ปีที่ ๔  อาทิตย์ที่ ๓๑

เวลาว่าง

ผมกำลังฝึกใช้โปรแกรมโฟโต้ช็อป (Adobe Photoshop) เพื่อตกแต่งภาพถ่ายที่ได้คัดเลือกว่าจะทำเป็นโปสการ์ด  ในการณ์นี้ทำให้ผมคิดถึงวันวานเมื่อครั้งยังเป็นนักศึกษา มีวิชาหนึ่งที่ต้องเรียนคือ วิชาสื่อสิ่งพิมพ์ ปลายเทอมมีงานที่จะต้องทำส่งอาจารย์คือออกแบบแผ่นโปสเตอร์ ขั้นตอนวิธีทำต่าง ๆ นั้นไม่ยาก แต่กระบวนการนั่นสิไม่ง่ายเลย

            ตรงนี้ละที่ทำให้ผมย้อนคิดไปถึงวันนั้น  คือหากวันนั้นมีคอมพิวเตอร์ มีโปรแกรมอย่างโฟโตช็อปอะไร ๆ ก็ง่ายดายขึ้น แถมยังประหยัดเวลาอาจทำให้คิดออกแบบได้มากกว่าหนึ่ง

ตอนนั้นทำด้วยมือทุกอย่าง

            เริ่มจากหาภาพที่จะใช้  คิดข้อความที่จะสื่อและกำหนดตำแหน่งการวาง  ที่ยุ่งยากที่สุดคือตัวอักษรนี่แหละครับ

            ผมซื้อแผ่นตัวอักษรอย่างที่ใช้ขูดมาถ่ายเอกสาร ตัดตัวที่ต้องการใช้ติดลงกระดาษไข (Layer) กว่าจะสำเร็จก็ผลาญเวลาไปมาก  เสร็จแล้วก็ต้องมากำหนดค่าสีว่าจะใช้สีอะไร เป็นเปอร์เซ็นต์เท่าไหร่ กระนั้นก็ตามผมยังมองไม่ออกไม่เห็นภาพอยู่ดีว่า หากออกมาตามค่าที่กำหนดมันจะดูได้หรือดูแย่ขนาดไหน

            ไม่เหมือนทำในคอมพิวเตอร์ สามารถเห็นภาพรวมที่จะผลิตจริงทันที  อีกทั้งยังแก้ไขปรับปรุงได้ตามใจชอบจนกว่าจะพอใจในที่สุด

            อย่างไรก็ตาม การที่ไม่มีคอมพิวเตอร์ใช้ในวันนั้นใช่ว่าเป็นเรื่องน่าเสียดายแต่อย่างใด อย่างน้อยก็ทำให้ผมรู้จักขั้นตอนการผลิต ซึ่งคอมพิวเตอร์ก็ทำอย่างเดียวกันนี้ ต่างกันโดยกระบวนการเท่านั้น

โปรแกรมโฟโต้ช็อปใช้ตกแต่งภาพถ่าย หนแรกผมเข้าใจว่าจะทำให้ภาพนั้นดีขึ้น แต่นั่นเป็นการเข้าใจผิด  สำหรับภาพบางภาพแล้วโปรแกรมนี้ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

            หมายถึงภาพบางภาพองค์ประกอบโดยรวมทุกอย่างดีอยู่แล้วก็ไม่จำเป็นต้องงอนง้อโปรแกรมนี้  หากยิ่งแต่งยิ่งเละกว่าเดิม  ภาพบางภาพอีกเช่นกันที่ว่าไม่อยู่ในความสนใจ จะคัดทิ้งมิทิ้งแหล่อยู่รอมร่อพอง้องอนโปรแกรมนิด…โอ้โหดูดีขึ้นอย่างคาดไม่ถึง

          ทำให้ผมคิด (ตระหนัก) ถึงคำสอนของอาจารย์ที่ว่า

“โปรแกรมแต่งภาพเป็นแค่ส่วนเสริมเท่านั้น หากว่าคุณถ่ายมันออกมาดีแต่แรกก็แทบไม่จำเป็นต้องพึ่งมัน”

            ที่จริงอาจารย์ไม่ได้พูดอย่างนี้ แต่ก็เป็นทำนองนี้ละครับ

            นั่นคือเรื่องพื้น ๆ ครับ ทีนี้ลองใช้ลูกเล่นเทคนิคต่าง ๆ ที่โปรแกรมมีให้ เช่นทำเป็นภาพเขียนสีน้ำ ทำเป็นภาพขาว-ดำ เลยเถิดไปกว่านั้นคือทำให้ภาพผิดเพี้ยนไปจากต้นฉบับจนคล้ายเป็นภาพเขียนลายเส้น

            อย่างจะทำเป็นภาพเขียนสีน้ำและขาวดำนั้นใช่ว่าจะทำได้ทุกภาพ หมายถึงภาพบางภาพก็ไม่เหมาะ ทำแล้วเห็นเลยว่าไม่เข้า ๆ  ไม่เข้าท่า

            ทำอย่างนี้บ่อย ๆ เข้าความชำนาญก็บังเกิด คือจะรู้ได้เลยว่าภาพนี้ภาพนั้นเหมาะและไม่เหมาะกับเทคนิคอะไร  กว่าจะมาถึงขั้นนี้สำหรับภาพภาพหนึ่งเสียเวลาไปมากพอดู เนื่องจากเกิดจากการลองผิดลองถูก แต่เมื่อชำนาญแล้วระยะหลัง ๆ ผมใช้เวลาต่อภาพน้อยลง

ผมคุย (เขียน) อย่างนี้ใช่ว่าจะใช้งานได้ทั้งหมดตามวัตถุประสงค์ของการประดิษฐ์โปรแกรมนี้นะครับ  ที่คุยนี่ผมว่ามันแค่เพียงเริ่มต้นเท่านั้น ยังมีอะไรหลายอย่างรอคอยให้เราเรียนรู้ใช้งาน หรือปรับประยุกต์ใช้ตามแต่ละสถานการณ์

             ถ่ายภาพยังให้ความเพลิดเพลินแล้ว ยิ่งมานั่งแต่งภาพด้วยยิ่งเพลินยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่

            ระหว่างทำงานนี้ ความคิดที่จะนำงานไปใช้งานบังเกิดขึ้นหลายโครงการ  แม้จะเป็นโครงการในฝัน แต่ก็ใช่ว่ามันจะเป็นจริงไม่ได้สักวัน

            ไม่รีบไม่ร้อน ปล่อยให้เวลาเดินไปเรื่อย ๆ ในขณะที่ตัวผมเองไม่ได้หยุดนิ่ง ·

๒๔ ต.ค. ๕๒

ปีที่ ๔  อาทิตย์ที่ ๓๐

ซื้อของออนไลน์

ผมอยากทำของขวัญให้เพื่อนในวันคล้ายวันเกิดของเขาสักชิ้นหนึ่ง  ไม่อยากซื้อหาของตามท้องตลาด เพราะเป็นการยากสำหรับผม  ยากที่ไม่อยากซื้อของที่มีสำเร็จอยู่แล้วตามท้องตลาด

            ของชิ้นแรกที่ว่าจะทำให้เขาคือการ์ดสักใบ จึงเริ่มลงมือออกแบบ  คัดเลือกภาพถ่ายที่มี  เริ่มจากภาพทิวทัศน์ต่าง ๆ ไปจนสะดุดอยู่ที่ภาพของเขาเอง  เป็นภาพที่ผมบันทึกไว้ที่ร้านอาหารร้านหนึ่งโดยที่เขาไม่รู้ตัว

            ใช่มันเป็นภาพลักษณะทีเผลอ ซึ่งผมชื่นชอบมากกว่าการนั่ง ยืน ปั้นหน้าให้ได้บันทึกเป็นไหน ๆ

            ตัดสินใจเลือกภาพนั้น, ด้วยความที่ไม่อยากให้อะไรดูง่ายไป  จากภาพสีก็ใช้โปรแกรมแต่งภาพให้ออกมาเป็นลายเส้น ปรับแต่งให้เหมือนภาพวาดลายเส้นมากกว่าเป็นภาพถ่าย

            เรียบร้อย  สำเร็จ

            ทีนี้ความคิดอันบรรเจิดวาบเข้ามา ไม่อยากให้เป็นเพียงการ์ดใบหนึ่ง  ผมเริ่มคิด…อัดลงกระดาษ หากรอบรูปที่เป็นงานศิลป์สักกรอบใส่ภาพมอบให้เขา มันก็ยังธรรมดาเกินไป  พลันคิดไปถึงแก้วกาแฟ หากบนแก้วกาแฟมีภาพของเขาคงดีไม่หยอก

            นึกถึงแก้วกาแฟที่เอาภาพถ่ายใบหน้าคนขึ้นมาทันที  แต่เรียกไม่ถูกหรอกว่างานลักษณะนั้นเขาเรียกว่าอย่างไร และร้านรับทำงานนั้นมีในย่านไหนสถานที่ใดบ้าง

            เก็บเอาคำถามนี้ไปถามเพื่อนร่วมงานก็ได้รับคำตอบว่าตามห้างฯ ชั้นนำมีออกถมไป  แล้วเขาเรียกว่าทำอะไร คำตอบข้อนี้ยังไม่ได้รับไขให้กระจ่าง

            อินเทอร์เน็ตมี?  ใช่ แล้วจะปล่อยให้มันอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไร…ค้นหา  ค้น ค้น ค้น

