ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

หญิงชรา หมา และข้าพเจ้า กุมภาพันธ์ 3, 2007

Filed under: ตระกร้าเรื่องสั้น — ประทีป จิตติ @ 15:14
Tags:

[๑]

หากว่าวันนี้ฝนไม่ตก  ข้าพเจ้าจะไปตามนัด  เป็นนัดที่เกิดขึ้นจากความตั้งใจของตนเอง  นัดกับสถานที่ที่หนึ่ง– หน้าห้างสรรพสินค้าย่านวงเวียนใหญ่  ถิ่นที่คนฝั่งธนฯ เช่นข้าพเจ้าคุ้นเคยดีมากว่าสามสิบปี
เมื่อก่อนห้างนี้คือห้างเซ็นทรัล  วันนี้แปรเปลี่ยนไปในชื่อของโรบินสัน…  อาคารภายนอกซึ่งเคยประดับตกแต่งด้วยกระเบื้องเซรามิกสีน้ำตาลเข้ม เดี๋ยวนี้เปลี่ยนเป็นทาสีขาวไม่ต่างไปจากสีรองพื้น  แลดูแล้วขัดตาข้าพเจ้า– ข้าพเจ้าไม่ชอบสีที่ทาภายนอกแล้ววันหนึ่งมันจะกระดำกระด่าง  ราวกับว่าเจ้าของไม่รู้ความจริงข้อนี้… ข้าพเจ้าจึงขอบอกกล่าวไว้ ณ ที่นี้


ข้าพเจ้ามีนัดกับสถานที่แห่งนี้มิใช่เพียงเพราะว่าจะมาดูหรือวิจารณ์สภาพของตัวอาคาร  ข้าพเจ้าต้องการมาเก็บรายละเอียดของหมาสามถึงสี่ตัวกับหญิงชราคนหนึ่ง

 

[๒]

เมื่อครั้งนัดพบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าห้างสรรพสินค้านี้  ข้าพเจ้าเห็นหมาเหล่านั้นนอนแน่นิ่งราวกับว่ามันจะหมดแรงหรือตาย… ตัวหนึ่งนอนตะแคงอยู่บนผ้าขาวม้าเก่าซีด  เบื้องหน้ามีเงินเหรียญ  ส่วนมากเป็นเหรียญหนึ่งบาท  ข้าพเจ้าไม่ใคร่แน่ใจว่าจะมีเหรียญห้าสิบสตางค์ ยี่สิบห้าสตางค์ผสมปนเปอยู่ด้วยหรือไม่– สายตาของข้าพเจ้าระยะหลังๆไม่ค่อยดี  หมาตัวอื่นนอนคุดคู้  บ้างเดิน บ้างหยอกล้อกันเล่นอยู่ในบริเวณเดียวกัน  หญิงชรากำลังคัดเลือกเศษของใช้เก่าที่คงเก็บหามาจากถังขยะในพื้นที่ใกล้เคียง… ข้าพเจ้ามองภาพชีวิตของคนและสัตว์เหล่านั้นด้วยความสนใจ

ความคิดแรก- หญิงชรากับหมาขอทาน  หรือหมาขอทานกับหญิงชรา… ทั้งสองอย่างไม่แตกต่างกันนักหรอก  เพราะสิ่งมีชีวิตทั้งสองนั้นมีความผูกพันกันและกัน  ไม่ว่าใครจะขอทาน อย่างน้อยทั้งคนและหมาก็มีข้าวได้กิน  ได้มีเรี่ยวแรงกำลังต่อสู้ชีวิตกันต่อไป

วันหนึ่งหลังจากที่ข้าพเจ้าย้ายนิวาสสถานมาอาศัยห้องเช่าในละแวกนี้  วันนั้นข้าพเจ้ามีธุระที่จะต้องเข้าไปใช้บริการที่ห้างสรรพสินค้านั้น  ข้าพเจ้าลงรถ  ข้ามถนน  เดินไปอีกสักหน่อยจึงจะถึงที่หมาย  ก่อนถึงที่หมายข้าพเจ้าต้องเดินผ่านหญิงชราและหมาขอทานเหล่านั้น  ข้าพเจ้าเห็นพวกมันกำลังกินข้าว  มีข้าวมากกว่ากับ  ส่วนหญิงชรายังคงง่วนอยู่กับการคัดเลือกของใช้เก่าที่เสาะแสวงหามาได้… ข้าพเจ้ามองในขณะที่กำลังเดิน  เดินไปถึงทางเข้าห้างสรรพสินค้า  ด้านหน้าเป็นร้านไอศกรีมชื่อดังของบริษัทข้ามชาติ  ข้างในร้านมีคนมากพอควร  ส่วนใหญ่เป็นหนุ่มสาววัยรุ่น  ข้าพเจ้าทราบเพียงเลา ๆ ว่า ไอศกรีมถ้วยหนึ่งของที่นี่สามารถกินข้าวราดแกงได้หลายจาน  แวบความคิดผุดขึ้นมาว่าทำไมคนพวกนี้เขาจึงกินไอศกรีมกันได้ทุกวัน…  เสียงหญิงสาวผุดแทรกเข้ามาว่า มันเป็นแฟชั่น เป็นค่านิยมของสมัยนิยมมากกว่า

