Good morning Sunday – วันอาทิตย์น่ะรึ…

กับสัปดาห์หนึ่งที่มีวันอยู่ 7 วันนั้น ผมรู้สึกดีกระทั่งรักวันวันหนึ่ง คือ วันอาทิตย์

วันอาทิตย์อนุญาตให้ชีวิตผมมีอิสระทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่มีใครเป็นเจ้านายคอยชี้นิ้วสั่ง บงการให้ผมต้องทำอย่างนั้นอย่างนี้…

ครับ-กับวันอาทิตย์ ผมเป็นนายของผมเอง

วันอาทิตย์เป็นวันหยุดงาน งานที่ว่าหมายถึงงานประจำ ไม่ต้องรีบเร่งลืมตาตื่นนอนตั้งแต่เมื่อฟ้ายังไม่สาง  แต่ถึงกระนั้นก็ตามวิถีชีวิตในแต่ละวันทั้ง 6 วันนั้นยังคงเฝ้าตามมาหลอกให้จิตหลอนเข้าจนได้อยู่ร่ำไป

ผมเองอยากจะตื่นนอนเอาเมื่อดวงตะวันสาดแสงทาบทาทับท้องฟ้าแล้วก็ยังทำไม่ได้ พลันต้องสะดุ้งตื่นเมื่อเวลาใกล้ 6 โมงเช้าอยู่ทุกที  บางครั้งก็หลงลืม ลืมว่าวันนี้เป็นวันหยุดไม่ต้องออกไปทำงาน  มีบ้างครับที่ลุกเดินจากเตียงนอนเข้าห้องน้ำแล้วถามตัวเองว่า-วันนี้วันอะไร… ใช่วันอาทิตย์หรือเปล่า?

เมื่อได้คำตอบ (อย่างแน่ใจ) แล้วก็เดินกลับมาล้มตัวลงนอนต่อ แต่นอนไม่หลับแล้วครับ อยากนอนต่อก็ต้องเปิดวิทยุที่หัวเตียงหาเพลงเบาๆฟัง ฟังไปเรื่อย ๆ  สักพักจึงค่อยหลับลงได้อีกครั้ง

ผมเคยตื่นสายมากที่สุดในวันอาทิตย์คือหลังเที่ยงวันไปแล้ว แต่นั่นก็เป็นเวลาเกือบสิบปีแล้วครับที่ทำอย่างนั้นได้ ทั้งที่วันนี้ยังอยากทำอยู่แต่ก็ทำไม่ได้

ผมนอนตื่นสายได้มากที่สุดไม่เกิน 9 โมงเช้า

9 โมงเช้าในวันอาทิตย์สำหรับผมนั้นก็นับว่าสายมากแล้วครับ สายในที่นี้หมายถึงว่าเวลาที่เหลือสำหรับสิ่งที่อยาก-สิ่งที่จะต้องทำในวันนี้ลดเหลือน้อยลงไป

ผมอยากใช้วันเวลาของวันนี้ให้ได้อย่างคุ้มค่า (ตามความต้องการของใจ)

แม้ว่าวันอาทิตย์เป็นวันหยุด ก็หมายถึงวันหยุดจากการทำงานประจำแต่มิได้หมายความว่าวันนี้เราจะไม่ต้องทำ หรือจัดการภาระบางสิ่งบางอย่างกับชีวิตเอาเสียเลย  สำหรับผมเมื่อตื่นนอนแล้วก็ต้องเอาเสื้อผ้าแช่ผงซักฟอกเพื่อรอซัก จากนั้นก็นั่งเขียนงานไปจนกระทั่งถึงเวลาเที่ยง อาบน้ำพร้อมกับซักผ้าที่แช่เอาไว้ เสร็จสิ้นภารกิจช่วงนี้แล้วก็ออกไปหาอาหารใส่ปากท้องและซื้อหนังสือพิมพ์อ่าน

วันอาทิตย์เป็นวันที่หนังสือพิมพ์จุดประกายวรรณกรรม (กรุงเทพธุรกิจ : วันอาทิตย์) วางแผง  กลับถึงห้องพักต้องรีบเปิดโดยพลัน พลิกไปทีละหน้าอย่างช้า ๆ  หน้าที่ใจจดจ่ออยู่คือหน้าเรื่องสั้นไทย และสนามเรื่องสั้น ๆ รวมถึงผู้มาเยือนที่สลับสับเปลี่ยนกันไป

หากเป็นงานที่มิใช่ของผมก็มิใช่ว่าจะปราศจากความหวังในการรอลุ้นในครั้งต่อไป ได้แต่พร่ำบอกตัวเองว่า- รอต่อไป บางที… อาทิตย์หน้าอาจมีเรื่องของเราก็ได้

จากนั้นก็อ่าน- อ่านเป็นอาหารสมองหลังจากกระเพาะได้ย่อยสลายอาหารมื้อเที่ยงไปบ้างแล้ว

อ่านหนังสือพิมพ์หมดแล้วก็อ่านหนังสืออื่น ๆ ที่ยังอ่านค้างทิ้ง ๆ คา ๆ ไว้หลายเล่ม  อยากอ่านเรื่องสั้นก็อ่าน, นิยายขนาดสั้นก็อ่าน, บทความก็อ่าน  อ่านมากไปนักถ้าง่วงก็นอน…

นอนในที่นี้เป็นไปในลักษณะของการงีบมากกว่านอนหลับจริง ๆ จัง ๆ นะครับ ผมว่าอากาศในช่วงเวลากลางวันของกรุงเทพฯ นั้นไม่เอื้ออำนวยให้เรานอนหลับได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว นอนมาก ๆ เข้าตื่นมาอาจมีอาการไข้-สมองมึนทึบ