            ผมจำไม่ได้แล้วว่า พิมพ์คำใดลงไปในช่องค้นหา ระหว่าง พิมพ์ภาพลงแก้วกาแฟ กับ พิมพ์ภาพ, แก้วกาแฟ

            อย่างไรก็ตาม สุดท้ายก็ได้ข้อมูลอย่างที่ต้องการ

            งานลักษณะนี้เรียกว่า แก้ว Mug

            จากนั้นก็พิมพ์คำว่า รับทำแก้ว mug (ถ้าผมจำไม่ผิดนะครับ) ด้วยหวังว่าคงมีเว็บไซต์รับทำงานนี้บ้าง  หากมีผมก็ไม่ต้องตระเวนหาให้เสียเวลา

            แล้วก็มีจริงดังหวัง www.cuteintrend.com

                อ่านรายละเอียดแล้วไม่มีอะไรยุ่งยาก เพียงแต่ส่งไฟล์ภาพต้นฉบับ บอกสิ่งที่ต้องการ จากนั้นจะออกแบบส่งมาให้ดูก่อนทำจริง

            ผมตัดสินใจส่งภาพเพื่อนที่ออกแบบไว้ ใช้เวลาติดต่อทางอีเมล์ ๒ ถึง ๓ วัน ก็สั่งทำตามแบบ พร้อมกันนั้นก็โอนเงินผ่านทางธนาคาร แจ้งให้ทราบว่าชำระค่าสินค้าแล้ว  ชำระเงินวันอังคารวันพฤหัสฯได้รับสินค้า

            แกะกล่องดูสินค้าที่สั่งทำแล้วพอใจกับสิ่งที่ต้องการ  เอาให้เพื่อนร่วมงานดูต่างคนต่างบอกว่าดี  เหมาะสำหรับเป็นของขวัญอย่างยิ่ง  ผมผสมโรงด้วยความภูมิใจว่า “นี่เป็นชิ้นเดียวในโลก” (หากว่ามันยังไม่ถูกผลิตซ้ำ)

เพราะเกินกว่าครึ่งมันเป็นฝีมือของผมเอง  ในด้านภาพที่ออกแบบ

โดยปรกติผมไม่นิยมสั่งซื้อสินค้าทางอินเทอร์เน็ต นอกเสียจากว่าสินค้านั้นหาไม่ได้ง่ายตามท้องตลาด 

            อย่างดีวีดีภาพยนตร์เก่า ๆ ที่ชอบ อยากซื้อเก็บไว้ เช่น The Godfather, Platoon เป็นต้น

            อย่างหนังสือสักเล่ม ที่ขายทางอินเทอร์เน็ตเท่านั้น

            แล้วก็มาถึงสินค้าล่าสุดที่ได้กล่าวถึงในวันอาทิตย์นี้

            ผมมีเหตุผลที่ไม่นิยมสั่งซื้อสินค้าทางอินเทอร์เน็ตอยู่ว่า “กลัว” ครับ

กลัวถูกโกง, หากไม่ถูกโกงอาจมีปัญหาเกี่ยวกับตัวสินค้า เพราะเราไม่ได้เลือกเพราะเลือกไม่ได้  จริงอยู่หรอกว่า หากสินค้ามีปัญหาสามารถเปลี่ยนได้ แต่มันก็ต้องเสียเวลากลับไปกลับมาอยู่ดี

            คงเป็นเพราะความคิดเช่นกระมังครับ การขายของทางอินเทอร์เน็ตจึงยังไม่เป็นที่นิยมของคนไทย (สมมุติฐานของผม)

            ฉะนั้นสินค้าที่จะขาย จึงต้องเป็นสินค้าที่หาตามท้องตลาดได้ยากหรือแทบไม่มี  หรือไม่ก็เป็นบริการอะไรสักอย่างที่หากันไม่ได้ง่าย ๆ นัก

            ที่จริงแล้วผมว่า ไม่ว่าจะเป็นสินค้าหายากหรือง่าย ช่องทางการซื้อของทางอินเทอร์เน็ตน่าจะเป็นอีกทางเลือกหนึ่ง ด้วยประหยัดเวลาการเดินทาง  แต่ก็นั่นละ มันอาจเหมาะกับคนขี้เกียจเดินทางอย่างผมเท่านั้น  ผมเชื่อว่า คนส่วนใหญ่อยากเดินทางไปตลาด ไปห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อสินค้าด้วยตัวเองมากกว่า  ทั้งนี้อาจไม่ใช่ด้วยเพราะกลัวถูกโกงแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะจะได้เห็นสินค้าอย่างอื่นที่ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อ (อาจซื้อหรือไม่ซื้อก็ได้ หรืออาจจะกลับมาซื้อในวันถัดไป)

                และการเดินดูสินค้าอาจเป็นอีกหนึ่งกิจกรรมรื่นรมย์ของนักช็อปประจำและไม่ประจำ

            ตรงนี้ละครับ ไม่ว่าการซื้อสินค้าทางอินเทอร์เน็ตจะสะดวกดายเพียงไรก็ยังไม่อาจโน้มน้าวใจผู้ซื้อกลุ่มนี้ได้ หรือภาษาการตลาดอาจกล่าวได้ว่า “ยากที่จะเปลี่ยนวัฒนธรรมการซื้อของผู้บริโภค”

            คงได้บริการเป็นครั้งเป็นคราวไป ·

๑๘ ต.ค. ๕๒

ไม่มีคำบรรยาย!

สวัสดีวันอาทิตย์  ปีที่ ๔ อาทิตย์ที่ ๒๘

การเมืองน่าเบื่อ (อย่ายุ่งกับ “กู”)

การบ้านน่าปวดหัว (เงินออกทีไรเป็นทุกที)

รอบข้างมีแต่ความวุ่นวาย (ขนลุกเมื่อได้ยินเสียงหวีดหวิวห้องตรงข้ามคาราโอเกะ, สยิว)  เสียงรถ  เสียงแผดตะโกน

ไม่มีอะไรน่าทำไปกว่าแต่งภาพ (ลองของมือใหม่หัดใช้โปรแกรม)

และคิดถึง “เกจินู้ด” ไม่คลาย

…

๔ ก.ย.๕๒

- ภาพต้นฉบับที่แบ็คกราวน์ไม่มีรายละเอียดมากนัก จะได้ลายเส้นรูปร่างชัดเจน  โดยเฉพาะอย่างยิ่งภาพเปลือย แทบไม่ต้องใส่เอฟเฟ็คต์มากมายหลายขั้นตอน (ภาพชุดที่สองลงมา)

หัวมังกุท้ายมังกร

สวัสดีวันอาทิตย์  ปีที่ ๔ อาทิตย์ที่ ๒๗

ต่อเนื่องจากข้อเขียนเจตนายังเหมือนเดิม?

ครั้งก่อนว่าด้วยเรื่องการตั้งชื่อตัวละคร โดยหยิบยกงานเขียนที่ผมกำลังตรวจสอบต้นฉบับก่อนพิมพ์เป็นเล่ม

            การตั้งชื่อโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ ว่าชื่อนั้นมีคนใช้อยู่จริง และใครอ่านแล้วก็อดคิดนึกคนคนนั้นไม่ได้ เช่นผม

            เรื่องชื่อไม่มีกฎเกณฑ์กำหนดไว้นะครับว่า “ห้าม” หรือ “อย่าทะลึ่ง” ไปตั้งให้เหมือนที่มีอยู่จริง  ทว่าไหน ๆ คิดจะเขียนสร้างตัวละครมาสักตัวแล้ว คิดชื่อใหม่ให้ไพเราะหรูเลิศอลังการหน่อยเสียเป็นไรไป

            จบเรื่องชื่อไปแล้ว, ที่เขียนไปครั้งนั้นเพียงแต่อยากทราบความเห็นว่า หากเราท่านจะเขียนเรื่องสั้นเรื่องยาวสักเรื่องคิดเห็นอย่างไรกับการเอาชื่อที่มีคนใช้อยู่จริง เหมาะ ควร หรือไม่อย่างไรเท่านั้น

            จะเรียกว่า “โยนหินถามทาง” หรือ “เหวี่ยงแหถาม” ตามสำนวนการเขียนของผู้เขียนก็ได้กระมัง

            …

            มาคราวนี้อ่านถึงตอนจบก็บังเกิดปัญหาในงานเขียนชิ้นนั้นอีก

            เป็นข้อบกพร่องที่ร้ายแรงมาก สำหรับคนเขียนหนังสือ ไม่ว่าจะเรื่องจริงเรื่องแต่ง

            หากเป็นเรื่องจริง ข้อเท็จจริง ข้อมูล บิดเบี้ยวบิดเบือนไม่ได้ หากคิดจะทำก็เหมือนฆ่าตัวเอง, หรือเป็นเรื่องแต่ง ความสมเหตุสมผลก็สมควรจะต้องมี

            ไม่ว่างานนั้นจะเป็นงานหลุดโลก (แฟนซี จินตนาการ) อย่าง แฮรี่ พอตเตอร์ ก็ยังต้องอิงสมมุติฐานอะไรบางอย่างไว้บ้างสิน่า 

ทุกอย่างไม่ได้เป็นปาฏิหาริย์ไปเสียทั้งหมด ไม่งั้นก็กลายเป็นเรื่องหลอกเด็กหลอกผู้ใหญ่ไปน่ะซี่

            นิยายวิทยาศาสตร์ สืบสวนสอบสวน ก็เช่นเดียวกัน จะโม้กันเอามันเอาสนุกกันยังไงก็ได้ แต่ต้องสมเหตุสมผล

            งานที่ผมยกตัวอย่างไปเมื่อครั้งที่แล้ว เจ้าของงานบอกว่าเป็นแนว สหัสคดี (ผมเข้าใจว่าเป็นพวกแนวสืบสวนสอบสวน-ไม่ใช่สาหัสคดี) เป็นเรื่องชุด ซึ่งเรื่องที่ผมตรวจนี้เป็นชุดที่ ๕ แต่ในเรื่องมีบางช่วงกล่าวถึงตอนที่ ๔ (มีการทำเชิงอรรถไว้เสียด้วย)  อ้าว แล้วไอ้ที่ผมตรวจนี่น่ะมันไม่ใช่ตอนที่ ๔ รึ?