ถัดจากร้านไอศกรีมเป็นร้านอาหารญี่ปุ่น… ภายในร้านไม่ว่างเปล่าไร้ผู้คนนัก  เหมือนร้านไอศกรีมที่ส่วนใหญ่เป็นหนุ่มสาววัยรุ่น… อะไร ๆ ก็วัยรุ่น  วัยรุ่นชอบความทันสมัย  ชอบความเป็นผู้มีรสนิยมในสมัยนิยม  ซึ่งครั้งหนึ่งข้าพเจ้าเองก็เคยเป็นเช่นนั้น  แต่ต่างกันในเรื่องรายละเอียดปลีกย่อยแห่งความนึกคิด– วันนี้ไม่ใช่วัยรุ่นก็ยังนึกคิดเช่นนั้นอยู่  ไม่เปลี่ยน

ข้าพเจ้าเกือบลืมเล่าไปว่าทางด้านซ้ายของด้านหน้าของห้างสรรพสินค้านั้นยังมีร้านสุกี้ชื่อดัง  ภายในร้านมีคนพอสมควร  ส่วนใหญ่มากันเป็นหมู่คณะ  มากันเป็นครอบครัว…

ทั้งสามร้านอาหารนี้ด้านที่ติดกับทางเข้าเป็นผนังกระจกใส  สามารถมองเห็นสภาพภายนอกได้อย่างชัดเจน  สามารถมองเห็นหญิงชรากับหมาขอทานนั้นได้อย่างชัดแจ้ง  ทว่าจะมีใครมองเห็นสิ่งมีชีวิตกลุ่มนั้นบ้างหรือไม่ข้าพเจ้าไม่ใคร่รู้  หรือเห็นแล้วจะมีความรู้สึกอย่างไรบ้างข้าพเจ้าก็สุดที่จะคาดเดาความรู้สึกของผู้คนเหล่านั้นออก

 

[๓]

วันนี้ฝนไม่ตก  ข้าพเจ้าไปตามนัด  เป็นนัดที่เกิดขึ้นจากความตั้งใจของตนเอง  นัดกับสถานที่ที่หนึ่ง– หน้าห้างสรรพสินค้าย่านวงเวียนใหญ่  ถิ่นที่คนฝั่งธนฯ เช่นข้าพเจ้าคุ้นเคยดีมากว่าสามสิบปี

ระหว่างทางที่ข้าพเจ้าเดินไปทางเข้าห้างนั้น  ข้าพเจ้าเห็นแต่ความว่างเปล่าที่บริเวณฟุตปาธ  นึกสงสัยว่าวันนี้ไม่ใช่วันที่ทางการห้ามวางแผงลอยนี่นา… แล้วหญิงชรากับหมาของนางนั้นหายไปไหนเสีย?  ข้าพเจ้าไม่อยากเสียเที่ยวที่นึกนัดกับสถานที่แห่งนี้จึงเข้าไปเดินดูหนังสือที่ร้านหนังสือชั้นสามเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเที่ยวหลังจากเสียความตั้งใจ

ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีข้าพเจ้าจึงตัดสินใจที่กลับห้องเช่า  ยังมีงานคั่งค้างอยู่หลายงาน  อีกทั้งไม่อยากตอกย้ำความรู้สึกเก่าๆบางอย่างให้มันพลุ่งขึ้นมา…

เวลาหกโมงสี่สิบห้านาที– เวลาที่ข้าพเจ้าเดินออกมา

ที่หน้าสรรพสินค้านั้นมีหญิงชรากำลังตักข้าวจากถุงพลาสติกลงบนพื้นแยกเป็นกอง ๆ ให้หมาของนางประจำที่ริมฟุตปาธ– ที่เดิม  ข้าพเจ้าเดินจากมาพร้อมกับนึกคิดว่าหลังจากที่หมาเหล่านั้นอิ่มหมีพีมันแล้วก็จะเริ่มหน้าที่ของตนเองต่อไป… เพื่อชีวิตของหญิงชราและพวกพ้องของมันเอง

พลันนั้นข้าพเจ้าเองก็รู้สึกหิวข้าวบ้างเช่นเดียวกัน

 

||  ||  ||  ||

ตีพิมพ์ – จุดประกายวรรณกรรม, อาทิตย์ที่ ๑๔ มกราคม ๒๕๕๐

Advertisements
 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s