ประทีป จิตติ

พูดด้วยการเขียน

ครั้งหนึ่ง กับ ไมเคิล แจ๊กสัน กรกฎาคม 16, 2009

ครั้งหนึ่ง กับ ไมเคิล แจ๊กสัน

สวัสดีวันอาทิตย์  ปีที่ ๔  อาทิตย์ที่ ๑๕

 

IMGP28461คนคนหนึ่งเกิดมาเพื่อเป็นตำนาน ขณะมีชีวิตอยู่ก็เป็นตำนานไปแล้ว…เมื่อถึงแก่ชีวาวายก็ยิ่งเป็นตำนาน

                ผมกำลังจะบอกว่า ไมเคิล แจ๊กสัน ตายแล้ว

                ครับ พี่แกตายแล้วจริง ๆ (ย้ำเพราะไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อแรกได้ยินข่าว)

 

เช้าวันศุกร์ระหว่างเดินทางจากบ้านไปสำนักงาน ฟังรายการเพลงของพี่หมึกและน้องเปียโน คลื่น 98.5 จึงรู้ว่าไมเคิล แจ๊กสัน เสียชีวิตแล้ว  รายงานเบื้องต้นแพทย์ระบุว่าเพราะหัวใจล้มเหลว  พี่ไมค์นอนหลับแล้วไม่ตื่นขึ้นอีก (ถึงวันนี้ท่านอาจได้รายงานเพิ่มเติมขึ้นบ้างแล้ว สำหรับผมยังไม่ทราบ เนื่องจากไม่ได้ติดตามข่าวใด ๆ ตลอดวันเวลาเสาร์อาทิตย์)

                รู้สึกยังไงกับข่าว…  แน่ละ เสียใจและเสียดายในความเป็นไมเคิล แจ๊กสัน

                ผมเกิดในกลางทศวรรษที่ 70  โตในช่วงทศวรรษที่ 80 แม้จะไม่นิยมแนวเพลงป๊อปแต่ชื่อไมเคิล แจ๊กสัน ปฏิเสธไม่รู้จักไม่ได้ พอ ๆ กับชื่อของ มาดอนน่า, ทิน่า เทอร์เนอร์ (คนหลังรู้จักเมื่อเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับเป๊ปซี่)

                We are the world ใช่เลย, เพลงนี้ชื่อพี่ไมค์กระฉ่อนชำแรกเข้าสู่ความทรงจำ  เพลงไพเราะและเจตนาดีสำหรับเด็กยากไร้ทั่วโลก  หากความจำไม่คลาดเคลื่อน พี่ไมค์เป็นคนเขียนเพลงเพลงนี้

                We are the world.

We are the children.

                ไม่ได้เป็นแฟนเพลงพี่ไมค์ แต่ก็ได้ฟังเพลงของแกหลายเพลง รู้จักชื่อบ้าง ไม่รู้จักบ้าง  บางเพลงได้ยินบ่อยมากก็เพิ่งรู้ว่าชื่อเพลงนั้นเพลงนี้เอาวันนี้ (พี่หมึกกับน้องเปียโนเปิดรำลึก) เช่น Ben, Bad และ Black or White. เป็นต้น

                I’ll be there. และที่ชอบและตั้งใจฟังเป็นพิเศษ You are not alone.

                และ One day in your life. เพลงซึ่งค้นหาจากแผ่นดิสก์รวมเพลงดังในยุค 80 มีเพลงของพี่ไมค์เพลงเดียว  ฟังไปเขียนถึงพี่ไมค์ไปท่ามกลางสายลมเย็นหลังฝนตกในยามค่ำคืน

You remember me somehow…

 

นอกจากคิดถึงเพลงของพี่ไมค์แล้ว สิ่งหนึ่งที่แวบเข้ามาคือท่าเต้นของพี่ไมค์  ท่าลูบเป้า  ลูกเอื้อน อี๊ย์ อู้ว์ อ๊าวว์

                ท่าเต้นที่ทำเอาทึ่งมาก ๆ คือยืนตัวแข็งแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเกือบถึงพื้นพี่ไมค์ทำได้ไง?

                Moon walk ใช่ไหม?