            คิดว่าตอนที่ ๔ อาจพิมพ์กับสำนักพิมพ์อื่น ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ ในเมื่อ ๑ ถึง ๓ พิมพ์ที่เดียวกัน สอบถามบ.ก. ก็บอกว่า เจ้าของเรื่องยังไม่ได้เขียนตอนที่ ๔

อ้าว!

            ยังไม่ได้เขียนตอนที่ ๔ แต่มีตอนที่ ๕ ออกมา!

            คิดได้ไง? 

            แล้วเรื่องราวของแต่ละตอนมันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกันมากมาย เรียกว่าจบตอนแล้วจบไป แล้วการที่เล่ม ๕ นี้ไปกล่าวถึงเล่ม ๔ ก็มีเพียงว่า ต้องการบอกตัวละครตัวหนึ่งว่ามีที่มาที่ไปจากตอน ๔ นิดเดียว 

หากจะแก้ไขก็ทำได้ไม่ยาก

            บอกในตอนนี้เลยว่าเขาเป็นใคร มายังไง…จบ!

            …

            แนวเรื่องประเภทสอบสวนสืบสวนก็ต้องมีปมของเรื่องใช่ไหมครับ (ที่จริง ปม ก็ต้องมีทั้งนั้นไม่ว่าจะเรื่องแนวใด) ปมของเรื่องนี้คือ นายเวียง วชิระ นักวิจารณ์เพลงและคอลัมนิสต์ฝีปากกล้าถูกฆ่าตายโดยถูกรัดคอ

            ทว่าเมื่อปมเรื่องคลี่คลาย จับฆาตกรได้ ไฉนจึงบอกว่า เขาถูกยิงตาย!

            แม้ไม่ได้บอกว่าถูกยิงตายโต้ง ๆ อย่างผมบอก แต่เนื้อความบอกว่า “หัวกระสุนที่อยู่ในร่างกายของเวียง วชิระ พิสูจน์แล้วเป็นของฆาตกร” เพียงเท่านี้ก็บอกได้ว่า เวียง วชิระตายเพราะถูกยิง

            นอกเสียจากว่า ฆาตกรยัดลูกกระสุนใส่ปากเหยื่อ…ฮา

(บ้า มันสมเหตุสมผลตรงไหนเล่า!)

…

ความยาวของเรื่องชุดตอนนี้ (และในแต่ละตอน) ความยาวประมาณ ๒๐๐ หน้า แต่คนเขียนก็ยังพลาดได้  พลาดอย่างที่เรียกว่า “ตกม้า” (หรือจะตกเก้าอี้ที่นั่งเขียนก็ไม่ว่ากัน)

ชวนให้คิดถึงว่า โครงเรื่องไม่ได้ร่างไว้แต่แรกหรอกหรือ?  ใคร, ทำอะไร, ที่ไหน, อย่างไร,เมื่อไร และอย่างไร  ไม่ได้เขียนไว้รึไง?

ชวนให้คิดไปถึงความละเอียด ใส่ใจ งานเขียนของผู้เขียน, จะเขียนอาทิตย์ละบทหรือไม่นั้นไม่สำคัญ หากกำหนดโครงเรื่องไว้แล้วอย่างไรก็ไม่หลงลืม ไม่พลาดตกม้าอย่างนี้

ผมท้วงติงข้อบกพร่องนี้ให้บ.ก.รับทราบ พร้อมทั้งบอกว่ายังไงก็ต้องแก้  จะไปแก้ตอนแรกที่บอกว่าถูกรัดคอให้เป็นถูกยิง หรือตอนจบว่าให้เป็นถูกรัดคอก็แล้วแต่สะดวกของนักเขียน ว่าจะรื้อช่วงใดยากง่ายกว่ากัน

ทว่า ดูแนวโน้มแล้ว มีทางเป็นไปได้ว่าจะไม่มีการแก้ไข

เป็นเรื่องการเมือง การเงิน การธุรกิจ…ด้วยความตั้งใจว่า งานมหกรรมหนังสือเดือนตุลาคมนี้จะต้องมีงานของนักเขียนคนนี้วางแผง

จบในนิตยสารปุ๊บรวมเล่มปั๊บ

เข้าทำนอง นักเขียน HITACHI!

ไม่มีกฎเกณฑ์เหมือนกันนี่ครับว่าจะทำอย่างนั้นไม่ได้ แต่เมื่อตรวจสอบก่อนรวมเล่มแล้วพบปัญหาดังกล่าวแล้วยังดันทุรังปล่อยไปตามนั้น ผมว่าเลิกเขียนเถอะ

“เลิกเขียน” เป็นความเห็นของผม ของคนที่อยู่เบื้องหลังการทำงาน  ไม่รู้ว่าจะรู้สึกดีกว่ารอให้คนอ่านบอกกล่าวผู้เขียนเองหรือไม่

นักเขียน ไม่ว่าจะเขียนงานแบบไหนแนวใด ล้วนต้องมีความรับผิดชอบงานเขียนของตนเอง และควรจะหนักหนาสาหัสกว่าบรรณาธิการและคณะทำงานของสำนักพิมพ์

ตัวอย่างนักเขียนที่มีความรับผิดชอบงานเขียนของตนนั้นมีให้เห็นอยู่ (เอาแค่ที่สังกัดสำนักพิมพ์ก็มีมากกว่าหนึ่ง) ทว่านักเขียนคนนี้กลับไม่มองก็ไม่รู้จะว่าอย่างไร

จบแล้วจบเลยนะครับ, อาทิตย์หน้าคุยกันเรื่องอื่น ·

๒๗ ก.ย. ๕๒

“พบเจ้าหล่นร่วงบนพื้นหญ้า หน้าคอนโดฯหรู

เพื่อนเจ้ามากมายชอกช้ำ…

ฉันหยิบเจ้าขึ้นมา..ลอยน้ำ

ในบ่ายวันหนี่งที่ฝนใกล้โรยเม็ด

.

.

ในบ่ายวันนั้น..ฝนตก”

เจตนายังเหมือนเดิม?

สวัสดีวันอาทิตย์ ปีที่ ๔ อาทิตย์ที่ ๒๖

ผู้พัน ‘จงรัก กษมา’ มีตัวตนจริงไหม, คำตอบคือไม่มี  ไม่มีในที่นี้หมายถึงผมสร้างและคิดชื่อให้ตัวละครตัวนี้ในเรื่องสั้น เพียงนามของพ่อ

            แน่ละ นั่นคือเรื่องแต่ง

            แต่ถ้าหากว่าจงรัก กษมา มีตัวตนจริงแล้วจะเป็นอย่างไร จะเรียกว่าเป็นความบังเอิญได้ไหม

            ความจริงแล้วขณะที่คิดชื่อนี้ก็คิดเหมือนกันว่าจะมีคนชื่อนี้จริง ๆ ไหม แต่ก็เป็นเพียงแวบเดียว ด้วยความคิดว่าหากยังกังวลเช่นนี้ต่อไปเห็นทีต้องใช้ชื่อว่า นาย ก. นาย ข.นาย ค. นาย ง.

            เจตนาครับ, ชื่อตัวละครที่ตั้งขึ้นมาต้องดูเจตนาของคนเขียน จะมีที่มาอย่างไรสุดแล้วแต่ละคน สำหรับผมหากอยากได้ชื่อที่ต่างไปจากคนสมัยปัจจุบันก็เปิดพจนานุกรม ได้ชื่อแล้วก็ดูความหมายประกอบว่าชื่อนั้นมันเข้ากับบุคลิกตัวละครนั้น ๆ หรือไม่

            หากจะไปซ้ำทั้งชื่อนามสกุลที่มีอยู่จริง ผมก็จะอ้างอิงที่มาว่าเป็นเช่นนั้น!

