตฤกษ์

  ด้านการเดินทางในเมืองนี้เป็นสิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าภาคภูมิใจในความเป็นเมืองใหญ่ที่มีรถยนต์ส่วนบุคคลแล่นกันขวักไขว่ไม่แพ้เมืองใหญ่ ๆ ในโลก และสิ่งที่น่าภูมิใจมากยิ่งกว่านั่นคือจำนวนรถยนต์ใหม่ ๆ นั้นตกมาถึงเมืองนี้ทุกวัน ทำให้คนเมืองนี้แลดูทันสมัยเท่าเทียมและล้ำหน้ากว่าประเทศผู้ผลิตเองเสียอีก

  สำหรับคนที่ไม่ได้ขับรถยนต์ส่วนตัวนั้นก็มิเคยนึกน้อยเนื้อต่ำใจแต่ประการใด เนื่องจากเมืองนี้มีรถยนต์สาธารณะไว้คอยบริการอยู่ด้วยกันหลายประเภท ทั้งรถประจำทาง, แท็กซี่, สามล้อเครื่อง และมอเตอร์ไซค์  หากมีธุระจำเป็นเร่งด่วนคนเมืองนี้นิยมเรียกใช้บริการจากสิงห์มอเตอร์ไซค์, เร่งด่วนน้อยลงมาหน่อยนิยมเรียกแท็กซี่และสามล้อเครื่อง, เร่งด่วนน้อยถึงไม่เร่งเลยเลือกใช้บริการรถประจำทางซึ่งบางครั้งอาจโชคดีถึงที่หมายเร็วกว่าปรกติโดยไม่คาดคิดเนื่องจากรถประจำทางคันนั้นสายนั้นผู้ขับเป็นผู้นิยมชมชอบความเร็วเป็นอยู่เป็นวิสัย  คนเมืองนี้ไม่เคยกลัวชนกลัวคว่ำเพราะผู้ขับรถประจำทางเมืองนี้ไม่เคยต้องรับความบาดเจ็บหรือตายสักรายในการให้บริการ คนเมืองนี้จึงอุ่นใจและไว้วางใจในการเลือกใช้บริการด้วยความภาคภูมิใจ

  ด้านการประกอบอาชีพคนเมืองนี้สามารถประกอบได้หลายอย่าง ยกเว้นการทำการเกษตรด้วยเนื้อที่ดินได้ถูกแปรสภาพไปเป็นหมู่บ้านจัดสรร, คอนโดมิเนียมหรู, อาคารสำนักงาน, โรงงานขนาดย่อม, ถนน และลานจอดรถหมดแล้ว

  คนเมืองนี้ประกอบอาชีพได้ทุกอย่างตั้งแต่เป็นขอทานเดินดินยันนักธุรกิจผู้มั่งคั่งนั่งรถยนต์โอ่อ่าหรูหรา และด้วยเหตุนี้เองเมืองนี้จึงทำให้ข้าพเจ้ามีงานทำคืองานเขียน

  ท่ามกลางโลกอึกทึกสับสนของคนเมืองใหญ่เมืองนี้มีเรื่องราวต่าง ๆ มากมายที่คอยให้ข้าพเจ้าค้นหาหยิบยกเอามาประกอบการเขียน

  เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ทำไมข้าพเจ้าจะต้องคิดว่า “รักกรุงเทพฯไหม”

  ข้าพเจ้าจึงตอบทันทีว่ารัก “ข้าพเจ้ารักกรุงเทพฯ”

||  ||  ||  ||

ด้วยมิตรภาพ.
๑๓ มี.ค.๕๐

Advertisements
 

9 Responses to “กรุงเทพฯที่รัก”

  1. เออ…มาทักทาย หลุดคำไรไป จะโดนประชดหรือเปล่าหนอ…

    ท่านพี่ พักนี้สงสัยหลง “รัก”กรุงเทพฯ เอามาก พร่ำถึงมันเสียทุกซอกทุกมุม
    ล้วง-ลึก ออกมาแผ่เสียเห็นภาพ

    เอานานะ…เคยได้ยินไหม “คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก”
    ที่นี้คับทั้งที่ คับทั้งใจ ไหงคนมันแห่มาอยู่ได้อยู่ดี???
    หนึ่งในนั้นก็ป้าคนหนึ่งแหละ…

    ด้วยมิตรฯจ้า

  2. tuleedin Says:

    อะ อะ…ป๋าโคฯมาเยี่ยม
    พี่ทราบพี่ท่านไปประชดผู้ใดเข้าหรือขอรับ ? อิ อิ อิ

    ไป saveก้าวฯ ล่ะ
    ค่อย ๆ อัพทีละชิ้นสองชิ้น
    ทำรวดเดียวไม่เอาแล้วขอรับ เข็ด!