                ท่าเต้นลูบเป้าบันลือโลกที่ครั้งหนึ่งถูกต่อต้านจากคนไทยกลุ่มหนึ่งว่าไม่เหมาะสมกับวัฒนธรรมไทยเมื่อพี่ไมค์มาทัวร์คอนเสิร์ตที่กรุงเทพฯ กลางปี 2536  แต่สุดท้ายคอนเสิร์ตครั้งนั้นก็ดำเนินต่อไปได้แม้ว่าจะมีปัญหาขลุกขลักขลุกขลิกเมื่อพี่ไมค์เลื่อนการแสดงออกไปถึงสองครั้งสองครา

                จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า คอนเสิร์ตครั้งนั้นทำเอาการจราจรบริเวณรอบ ๆ สนามศุภชลาศัยติดขัดเป็นอัมพาต ด้วยฝูงชนที่เป็นแฟนเพลงของพี่ไมค์เดินทางไปชมคอนเสิร์ต

                ราคาบัตรค่าชมครั้งนั้นมีตั้งแต่ 500, 800, 1,000 และ 2,500 บาท (หากคลาดเคลื่อนไปจากนี้ต้องขออภัย)  16 ปีที่แล้วเงิน 500 บาทไม่ถูกเหมือนวันนี้  จะมากมายขนาดไหนผมไม่อาจเทียบได้  เอาเป็นว่าวันเวลานั้นผมทำงานได้เงินเดือน 4,500 บาท พอกินพอใช้ไปได้ทั้งเดือนอย่างสบาย ๆ

 

 

ข่าวการเสียชีวิตของพี่ไมค์ นอกจากจะทำให้ผมคิดถึงบทเพลง บทบาทต่าง ๆ ในวงการเพลง ท่าเต้นอันเป็นเอกลักษณ์ กระแสความนิยมของนักฟังเพลงในเมืองไทยแล้ว ยังคิดถึงเพลงไทยเพลงหนึ่ง

                ทับหลังนารายณ์ ของคาราบาว

                เอาไมเคิล แจ๊กสันคืนไป  เอาพระนารายณ์คืนมา…

                ทับหลังฯ ถูกขโมยไปและไปปรากฏที่นครชิคาโกสหรัฐอเมริกา  น้าแอ๊ด ณ บาวแดงไม่เอ่ยชื่อประเทศอเมริกาตรง ๆ แต่สื่อโดยใช้พี่ไมค์  ก็พี่ไมค์เป็นอเมริกัน เป็นไอดอลของวัฒนธรรมอเมริกัน

                พี่ไมค์แกยิ่งใหญ่ขนาดนั้น!

                เจ๊มาดอนน่ายังต้องหลบและหลีก (ทั้งที่จริงเจ๊แกก็มิใช่ย่อยนัก)

                ลองเปลี่ยนเนื้อเพลงเป็น  เอามาดอนน่าคืนไป  เอาพระอุมาคืนมา  มันคงแหม่ง ๆ  สมมุติว่าเรามีทับหลังเป็นเจ้าแม่อุมาเทวี การหยิบใช้ชื่อเจ๊มาดอนน่าก็คงกล้อมแกล้มไปกันได้

                จะอย่างไรก็ตาม ผมว่าเป็นเพราะความดังและความนิยมในตัวของพี่ไมค์มากกว่า  เป็นความนิยมที่เข้ามาพร้อมวัฒนธรรมอเมริกันที่ออกจะขัดหูขัดตาขัดความรู้สึกของคนบางกลุ่มบางพวก

                วัฒนธรรมไทยที่ว่ากันว่ากำลังล่มสลายเหตุเพราะการไหลบ่าเข้ามาของวัฒนธรรมตะวันตกนั้นเป็นมุมมองอันคับแคบ ก็ถ้าเราเข้มแข็ง มีภูมิต้านทานที่แข็งแกร่งแล้วเราจะกลัวไปไย

                เราปล่อยให้วัฒนธรรมตะวันตกไหลบ่าโดยไม่ปิดกั้น แต่ขณะเดียวกันเราก็ไม่ได้สร้างภูมิคุ้มกันให้กับคนในสังคม

                จนน้าแอ๊ด ณ บาวแดง อีกนั่นแหละจึงเขียนเพลง หลงวัฒน์ (ใช่ไหม?)  ทำนองว่าให้รัฐบาลส่งคนไปดูงานที่สปป.ลาว ว่าเขาทำยังไงวัฒนธรรมเขาจึงยืนอยู่ได้ท่ามกลางการค่อย ๆ ไหลบ่าของวัฒนธรรมตะวันตก

 

 

คนคนหนึ่งเกิดมาเพื่อเป็นตำนาน ขณะมีชีวิตอยู่ก็เป็นตำนานไปแล้ว…เมื่อถึงแก่ชีวาวายก็ยิ่งเป็นตำนาน

                ไมเคิล โจเซป แจ๊กสัน ลาจากโลกนี้ไปแล้ว  การตายคือการหมดกรรมในชาติหนึ่งเราควรยินดี  ส่วนคนที่ยังมีลมหายใจอยู่ยังต้องใช้กรรมต่อไป

                หรือจะสร้างกรรมเพิ่มก็แล้วแต่เลือกเอา

                เพราะชีวิตนี้เป็นของคุณ

               

                You remember me somehowYou remember one day…One day in your life…

๒๘ มิ.ย. ๕๒

               

Advertisements
 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s