            นั่นเป็นวิธีการสำหรับตัวละครที่ต้องการให้มีทั้งชื่อและสกุล สำหรับการให้เพียงแค่ชื่อไม่ยุ่งยากปานนั้น

            เพราะใครก็สามารถจะชื่อนั้นได้, ลักษณะนี้ผมใช้เกือบทุกเรื่อง มีเพียงนามของพ่อที่เอ่ยเสียเต็มยศ

            ลองมาดูชื่อต่าง ๆ ที่คิดได้สักหน่อย

สมชาย กับ พลับพลึง-อยากได้ชื่อเรียบง่ายเข้ากลมกลืนกับบรรยากาศของเรื่อง โดยเฉพาะพลับพลึงเป็นครูที่เลือกจะอยู่สอนที่จังหวัดของเธอ  ดอกไม้ ผู้หญิง สมและเข้ากันดี (หนึ่งวันเดียวกันของเขาและเธอ, ๒๕๔๘)

ชลธิชา-ด้วยความระลึกถึงเพื่อนสาวคนหนึ่ง นามสกุลเธอขึ้นต้นด้วยคำนี้ (ชลธิชา, ๒๕๔๙)

วันชาติ-เพื่อนคนหนึ่งชื่อวันเฉลิม เพื่อให้เข้ากับพล็อตเรื่องแนวการเมืองระดับประเทศ วันชาติจึงผุดขึ้นมา มาจากสะพานเฉลิมวันชาติย่านบางลำพูที่ครั้งหนึ่งเคยทำงานแถวนั้น เดินข้ามทุกวัน (วันชาติ, ๒๕๔๙)

แทนขวัญ-ขวัญ เป็นคำต้นชื่อของมิตรรักนักอ่านสาวผู้หนึ่ง ครั้งหนึ่งเคยช่วยคิดชื่อนามปากกาให้เธอจนได้ชื่อนี้ หมายถึงนามนี้แทนตัวของเธอ (เวลาดีของวัน, ๒๕๕๐)

รดาการ-เปิดพจนานุกรมหาชื่อให้ตัวละครสาว หากจำไม่ผิดนามนี้หมายถึงหญิงสาว  ต้องการให้ต่างไปจากชื่อที่ได้ยินได้เห็นในปัจจุบัน (เพียงแค่ใจปรารถนา, ๒๕๕๐)  

รตี-เพื่อนนักเขียนสาวตั้งให้ หลังจากอธิบายบุคลิกตัวละครให้เธอฟัง  เธอว่าดีกว่าราตรี (ผู้บำบัด,๒๕๕๑)

ราตรี-หญิงสาวที่ปรากฏตัวครั้งแรกในคืนฝนตก ความคิดมาจากชื่อเพลง Lady of the night ของ Donna Summer ชื่อนี้หมายถึงดอกราตรีด้วย (กำลังเขียน, ยังไม่มีชื่อ)

            ถ้าไม่อยากยุ่งยากเรื่องชื่อก็ใช้สรรพนามที่หนึ่ง สอง และสาม

            และนี่คือสิ่งที่เขียน…

เขาเมินหน้าออกไปยังนอกหน้าต่างแล้วหันกลับมาทางผมอีกครั้ง

“โซ่ตรวนนี่ก็ต้องใส่ตลอด เหมือนสัตว์ดี ๆ นี่แหละคุณ  ยิ่งตอนกลางคืนนะ คืนไหนอากาศเย็นจัดไอ้ตรวนเตรินนี่นะมันเย็นแสบเข้าเนื้อเข้ากระดูกทรมานอย่าบอกใครเชียว…  ข้างหน้าสะพานพุทธฯ นะ?”

“ครับ”  เขาเอี้ยวตัวไปทางด้านอนุสาวรีย์รัชกาลที่ ๑ พร้อมกับยกมือขึ้นพนมไหว้  “นี่วงเวียนพระเจ้าตาก–วงเวียนใหญ่”  เขากระทำอาการเช่นเดิมเหมือนชั่วครู่ที่ผ่าน แต่ครานี้มีเสียงพึมพำ ๆ เล็ดลอดออกมาฟังไม่ได้ศัพท์ ผมจึงเลิกสนใจ  ผมเบนสายตาเหม่อมองออกไปยังนอกตัวรถปล่อยให้ความเงียบระหว่างเรากลับมาอีกครั้ง

(วันพ้นโทษ,๒๕๔๗)

ภาพของแม่ได้คอยทำร้ายทำลายความรู้สึกเสียวซ่านสุดยอดของฉันทุกครั้ง และเป็นทุกครั้งที่ฉันจะต้องก่นด่าแม่อยู่ร่ำไปในขณะพวกเขาเสพสมกับฉันจนสำเร็จเสร็จสมแต่ฉันกลับจมดิ่งสู่อเวจีอย่างฉับพลัน  ก็ทำไมฉันจะด่าฉันจะว่าแม่ไม่ได้ ในเมื่อฉันทำการเหล่านี้เพื่อแม่ เพื่อคนทางบ้าน ทำไมแม่จะให้ฉันมีความสุขชั่วครั้งชั่วคราวขึ้นสวรค์สักครั้งบ้างไม่ได้เชียวหรือ…  ช่างเถอะ ครั้งนี้แม่จะเฝ้ามองอย่างไรก็ตามใจแม่เถิด ฉันจะไม่ขอดิ่งลงสู่นรกอีกครั้งหรอก, ฉันส่งเสียงกรีดร้องดังมากขึ้นกว่าเดิมด้วยหวังกระตุ้นให้เขาเกิดความเสียวซ่านและพาฉันขึ้นสวรรค์ไปพร้อม ๆ กันกับเขา

แล้วความพยายามของฉันก็บรรลุผล เขายิ่งถั่งโถมเพิ่มความกระแทกกระชั้นถี่ขึ้น-เร็วขึ้น…

ฉันไม่เห็นใบหน้าของแม่แล้ว ฉันเห็นแต่ลำแสงสีขาววูบวาบ, เห็นแต่มวลหมู่ดาวระยิบระยับส่องแสงสว่างรำไร ๆ อยู่เบื้องหน้าใกล้เพียงแค่เอื้อมมือคว้าเท่านั้น!…

(เพียงแค่ใจปรารถนา, ๒๕๕๐)

ข้าพเจ้ากลับมาที่ห้องพักเมื่อประมาณ ๔ ทุ่มเศษ  อาบน้ำก่อนนอนอีกครั้ง, ก่อนนอนข้าพเจ้าได้ตั้งจิตอธิษฐานบอกเจ้าที่เจ้าทางว่า ขอมาอาศัยพักพิงและจะไม่สร้างความเดือดร้อนใด ๆ และจะช่วยดูแลสถานที่ให้ด้วยในทางหนึ่ง จากนั้นข้าพเจ้าจึงล้มตัวลงนอนแต่ยังไม่สามารถหลับได้ หนึ่งนั้นอาจเป็นเพราะความรู้สึกแปลกต่อสถานที่และเงียบเหงาวังเวงใจด้วยเพราะอาศัยอยู่ตัวคนเดียว

ความเงียบสงัดทำให้ใจข้าพเจ้าคิดเตลิดไปไกลกับเรื่องราวต่าง ๆ ที่บังเกิดขึ้นก่อนหน้ากระทั่งนำพาตัวเองมาพำนักที่สถานที่นี้ พลันนั้นข้าพเจ้าก็ได้ยินเสียงเสียงหนึ่ง เป็นเสียงเหมือนส้นรองเท้ากระทบพื้นทางเดินบริเวณหน้าห้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ…

เป็นเสียงเหมือนคนเดินลงเท้าอย่างแช่มช้าไปมา!

(เขาว่าเธอตายที่ห้องนั้น, ๒๕๕๐)

ผม, ข้าพเจ้า, ฉัน, เขา, เธอ ซึ่งแน่ละอาจเหมาะกับเรื่องสั้น ตัวละครน้อย แต่ไม่เหมาะกับเรื่องยาวอย่างนิยาย ด้วยเพราะตัวละครอาจมากจากพล็อตหลักและรอง  อย่างไรก็ตามเรื่องชื่อก็หนีไม่พ้น

            นั่นเป็นวิธีการทำงานของผม และเชื่อว่าคงไม่แตกต่างไปจากนักเขียนคนอื่น

            ทว่า ผมคิดผิด!

ต้นฉบับงานเขียนเรื่องหนึ่ง ให้ชื่อตัวละครว่า เวียง วชิระ, ถามก่อนละว่าคุณเคยได้ยินหรือรู้จักชื่อนี้บ้างไหม?

            หนึ่ง…สอง…สาม….

            เอาละ, สำหรับผม เวียง วชิระ (ต้นฉบับเขียนอย่างนี้) ก็คือ เวียง-วชิระ บัวสนธ์ บรรณาธิการสำนักพิมพ์สามัญชน และบรรณาธิการบริการนิตยสาร ฅ.คน  บังเกิดความสงสัยว่านักเขียนรู้จักนามนี้หรือไม่ ถ้าถามก็คงได้สองคำตอบคือรู้และไม่รู้

            ถ้ารู้, ผมทักท้วงจะว่าอย่างไร (แก้ไขหรือไม่แก้)

            ถ้าไม่รู้, ผมจะบอกว่า ชื่อนี้มันทำให้คนอ่านอย่างผม (หรือคนอื่น) คิดถึงผู้ที่มีนามนี้ แม้จะเวียง วชิระ ตามต้นฉบับก็ตาม  จะยอมรับข้อมูลใหม่หรือไม่, ยอม จะแก้หรือไม่แก้  ไม่ยอมก็ต้องเลิกคุย-ปล่อยไปตามนั้น  ผมไม่มีอำนาจตัดสินใจว่าจะปล่อยงานนั้นออกไปหรือไม่ปล่อย เพราะผมไม่ใช่บรรณาธิการ แค่ทำหน้าที่พิสูจน์อักษรกระจอก ๆ อย่างที่เคยได้ยินบ.ก. (ที่ไม่ได้ย่อมาจากบรรณาธิการ) คุยโทรศัพท์กับผู้ใดก็ไม่ทราบได้

            เหลือบมองใบงาน, เรื่องนี้พิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสารมาแล้ว ต้นฉบับที่ผมกำลังตรวจนั้นเพื่อรวมเล่ม  ผ่านไปเป็นปี ๆ คนที่ได้อ่านจะคิดเหมือนผมบ้างไหมก็ไม่รู้

             ที่คุยเรื่องนี้หาใช่เป็นเดือดเป็นร้อนแทนใคร ซ้ำร้ายเอาเข้าจริงความเดือดร้อนจะวิ่งแล่นเข้าตัวผมเอง

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว!