ผมเองเคยประสบกับเหตุการณ์เช่นนั้นมาแล้ว พานคิดถึงคำพูดของย่าว่า "นอนมากก็โง่"  อ้อ.. มันเป็นอย่างนี้นี่เอง–ย่าไม่ได้พูดเกินความจริงแต่อย่างใดเลย

สมัยเป็นเด็กผมเองไม่เคยมีความรู้สึกรักวันอาทิตย์เท่าไรนัก กระทั่งไม่อยากให้มีวันอาทิตย์เสียด้วยซ้ำ เพราะผมรู้สึกว่าวันนี้นั้นมีเรื่องที่ให้ผมต้องทำมากมายตั้งแต่หลังตื่นนอน

เรื่องแต่ละเรื่องล้วนเป็นเรื่องที่ผมไม่อยากทำ ไม่ว่าจะเป็นการรีบนั่งทำการบ้าน, ทำงานส่งอาจารย์  พอตกบ่ายก็ต้องไปนั่งรีดชุดนักเรียนของตัวเองต่อคิวจากคนในบ้าน

การรีดผ้านี่เป็นภารกิจที่ผมระอามากที่สุด เคยคิดนะครับว่าเราจะรีดมันไปทำไม รีดแล้วใส่มันก็ยับ นับว่าเป็นการกิจกรรมที่ใช้ไฟเปลืองมากที่สุด  หลังจากเรียนจบและทำงานผมเองไม่เคยรีดเสื้อผ้าอีกเลย  เพราะเสื้อผ้าที่ผมต้องแต่งไปทำงานนั้นไม่จำเป็นต้องรีด

อาชีพการทำงานตั้งแต่เป็นพนักงานเขียนแบบ, ทำแผนที่ กระทั่งทำงานในกองบรรณาธิการหนังสือไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อเชิ้ต สวมกางเกงสแล็คส์  ผมนุ่งยีนส์กับเสื้อยืดซึ่งมีทั้งคอปกและไม่มีปกสลับกัน  ผมว่ากับอากาศเมืองร้อนอย่างบ้านเรานี้แต่งกายอย่างนี้สบายกายกว่ากันเยอะ ที่สำคัญเราไม่ต้องจ่ายเงินซื้อหาในราคาที่แพงมากนัก อีกทั้งยังไม่ต้องรีดให้เปลืองไฟ-เปลืองค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน

งานของผมไม่ต้องพบปะผู้คน ฉะนั้นการแต่งกายแบบนี้ก็ดูเหมาะกับกาลเทศะดีแล้ว

เพื่อนผมบางคนเคยถามเวลาเจอกันโดยบังเอิญว่า "เอ็งจะไปไหน?" ผมตอบ "ไปทำงาน"  เพื่อนทำหน้างุนงงเหมือนไม่เชื่อว่าไปทำงานอะไรของมันวะ แต่งตัวอย่างนี้…

ครั้นอรรถาธิบายจนเพื่อนเข้าใจแล้วเขาก็บอกว่าอยากแต่งตัวอย่างผมไปทำงานเหมือนกัน แต่ติดขัดตรงระเบียบการแต่งกายของบริษัทที่เขาทำงานอยู่ แม้ว่าเพื่อนผมผู้นั้นเขาไม่ได้มีหน้าที่ติดต่อกับลูกค้าคนใดเลย– เขาเพียงแต่นั่งหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ทั้งวัน

วันอาทิตย์ในห้วงยามนี้ของผมแตกต่างไปจากวันอาทิตย์ในห้วงยามเก่าก่อน–

สำหรับผม นอกจากจะได้เป็นนายของตัวเองแล้ว ผมยังมีงานเขียนอยู่ในหัว-ในสมุดบันทึกมากมายที่อยากจะสานต่อให้เสร็จ ทว่าเวลาในวันอาทิตย์นี้ก็ยังน้อยเกินไปจนผมนึกอยากให้เวลาในวันอาทิตย์มีมากกว่า 24 ชั่วโมง… มีมากกว่า 1 วันในหนึ่งสัปดาห์…

ทว่าไม่มีทางเป็นไปได้

มีทางเดียวที่จะทำได้คือต้องใช้เวลาที่มีอยู่จำกัดนี้ให้ได้คุ้มค่ามากที่สุด  ในบางครั้งเมื่อผมทำได้ ผมจะมีความรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า- ทำไมวันอาทิตย์วันนี้ถึงได้เนิ่นนานจัง ทำสิ่งที่อยากทำหมดแล้วแต่เวลาของวันอาทิตย์นั้นก็ยังไม่หมดสักที ทั้งที่ระยะเวลาของวันอาทิตย์ก็มีอยู่เท่าเดิม มีเพียงจิตใจของผมเท่านั้นละกระมังที่ผกผันแปรเปลี่ยนไปได้ในแต่ละวันของวันนี้

เมื่อเวลายังไม่หมดแต่งานที่ทำหมดแล้วก็ไม่มีอะไรดีกว่าการเข้านอน เพราะพรุ่งนี้เป็นวันจันทร์อีกแล้ว…

ผมต้องเหนื่อยต่อไปอีก 6 วัน จนกว่าจะถึงวันอาทิตย์ที่ผมรัก–ที่ผมเฝ้ารอกลับมาอีกครั้ง  ·

Sunday, Dec.03, 2006