Life in a Week – ออกเดินทาง

ต้นเดือนมีนาคมหลายโรงเรียนเริ่มทยอยปิดเรียนกันบ้างแล้ว สิ่งที่ปรากฏเห็นเด่นชัดสำหรับคนเมืองหลวงที่นั่งรถเมล์ไปทำงานนั่นก็คือ รถเมล์ว่าง-หนึ่ง  รถไม่ติดตอนเช้า-หนึ่ง  รู้สึกอารมณ์ดี-หนึ่ง ฯลฯ…  จะเป็นอย่างนี้ ไปอีกประมาณหนึ่งถึงสองเดือนแล้วปัญหาสภาพเดิม ๆ ก็จะหวนกลับมาอีกครั้ง

เหมือนฤดูกาลที่สับเปลี่ยนหมุนเวียนไปเป็นวัฏจักร

ปัญหาการจราจรในกรุงเทพฯผมนึกไม่ออกเลยว่าจะมีใครที่สามารถแก้ไขให้มันเลวร้ายคงที่ได้ (คืออย่างน้อยก็รักษาระดับความรุนแรงเอาไว้) ขนาดราคาน้ำมันปรับขึ้นทุก ๆ สองวันครั้งแต่จำนวนรถยนต์นั้นไม่ได้ลดลงเลย บริษัทขายรถยนต์ก็ยังขายได้ในแต่ละวัน ๆ (แม้จะยอดขายตกลงก็ตามที)

สองเดือนที่แล้วผมเจอรุ่นน้องคนหนึ่งซึ่งลาออกไปเป็นเซลส์แมนขายรถยนต์ เขาบอกว่ายอดขายลดลงจากที่เคยเสนอขายได้เดือนละเกือบยี่สิบคันนั้นลดลงเหลือเกือบสิบคัน ค่าคอมมิสชั่นลดลงไปเยอะ  ผมไม่ได้ถามรายละเอียดลงลึกไปมากกว่านั้นว่าเขาขายให้ใคร บริษัทที่ต้องใช้รถ? หรือขายให้กับรายบุคคล?

ผมอายุ ๓๐ ปีแล้วยังขับรถยนต์ไม่เป็นเลยครับ และไม่เคยที่คิดจะหัดขับเพราะชีวิตของผมนั้นไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยพาหนะส่วนตัวชนิดนี้ ผมซึ่งขับเป็นแต่รถมอเตอร์ไซค์ซึ่งตอนนี้ส่งต่อให้พ่อเอาไปขับใช้ซื้อของละแวกบ้าน

ผมชอบที่จะนั่งรถเมล์เนื่องจากชีวิตของผมนั้นไม่ต้องรีบร้อนแข่งขันในเรื่องของเวลา ข้อดีของการที่ได้นั่งรถเมล์ทำให้ผมได้รับประสบการณ์ต่าง ๆ จากคนรอบข้างที่ไม่เคยรู้จัก ที่ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันกับชีวิตของคนซึ่งมีมากมายหลายระดับต่าง ๆ

โลกบนรถเมล์ดูคล้ายกับโรงละครขนาดเล็กที่ผมได้รับชมอยู่ทุกวัน และผมเชื่อว่าคนที่ขับรถยนต์ประเภทหนึ่งคันต่อหนึ่งคนนั้นไม่สามารถรับรู้เรื่องราวเหล่านี้ได้  โลกของคนขับรถยนต์ส่วนตัวมีแต่เพียงโลกแคบ ๆ เพียงไม่กี่ตารางฟุตที่มีบทละครชีวิตของเขาเพียงคนเดียว-ด้านเดียว และไม่มีปฏิสัมพันธ์กับผู้ใด

ทั้งหมดนี้ผมไม่ได้ต่อต้านคนที่ใช้รถยนต์ส่วนตัว ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะผมนั้นไม่สามารถซื้อหามาใช้งานได้ เพียงแต่ผมรู้ได้ว่า ทำไม?…ผมจึงมีความคิดแบบนี้

ผมมองด้วยเหตุและผล ผมถามตัวเองว่าจะมีรถใช้เพื่ออะไร? ชีวิตเราต้องใช้มันหรือเปล่า?…

พูดอย่างสรุปก็คือ ชีวิตของผมมันมีความจำเป็นที่จะต้องใช้รถส่วนตัวไหม?

ผมไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งที่หนีปัญหาเรื่องหนึ่งแล้วไปเป็นส่วนหนึ่ง (ส่วนเพิ่ม) ของปัญหาอีกปัญหาหนึ่งก็เท่านั้นครับ  ข้อดีอีกอย่างของการไม่มีรถยนต์ขับคือไม่ต้องมานั่งทุกข์ร้อนเรื่องค่าใช้จ่าย

เพราะว่าราคาน้ำมันมันแพง !

||  ||  ||  ||

ด้วยมิตรภาพ.
๗ มีนาคม ๒๕๔๘

(เรียบเรียงจากคุยกับวินทร์ เลียววาริณ)