หากการแสดงความคิดเห็นเช่นนี้จะถูกมองว่า “มีอคติ” กับนักเขียนก็ว่าไป

แต่ผมจะไม่ยอมรับ!

            หากวันหนึ่งในงานเขียนงานหนึ่งมีชื่อตัวละคร “ประทีป จิตติ” “อานันท์ ประทีฯ” จะต้มยำทำแกงกับตัวละครนั้นยังไงผมจะไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไรด้วย

            แต่ก็อยากถามว่า คุณคิดได้ยังไง?…

            “บังเอิญว่ะ!” (หากเขาหรือเธอตอบ)

            โลกนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญ ทุกอย่างย่อมเกิดด้วยเหตุเรียงร้อยต่อเนื่องกลายเป็นผล!

พูดเรื่องที่มาของชื่อตัวละครแล้วพลันคิดถึงชื่อต่าง ๆ ที่ปรากฏใน ก้าวไปเก็บจันทร์พันดวง ของประชาคม ลุนาชัย ทำได้เนียนกระทั่งอ่านแล้วอมยิ้ม, ลองอ่านดู

นักเขียนรางวัลโรงแรมแม่น้ำอะวอร์ด  “ชาย เมืองสมุทร” และ “พิณ เดี่ยวสายพิณ” 

บรรณาธิการ “แสงฤทธิ์ ภูจันทรา”…

            หรืออย่างปกใน พันธุ์หมาบ้า ของ ชาติ กอบจิตติ

“ตัวละครในเรื่องนี้ล้วนเป็นชื่อจริง มีชีวิตจริง ดังนั้นใครที่รู้ตัวว่าจะเสียหายในกรณีที่เกิดขึ้น ขอให้เร่งฟ้องร้องปกป้องสิทธิของท่านเสียแต่เนิ่น ๆ

“มิฉะนั้นแล้ว ภายใน ๑ เดือนนับแต่หนังสือเล่มนี้ออกวางจำหน่าย ผู้เขียนจะฟ้องร้องกับตัวละครเหล่านั้น โทษฐานทะลึ่งมามีชื่ออยู่ในหนังสือเล่มนี้ของผู้เขียน”

            น้าประกาศเจตนารมไว้อย่างชัดลึกชัดตื้นเลยทีเดียว ·

๑๙ ก.ย. ๕๒

โกรธโง่โมโหบ้า

สวัสดีวันอาทิตย์  ปีที่ ๔ อาทิตย์ที่ ๒๓

อารมณ์ผมบูดมาแต่เมื่อเย็นวาน เมื่อรู้ว่าคุณแม่บ้านจะพาหลานชายอายุแปดขวบมาพักช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ และมันก็เกือบจะเสียอยู่รอมร่อในขณะที่เขียนข้อเขียนสำหรับวันอาทิตย์

            แน่ละ ในภาวะอารมณ์อันเกิดจากใจเช่นนี้ยากที่จะคิดเขียนสิ่งใด

            แรกเริ่มเดิมทีว่าจะเขียนถึงภาพยนตร์นานมาแล้วเรื่องหนึ่ง แต่ต้องเปิดดูอีกสักครั้งสองครั้ง แต่ก็นั่นละสภาพแวดล้อมไม่อำนวยให้กระทำได้

            สิ่งเดียวที่ทำได้คืออ่านหนังสือ นิตยสารข่าว ทว่ารู้เรื่องบ้างไม่รู้บ้าง สมาธิไม่มั่นคง บางครั้งย่อหน้า ๆ หนึ่งต้องเวียนวนอ่านสามสี่รอบ ก็ยังไม่เข้าหัว

            อารมณ์บูดเพราะเด็กทำอะไรไม่ได้อย่างใจ ใช่ว่าผมเองใช้เขาทำโน่นทำนี่ แต่เป็นเรื่องระเบียบวินัยการประพฤติปฏิบัติ  อาจดูเหมือนเคร่งอะไรมากมาย ทว่าไม่ใช่ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงประสาทกินตาย หรืออย่างน้อย ๆ ก็ไม่อาจเขียนข้อเขียนนี้ได้

            วิเคราะห์ลงไปว่าทำไมเด็กคนหนึ่ง ทำไมถึงไม่เป็นดังใจเรา  แน่ละ เพราะไม่ใช่ลูกของเรา แต่ก็รับประกันไม่ได้หรอกว่า หากใช่เขาจะเป็นดังใจเราได้

            อย่างไรก็ตาม ผมเชื่อว่า หากเป็นลูกของเรา อย่างน้อยมันก็ต้องพูดกันรู้เรื่องรู้ฟังกันไม่มากก็น้อย

            การพูดกันไม่รู้เรื่องแถมยังไม่คิดจะฟังหากเป็นผู้ใหญด้วยกันมันอาจลามไปถึงขั้นถกเถียง ถึงขั้นยอมความกันไม่ได้เมื่อนั้นการใช้กำลังเข้าห้ำหั่นกันอาจเลี่ยงไม่ได้  แต่กับเด็กจะสำมะหาอันใดกับเขา  ผมก็คิดอย่างนี้ บางขณะเลยเถิดว่าทำไมไม่ปล่อยไป เขาจะเป็นยังไงมันก็เรื่องของเขา ของพ่อแม่เขา  ปล่อยแล้วอารมณ์จะได้ไม่บูด

            บางคนอาจทำได้ง่าย แต่สำหรับผมนั้นไม่ง่ายเลย จะว่าไปถึงขั้นยากเสียด้วย

            ด้วยความอยากเอาชนะไอ้พฤติกรรมแย่ ๆ ที่คนรอบข้างเขาหล่อหลอมไว้  พูดตามตรง หากพฤติกรรมของเขาเป็นอย่างที่เห็นอยู่ วันข้างหน้าจะอยู่ร่วมกับคนอื่นลำบาก

            ไม่ว่าจะเป็นสังคมในโรงเรียน เด็ก ๆ เพื่อนบ้านข้างเคียง  ลำพังเด็กไม่ชอบพอเด็กด้วยกันนั้นยังไม่น่าวิตกเท่าผู้ใหญ่  ผู้ใหญ่เกลียดเด็กแล้วลงไม้ลงมือน่าวิตกกว่าเป็นไหน ๆ

            ผมเคยคิดเรื่องนี้ เนื่องจากได้ยินคุณแม่บ้านเล่าให้ฟังว่าเขาชอบเที่ยววิ่งเข้าวิ่งออกบ้านโน้นบ้านนี้ แล้วพฤติกรรมของเขาที่ไม่มีใครสั่งสอนเรื่องมารยาทจะไปสร้างความเอือมระอาผู้ปกครองเพื่อนเขาหรือไม่

            แน่ละ แม้จะยังไม่มีเสียงตำหนิ ทว่าจะคิดไว้วางใจเสียเทียวไม่ได้ว่าไม่มี

            ดูเหมือนผมวิตกเกินเหตุ ก็ดูว่าจะเป็นเช่นนั้น  แต่เมื่อพบเขาครั้งล่าสุดนี้เห็นจะไม่เกินเหตุอย่างที่วิตก เพราะขณะอยู่กับเขาทั้งที่ผมไม่ใช่ใครอื่นไกลยังยากต่อการพูดด้วยความไม่รู้ฟังของเขา

            ความไม่รู้ฟังของเขาหนักเข้าก็คืออาการดื้อดึง  ครั้งที่หนึ่งเฉย สองเฉย ครั้งที่สามถึงทำเป็นรับรู้  คิดว่าที่บ้านเขาเลี้ยงยังไงกัน กินเสร็จก็เฉย นึกอยากจะล้มตัวนอนก็นอน ให้นั่งทำการบ้านก็หงุดหงิดอารมณ์เสีย แต่พอจะกินละก็รีบ ไม่อิดออด ดูหนังดูทีวีก็เหมือนกัน

            โมโหก็โมโห แต่ไม่ได้โมโหเขา ผมโมโหคนเลี้ยงคนดูแล

            เช่นกัน ในบางขณะผมก็คิดอีกว่าจะพร่ำสอนบอกกล่าวให้หงุดหงิดใจไปทำไม  ใช่อยู่หรอกถึงเขาจะรับฟังหรือทำเป็นรับฟังก็ตาม เมื่อกลับไปอยู่ในที่ที่เขาอยู่มันก็คงเข้าอีหรอบเดิม ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้นทุกครั้ง

            พูดก็พูดเถอะ ถึงขณะนี้ผมค่อนข้างคล้อยไปทางนั้น  ปล่อยวาง…คำคำนี้ผมคิดได้ตั้งแต่เมื่อเย็นวานแต่กลับทำไม่ได้  แต่ขณะนี้ผมเห็นทีจะต้องทำอย่างนั้น ก่อนที่จะวิตกเลยเถิดไปไกลว่า ยังมีเด็กอย่างเขาไม่รู้อีกสักเท่าไหร่ หากไม่ยุติ โรคประสาทจะถามหากินเอาง่าย ๆ

            ลองว่าถามหามาแล้วเดี๋ยวจะพาลไปเอาเรื่องเอาราวกับเขาเท่านั้นเอง, มันควรอยู่หรืออย่างไร ที่จะโง่และบ้าอย่างนั้น ·

๒๙ ส.ค. ๕๒

เหตุผลส่วนตัวอยู่เหนือหน้าที่ได้หรือไม่?