    คารวะ

  3. Plin, :-p Says:

    ทุกวันนี้ก็คิดว่าเป็นคนกรุงเทพ เพราะว่าอยู่กรุงเทพตังแต่จำความได้ แม้ว่าไม่ได้เกิดที่ กรุงเทพ

    รักไหม.. ก็รักกรุงเทพเพราะว่าเป็น “บ้าน” ถ้าเกลียดบ้านตัวเอง แล้วจะไปหาสุขได้ที่ไหนกัน ถ้าหาได้จริง ทีนั้นก็คือ “บ้าน” ใหม่นั่นแหละ

    อย่างไรก็ตาม ตอนนี้สถานที่ทำงานของข้าพเจ้าอยู่ต่างจังหวัด ข้าพเจ้าก็ต้องรักเหมือนกัน เพราะว่าเป็น “บ้าน” อีกหลังของข้าพเจ้า

  4. tuleedin Says:

    พี่ท่าน การอัพบล็อกของท่านยามนี้ ความเร็วยังเป็นปกติหรือเปล่า?
    หลายวันมานี้ข้าพเจ้ารุ้สึกว่า wordpress ช้าลง
    อีก ห้านาทีจะสี่ทุ่มแล้ว
    แค่อัพ cafe’ ปาเข้าไปเกื้อบชั่วโมงแนะขอรับ
    จากเมื่อก่อน ๑๕ นาทีก็เสร็จ

    เป็นที่เน็ตโปเกของข้าพเจ้าหรือเป็นที่ wordpress กันหนอ???
    ทางของพี่ท่านเป็นเช่นไรบ้าง?

    เปลี่ยน!

  5. ป้สโคนานน้านโผล่มาทักทายข้าพเจ้าสักที–ชื่นใจจริงๆ

    ท่าน Plin, :-p ท่านทำงานที่จังหวัดใดขอรับ

    ท่านดิน คววามเร็วในการแอพบล็อกของกระผมยังปรกติครับท่าน

    ด้วยมิตรภาพ

    ป.ล.ป้าโค รับ น้ำบริสุทธิ์ไหมรครับ 555

  6. Plin, :-p Says:

    เอ้า ลองเดาดู

    เป็นจังหวัดที่ไม่ไกลจากกรุงเทพมากนัก โดยสารรถ ก็ใช้เวลาไม่เกินสองชั่วโมง (บางครั้งชั่วโมงเศษเท่านั้น) แต่ว่า… ยังมี “ควาย” เดินไปมาให้เห็น มีแม่น้ำ มีภูเขา มีน้ำตก…

    เดาออกไหมท่าน

  7. โห ท่าน เล่นถามอย่างนี้

    1.มีควาย

    2.เดินทางประมาณ 2 ชม.

    ขอตอบ–

    1.อยุธยา
    2.สุพรรณ
    3.เพชรบุรี
    4.ชลบุรี

    –มีข้อถูกไหมขอรับ–

    ป.ล.นึกอยากเห็นควายกลางทุ่งนาโคตร ๆ

  8. Plin, :-p Says:

    2 ชั่วโมงถ้ารถติดครับ บึงเร็ว ๆ ชั่วโมงเดียวก็ถึงแล้ว
    ไม่มีข้อถูกเลยขอรับ ฮา

    สหายท่านพี่อยากเห็นใช่ไหมขอรับ ข้าพเจ้าถ่ายรูป “ควาย” (พร้อมทั้งอัดเป็น VDO) ไว้ด้วย
    กลัวว่าลูกหลานจะไม่ได้เห็น “ควาย” อีก เลยต้องทำไว้แบบนี้ ฮา

    http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=plin&month=11-2006&date=23&group=13&blog=1

    อันนี้เป็น link ไปที่หน้า blog “ควาย” ดังกล่าวขอรับ ถ่ายที่หน้าบ้านเลย มี clip VDO ควายกำลังขึ้นจากลำธารด้วย

    ปล ข้าพเจ้าอยากอ่านเรื่องสั้นทีท่านพี่ได้รางวัลจังขอรับ

  9. ว่าง ๆ ผมจะเข้าไป– ตอนนี้ยังวุ่น ๆ ครับ

    สำหรับเรื่องสั้น อดใจรอกอีกนิดครับ ขอผมดูข้อกำหนดของคณะกรรมการก่อนว่า ครอบคลุมอะไรบ้าง

    –ได้อ่านแน่นอนครับ

    ที่นี่

    โปรดอย่ารอคอย แต่โปรดติดตามด้วยดวงหฤทัยระทึก !!!!


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s