สวัสดีวันอาทิตย์  ปีที่ ๔ อาทิตย์ที่ ๒๒

สองสามอาทิตย์ก่อนก่อนผมจะเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตแวะไปเตร็ดเตร่ที่แผนกขายซีดีเพลงและภาพยนตร์  ผมชอบเข้าไปดูแผ่นดีวีดีลดราคา แต่ก็ไม่ทุกครั้งเสมอไปที่จะพบเจอเรื่องที่ถูกใจอยากซื้อเก็บ, เช่นกันกับอาทิตย์นั้นเดินค้นจนกระบะสุดท้ายยังไม่พบ แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดที่ เหยื่ออธรรม Les Miserables

            ไม่ใช่เหยื่ออธรรมฉบับที่แสดงนำโดย Liam Neeson (Valjean) กับ Geoffrey Rush (Javert) แต่เป็น Gerard Depardier (Valjean)  กับ John Malkovich (Javert)  พลิกดูราคาแล้วไม่ต้องตัดสินคิดใจนาน ราคาพิเศษ ๔๙ บาท หยิบไปจ่ายเงินทันที

            เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ที่ผมจะพยายามเอาแผ่นที่ซื้อซึ่งกำกับการแสดงโดย Josee Dayan ไปเทียบกับฉบับของ Bille August (Neeso, Rush นำแสดง)  กล่าวจากความรู้สึก ผมว่าฉบับของ August ดีกว่ามาก ทั้งในเรื่องของฉากตลอดถึงตัวผู้แสดง นอกจากสองคนแรกที่เอ่ยถึงแล้วยังมี Uma Thurman (Fantine) และ Claire Danes (Cosette)    ร่วมแสดงสมทบ  ส่วนของ Dayan ล่ะ Depardier ผมเคยชมผลงานของเขาเพียงเรื่องเดียว คือ 1492 : Conquest of Paradise (อัตชีวประวัติของ Christopher Columbus) สำหรับ Malkovich นั้นแม้จะคุ้นชื่อแต่ก็ไม่เคยชมผลงานของเขามากนัก

            เพื่อจะชมหนังให้สนุกและได้อรรถรสต้องเลิกคิดเปรียบเทียบ และปล่อยใจให้จมดิ่งไปกับภาพเคลื่อนไหวเบื้องหน้า อะไรก็ไม่สำคัญเท่าเนื้อหาที่ผู้สร้างภูมิใจนำเสนอ

…

Les Miserables ในฉบับของ Josee Dayan ให้มิติของ Javert เด่นชัดมากกว่า Valjean ไม่มีสิ่งใดมาเป็นมาตรวัดว่าอย่างไรถึงว่ามากว่า  กล่าวจากความรู้สึก Dayan ให้ผมรู้จักและเข้าใจ Javert มากขึ้นกว่า August

ภายใต้สีหน้าและแววตานิ่งเฉยของ Javert ในการแสดงของ Malkovich ดูผ่าน ๆ ก็เหมือนผู้ใหญ่ใจดีแต่ยากแก่การคาดคะเน ต่างจาก Rush ที่มองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเอาเรื่องทุกครั้ง

Javert เป็นคนที่จัดอยู่ในประเภทความคิดสุดโต่ง ยึดมั่นแต่ในหลักการ มองโลกอย่างมีแค่เพียงสีขาวกับดำ ถ้าพูดอย่างสมัยปัจจุบันคือ ยึดแต่หลักนิติรัฐ ไม่สนใจหลักนิติธรรม จนดูเหมือนกับว่าบุคคลผู้นี้ไม่รู้จักคำว่าเมตตา ไปจนกระทั่งมนุษยธรรม!

Javert มีทัศนคติต่อผู้ที่กระทำผิดและถูกคุมขังว่า คนพวกนี้อย่างไรก็ต้องทำผิดอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่เชื่อว่าจะกลับตัวกลับใจเป็นคนดีได้ ขนาด Valjean พ้นโทษออกมาหลายสิบปี ได้รับเลือก (หรือแต่งตั้ง?) ให้เป็นนายกเทศมนตรีก็ยังไม่สามารถลบล้างความเชื่อสุดโต่งนั้นได้

  แต่ทว่าความสุดโต่งของ Javert ก็ไม่ได้เลวร้ายไปหมดทุกบททุกตอนเสียทีเดียวนัก เขายังเปิดและให้โอกาสต่อผู้ที่กำลังคิดหรือยังไม่ได้ลงมือกระทำทำความผิด เช่นตอนที่เขาพบ Fantine เดินเร่ขายตัวข้างถนนหลังจากถูกไล่ออกจากงาน  เขาไล่เธอไปแล้วกำชับว่าหากเห็นอีกครั้งจะจับกุม  หรืออีกฉากหนึ่งตอนที่ไปตามจับ Valjean ที่โรงเตี๊ยมที่ซึ่ง Valjean เดินทางไปรับตัว Cosette  สอบสวนเจ้าของโรงเตี๊ยมไปมาจนทราบว่าเจ้าของโรงเตี๊ยมได้ขาย Cosette ให้กับ Valjean  เท่านั้นเองเขาสั่งลูกน้องจับกุมทันที ไม่เปิดโอกาสให้มีการเจรจาต่อรองใด ๆ และมิพักต้องพูดถึงเรื่องเงินสินบาทคาดสินบน

ด้วยลักษณาการเช่นนี้ของ Javert ผมบังเกิดความคิดขึ้นมาว่า หากเจ้าหน้าที่พิทักษ์สันติราษฎร์เป็นอย่างเขาจะเป็นอย่างไร?

แน่ละ มันคงดีอย่างเสียอย่าง แต่จะดีโดยไม่เสียก็ต้องให้มีหลักพรหมวิหารสี่เข้าร่วมถ่วงดุล  โลกนี้คงน่าอภิรมย์ชมชื่นขึ้นไม่น้อย

อย่างไรก็ตาม สุดท้าย Javert ผู้ซึ่งมองโลกว่ามีแค่สีขาวกับดำ ยึดมั่นในหลักนิติธรรม ไม่เคยบกพร่องต่อหน้าตลอดชีวิตการทำงานก็หนีไม่พ้นสัจธรรมที่ว่า ใดใดในโลกนี้ไม่จีรัง

ครั้งแรกและครั้งเดียวที่เขาบกพร่องในหน้าที่ เป็นการบกพร่องโดยการยินยอมพร้อมใจของตัวเอง  เขาปล่อย Valjean ให้เป็นอิสระ (เลิกจองเวร) จะด้วยยอมจำนนต่อการพยายามดำรงชีวิตเป็นคนดีของ Valjean หรือเริ่มมองเห็นโลกมีมากกว่าสองสี หรือจะอะไรก็ตาม โทษทัณฑ์ที่เขาจะต้องรับต้องถึงแก่ชีวิต เป็นการลงทัณฑ์ที่เขาตัดสินด้วยตัวเอง

จุดจบของเขาผมคิดว่ายุติธรรมสำหรับคนอย่างเขา (อย่างน้อยเขาก็เลือกเองไม่มีใครบังคับนี่) กระนั้นก็อาจมีคนเห็นแย้งต่างออกไปก็ได้ว่าเขาควรจะมีชีวิตอยู่ต่อไป  เพื่ออะไร เพื่อจะต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดจากการพังทลายของหลักการของตัวเอง หรือหากเขาปรับใจได้ มองโลกในมุมมองใหม่ว่ามันไม่ได้มีแค่สีขาวกับดำ เขาอาจค้นพบบางอย่างที่เรียกว่า ความสุข

นั่นเป็นมุมมองที่เรามองเขา  แน่ละ เขาคิดไม่เหมือนเรา หรือไม่คิดมากอย่างเรา

Javert ผู้ยึดมั่นในหลักการ วาระสุดท้ายก็ต้องจบด้วยหลักการ  การลงโทษตัวโดยการประหารชีวิตตัวเองผิดถูกบาปกรรมอย่างไรคนอย่าง Javert ก็ยังมีคุณค่าพอให้ได้นับถือ

…

ผมไม่แน่ใจว่าในฉบับของ August ฉากจบจะจบตรงที่ Valjean ได้รับอิสรภาพจาก Javert หรือไม่ แต่สำหรับฉบับของ Dayan ฉากจบเป็นวาระสุดท้ายแห่งชีวิตของ Valjean

เป็นฉากสุดท้ายแห่งชีวิตที่ตรงกันข้ามกับ Javert อย่างหน้ามือเป็นหลังมือ  ห้อมล้อมด้วยความรักจากคนรอบข้าง ทั้งลูกสาว (Cosette) และลูกเขย (Marius)

ดู Les Miserables จบ ผมอดคิดเปรียบเทียบฉากวาระสุดท้ายแห่งชีวิตของ Javert ในฉบับของ August มิได้

            August ให้ Javert ใส่กุญแจมือแล้วกระโดดลงแม่ ตู้ม!  ส่วน Dayan ให้เดินลงแม่น้ำอย่างช้า ๆ (เหมือนนางเอกหนังไทยยุคหนึ่งที่นิยมเดินลงทะเลพยายามฆ่าตัวตายหนีปัญหาชีวิต หรือกหัก) แม้ไม่ชอบแบบหลังแต่อย่างน้อยก็ได้รู้ว่า Javert บันทึกข้อความอะไรไว้ก่อนจะลงทัณฑ์ตัวเอง ซึ่งแบบแรกนั้นมีแต่เพียงให้เราเห็นว่าเขาแค่นั่งเขียนบันทึก

          “เรียนท่านอธิบดีกรมตำรวจ  ท่านทราบเสมอถึงการรับผิดชอบหน้าที่ของผม และความจงรักภักดีต่อกษัตริย์  แต่ในวันนี้ความเชื่อมั่นของผมได้พังทลาย  ผมควรโทษอะไร หรือใคร  เราให้เหตุผลส่วนตัวอยู่เหนือหน้าที่ได้หรือไม่ ถ้าเหตุผลเหล่านี้ชี้นำเป็นแรงจูงใจเบื้องต้น อดีตนักโทษที่ต้องติดคุกตลอดชีวิตพบเส้นทางความถูกต้องได้ ทำเราคนหนึ่งที่ตลอดชีวิตมุ่งมั่นกับสิ่งที่คิดว่าเป็นความยุติธรรมลังเลระหว่างความผิดสองอย่าง  ความผิดที่ปล่อยให้นักโทษหนีไป กับความผิดที่ยิ่งเลวร้ายในการจับเขา  ผมจะให้ท่านตอบคำถามเหล่านี้ ผมรู้สึกว่าผมไม่อาจทำเช่นนั้นได้…ชาแวรต์”

เราให้เหตุผลส่วนตัวอยู่เหนือหน้าที่ได้หรือไม่?…·

๒๒ ส.ค. ๕๒

อ่าน อิสรภาพของวาลฌอน

Les Miserables (2000) TV mini-series

Writer : Didier Decoin (written by)

Victor Hugo (novel)

Director : Josee Dayan

Cast : Gerard Depardier  John Malkovich

(www.imdb.com)

อย่างไรก็เหี้ย

สวัสดีวันอาทิตย์  ปีที่ ๔ อาทิตย์ที่ ๒๐

เหี้ย (น.) สัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง คล้ายจะกวดแต่ใหญ่กว่า หางแบนอย่างจระเข้ อยู่ได้ทั้งในน้ำและบนบก, แลน ก็เรียก ; ปริยายหมายถึง คนเลวทรามต่ำช้า (หน้า ๑๐๕๕)

จะกวด (น.) สัตว์สี่เท้าคล้ายจิ้งจก แต่ตัวใหญ่กว่ามาก หางยาว มีลายเป็นจุด ๆ รูจมูกเป็นช่องผ่า ลิ้นยาวเรียวเป็นสองแฉก ยืดหดได้อย่างลิ้นงู, ตะกวด หรือ แลน ก็เรียก (monitor : Varanus nebulous)  ปริยายหมายถึงคนเลว (หน้า ๒๕๐)

*พจนานุกรมไทย โดย มานิต มานิตเจริญ พิมพ์ครั้งที่ ๑๗, ๒๕๔๓

…………………………………………………………………………………………………………………….

ผมตกข่าวเรื่องการคิดจะเปลี่ยนชื่อเหี้ยเป็นวรนุส (หรือวรนุช) ด้วยเพราะหลายเดือนมาแล้วไม่ได้ดูข่าวทางโทรทัศน์ และนานมาแล้วอีกเช่นกันที่ไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์รายวัน อ่านแต่รายสัปดาห์เท่านั้น

            ได้ยินเพื่อนร่วมงานพูดถึงเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่ฟังผ่านหูไม่ได้จับใจความ ด้วยคิดว่าคนชื่อวรนุช (ดารา) อาจตกเป็นข่าวคาวบันเทิงสักเรื่อง จนเมื่อได้อ่าน แตกกอ-ต่อยอด “สำนึกร้าย” ของคุณศิลา โคมฉาย (มติชนฯ ๓๑ ก.ค.-๖ ส.ค. ๕๒) จึงทราบว่าชื่อที่ได้ยินเขาคิดใช้เรียกแทนเหี้ย ‘วรนุส-วอระนัส’

            วรนุสนั้นไม่งง แต่วอระนัสซึ่งคิดว่าเป็นคำสร้อย แต่เป็นคำสร้อยที่รู้สึกแปลก (ให้ผมพูดจะพูดว่า วรน้งวรนุส)

            บังเกิดความคิดว่า ใครหนอว่างคิด เพื่ออะไร? และทำไม?  สงสัยอย่างเดียวไม่ต้องการคำตอบเพราะมันจะเบาสาระพอ ๆ กับคน (กลุ่ม) ที่คิดจะเปลี่ยน

            ถามตัวเองก่อนปล่อยให้เรื่องเหี้ยนี้ผ่านไป, วัน ๆ คิดแต่เรื่องเหี้ย?  สุภาพขึ้นมานิด, วัน ๆ คิดแต่เรื่องของเหี้ย  หากพูดให้ดูหยาบคายก็ต้องย้ำคำว่า “เหี้ย” อีกหนึ่งครั้ง (ฮา)

เหี้ยเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งละก็ใช่ แต่ด้วยพฤติกรรมของมันเข้ามากินไก่กินสัตว์เลี้ยงของชาวบ้าน ก่อเกิดความเคียดแค้น รังเกียจ ชิงชัง อาฆาต จนเมื่อคนด้วยกันที่มีความประพฤติชั่วช้าเลวทรามก็เอาไปเปรียบกับเหี้ย จนเป็นคำด่าว่า “เหี้ย” 

เพื่อให้ชัดเจนว่าไม่ได้พูดถึงเหี้ยจึงต้องเพิ่มคำว่า “ไอ้” นำหน้าเป็น “ไอ้เหี้ย”

            และเพื่อให้สาแก่อารมรมณ์หมายต้องออกเสียงเหี้ยห้วน สั้น  หากเขียนให้ตัวละครตัวหนึ่งมอบให้อีกตัวละครหนึ่งให้ใส่เครื่องหมายอัศเจรีย์กำกับท้าย  “เหี้ย!”

            เหี้ยเป็นคำใช้ด่าคนที่มีพฤติกรรมชั่วช้าเลวทราม (ในความคิดของคนคนหนึ่งไม่สามารถใช้เป็นมาตรวัดได้ว่าแค่ไหนจึงว่าเหี้ย) แต่ไม่ได้เป็นหรือมีความหมายอะไรเลยสำหรับคนบางคนบางกลุ่ม

            “เหี้ย” เป็นเพียง ‘คำนำหน้านาม’ ในกลุ่มเพื่อน

            เหี้ย (นาย ก.) ยังไม่มา, เหี้ย (นาย ข.) เป็นไงบ้าง เจอมันบ้างไหม?…  เหี้ยเพ่นพ่านเต็มโต๊ะอาหาร คุณผู้หญิงนั่งมองเหี้ยนั่นเหี้ยนี่ทำตาปริบ ๆ ถามทะลุกลางปล้อง

            “โต๊ะนี้มีแต่เหี้ย?”

ใครจะรังเกียจเหี้ยว่าเป็นตัวซวยหรืออะไรก็ตาม ผมมองว่ามันเป็นสัตว์ชนิดหนึ่งที่ดำรงชีวิตเยี่ยงสัตว์โลกทั่วไป

            คิดว่าแรกเริ่มเดิมทีมันคงไม่คิดรุกรานเข้ามากินสัตว์เลี้ยงของคน แต่ด้วยคนเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว ขยายพื้นที่อยู่อาศัยและทำกิน รุกรานถิ่นที่อยู่ของเหี้ย ระบบนิเวศวิทยาถูกทำลายลง ๆ อาหารการกินในลำน้ำห้อยหนองคลองบึงร่อยหรอ เมื่อท้องหิวสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดจึงขับเคลื่อนผลักดันให้เข้าหาสัตว์เลี้ยงของคน (ถึงตอนนี้คุณคิดว่าใครก็ตามที่ขโมยของกินเพราะไม่มีงานไม่มีเงินและด้วยท้องหิว ขอแล้วไม่มีใครให้ จะคิดว่าเขาเลวโดยสันดานเป็นหัวขโมยหรือไม่?)

            เหี้ยพูดภาษาคนไม่ได้แน่ละ แต่หากมันพูดได้ จะด้วยภาษาคนหรือภาษาเหี้ยก็ตาม มันจะเรียกเหี้ยที่มีพฤติกรรมเยี่ยงคนว่า “คน” และ “ไอ้คน” ไหม?

นั่นมันเรื่องสมมุติที่ออกจะเบาสาระ

            ที่ผมคุยเรื่องเหี้ยนี้ใช่ว่าหมกมุ่น เพียงเพราะสงสัย “วรนุส” หมายถึงเหี้ยหรืออย่างไร ทำไมจึงคิดใช้ชื่อนี้, กลับไปที่ต้นเรื่องนะครับ ดูที่คำว่า “จะกวด” Varanus nebulous 

ผมร้องอ๋อ…วรนุสมาจากวอระนัส (Varanus)

            จะวรนุส วอระนัส หรือ Varanus ก็เหี้ยอยู่นั่นเอง ไม่ว่าจะหมายถึงสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่ง หรือคำด่าว่าพฤติกรรมของคนหนึ่งคนใด  เวลาด่าคนก็ยังคงด่าว่า “เหี้ย” เหมือนเดิม (หรือใครจะอินด่าว่าไอ้วรนุสก็ไม่ว่ากัน เอ๊าท์เมื่อไหร่ค่อยกลับมาหาเหี้ย)

            ถ้าคิดได้อย่างนี้ก็คงไม่ต้องมานั่งถกเรื่องเหี้ย

            และผมคงไม่เขียนเรื่องเหี้ยนี้ด้วย ·

๘ ส.ค. ๕๒

๑๕.  สำคัญผิด

รถเลี้ยวเข้าซอยส่วนบุคคล พื้นถนนเป็นดินลูกรังอัดแน่นโรยด้วยก้อนกรวดเล็ก ๆ  สองข้างทางเป็นบ้านพักขนาดกลางทรงยุโรปแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียน มีทั้งชั้นเดียวและสองชั้น บริเวณบ้านร่มครึ้มไปด้วยต้นไม้ขนาดกลาง แต่ละหลังไม่มีรั้วขวางกั้น  ดูเงียบเชียบ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจ้าของไม่อยู่หรือเขารักษาความเป็นส่วนตัวไว้สูงไม่สุงสิงกับโลกภายนอก เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านพัก, ผมคิดว่าเป็นไปได้ทั้งสองอย่าง

            รถหยุดที่หน้าบ้านหลังหนึ่งเมื่อแล่นเข้ามาได้ประมาณเจ็ดสิบเมตร

            “ถึงแล้วค่ะ”  ราตรีพยักพเยิดให้ดูบ้านสองชั้นทางซ้ายพร้อมกับขับเข้าไปที่ลานจอด  “เดี๋ยวฉันขอคุยกับแม่บ้านแป๊บนึง”

            ผมหยิบเป้ของตัวเองและของราตรีกับถุงอาหารสดไปรอที่ด้านใน  มองดูเธอพูดคุยกับหญิงวัยกลางคน สังเกตดูบริเวณบ้านโดยรอบ  มันเป็นบ้านสองชั้นแบบเมดิเตอร์เรเนียนวางผังเป็นตัวแอล  ผนังโบกปูนหยาบ ๆ ทาสีบานเย็น บันไดอยู่ภายนอกทอดขึ้นสู่ลานกว้างเชื่อมต่อกับทางเดิน มีห้องพักสามถึงสี่ห้อง ชั้นล่างตรงใต้บันไดคงเป็นห้องพักของแม่บ้านผนังถูกปกคลุมไปด้วยใบเขียวของตีนตุ๊กแก  ด้านที่ผมยืนเป็นโถงโล่งมีชุดหวายสีขาวเบาะนั่งหนา ๆ หุ้มผ้าสีแดง  ด้านหลังเป็นตู้หนังสือสูงระดับขอบหน้าต่างยาวเต็มช่วงเสา

ผมลงนั่งเก้าอี้อัลลอยที่ตั้งอยู่ริมสระว่ายน้ำขนาดสี่คูณแปดเมตร  บรรยากาศสงัดเงียบถึงขนาดได้ยินเสียงใบไม้พัดโบกต้านลม ที่แห้งร่วงหล่นอยู่บนพื้นดังกรอบแกรบ  นกร้องเจื้อยแจ้วไม่ขาดระยะ ผมผิวปากล้อกับมัน  มันเงียบไปอึดใจแล้วร้องตอบ  ไม่รู้หรอกว่ามันจะแปลสัญญาณเสียงของผมว่าอย่างไร  แต่ในความคิดผมผมบอกมันว่า  “สวัสดีที่นี่เงียบสงบน่าอยู่ดีจัง”  ถ้ามันเข้าใจตรงกันกับผมก็คงดี อย่างน้อยคงรับรู้ด้วยสัญชาตญาณได้บ้างละว่า ผมมาดีและเป็นมิตรกับมัน  เสียงคลื่นครืนครางอยู่ไม่ไกล  น้ำในสระนิ่ง ใส หมายไว้ในใจว่าจะต้องลงไปดำผุดดำว่ายให้ได้  แน่ละ ไม่ใช่ผมคนเดียว ราตรีจะต้องอยู่เคียงข้างผมด้วย  อะไรเล่าจะน่ารื่นรมย์ไปกว่านี้

ราตรีคุยกับแม่บ้านเสร็จแล้วเดินเข้ามาหา  “ไม่เข้าไปข้างในล่ะคะ” 

            ผมลุกคว้าเป้และถุงอาหารเดินตามเธอเข้าไปในบ้าน  ในนั้นดูสว่างด้วยสีที่ทาเป็นสีขาว  ผมแยกไปทางซ้ายคิดว่าน่าจะเป็นครัว แล้วก็จริงอย่างคาด  วางถุงอาหารบนเคานเตอร์  ตามองสำรวจอุปกรณ์ประกอบอาหารมันมีอยู่พร้อมครัน  ราตรีเดินตามเข้ามา

            “ด้านนี้เป็นห้องน้ำ”

            ประตูเปิดผลัวะ หญิงสาวผมบ๊อบสั้นผิวขาวแก้มเป็นสีชมพูระเรื่อตาเบิกโพลงโผเข้ากอดราตรีพูดภาษาอะไรฟังไม่ได้ศัพท์ รัวรวดเร็วทว่ายืดยาว  “เพื่อนฉัน ฮานา”

            ผมยืนนิ่งบื้อใบ้ ไม่รู้จะเอ่ยทักทายหล่อนด้วยภาษาอังกฤษอย่างไร  เอาง่ายเข้าว่าเซย์ฮัลโหลไปก่อน  หล่อนโค้งตัวให้

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

            สำเนียงภาษาอังกฤษเธอดีเกินคาด 

            “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

            “ขอตัวแป๊บนะคะ” 

            ฮานายิ้มให้ก่อนเดินตามราตรีออกไป

            คล้อยหลังหญิงสาวทั้งสองผมเข้าห้องล้างหน้า พยายามทบทวนความจำว่าราตรีบอกตอนไหนบ้างว่านอกจากเราสองคนแล้วยังจะมีบุคคลที่สาม?  คนในกระจกยิ้มเจ้าเล่ห์  “อะไรจะดีไปกว่านี้ ได้อยู่ร่วมชายคากับหญิงสาวถึงสองคน”  ผมหัวเราะ บอกคนในกระจกว่า  “ยังไงก็เถอะ อย่างน้อยเธอก็น่าจะบอกกล่าวกันซักนิด  หรือไง หรือเธอคิดว่ามันไม่จำเป็น?”

            เดินออกไปนอกบ้านแต่กลับไม่พบราตรีกับเพื่อนเธอ

            “สวัสดีค่ะ”  แม่บ้านทักทาย ผมสวัสดีตอบเธอ  “คุณสองคนนั่นคงไปที่ชายหาด”

            “ทางนี้ใช่ไหมครับ”  ชี้ไปทางด้านซ้าย เสียงคลื่นแว่วมาจากทิศทางนั้น

            "ห้องนอนขึ้นบันไดทางนี้ค่ะ  มีอยู่สามห้อง ห้องใหญ่สุดทางริมนั้น"  ชี้ไปทางปีกขวาตำแหน่งเดียวกับโถงอเนกประสงค์  "คุณราตรีเธออยู่ห้องนั้นล่ะค่ะ ส่วนห้องใหญ่ตรงห้องป้านี่ฝรั่งผัวเมียแกเช่าไว้ ตอนนี้ไม่อยู่ไปเที่ยวภูเก็ตกว่าจะกลับก็อีกสองอาทิตย์  คุณจะเอาของไปเก็บเลยไหมคะป้าจะเอากุญแจให้"

"ก็ดีครับ"

ผมเดินไปที่ต้นลั่นทมต้นสูงกว่าสองเมตรปลูกกั้นบังตาระหว่างสระว่ายน้ำกับถนนซอย มีดอกติดต้นจำนวนน้อย กำลังจะหยิบดอกที่ร่วงลอยอยู่ในสระแม่บ้านก็กลับออกมา  "ลงว่ายน้ำได้ไหมครับ"

"ได้สิคะ"

"แต่ผมไม่ได้เอากางเกงว่ายน้ำมาด้วย"

"ขาสั้นไม่มีเลยหรือคะคุณ"

"ขาสั้น? ใส่ขาสั้นได้หรือครับ ดีจัง  ผมเคยไปพักรีสอร์ท บางที่เขากำหนดว่าต้องเป็นกางเกงวายน้ำเท่านั้น ไม่งั้นไม่ให้ลง"

แม่บ้านหัวเราะ  "โธ่ที่นี่ไม่เรื่องมากขนาดนั้นหรอกคะ  ขออย่าแก้ผ้าลงว่ายแล้วกัน  นี่ค่ะกุญแจ ห้องมุมนะคะ"

"ห้องมุม?  แล้วฮานาล่ะครับ"

"ฮานา?  อ๋อผู้หญิงญี่ปุ่นคนนั้น  เปล่าค่ะ เธอพักห้องใหญ่ ห้องเดียวกับคุณราตรี"

ผมสำคัญผิดอีกเรื่อง คิดว่าจะต้องนอนห้องเดียวเตียงเดียวกับราตรี  เออสิ เธอไม่ได้บอกอย่างนั้น  “กิน นอน อยู่กับคุณ”  แล้วยังไงผมถึงคิดในทางเอาแต่ได้  หากพิจารณาถ้อยคำลมปากมันไม่ได้มีแค่ความหมายเดียว

อย่างไรก็เถอะ นึกสงสัยว่าราตรีจงใจทำตัวซับซ้อนหรือว่าเป็นไปตามธรรมชาติตัวเธอกันแน่

จบตอน