หัวมังกุท้ายมังกร

สวัสดีวันอาทิตย์  ปีที่ ๔ อาทิตย์ที่ ๒๗

 

ต่อเนื่องจากข้อเขียนเจตนายังเหมือนเดิม?

ครั้งก่อนว่าด้วยเรื่องการตั้งชื่อตัวละคร โดยหยิบยกงานเขียนที่ผมกำลังตรวจสอบต้นฉบับก่อนพิมพ์เป็นเล่ม

            การตั้งชื่อโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ ว่าชื่อนั้นมีคนใช้อยู่จริง และใครอ่านแล้วก็อดคิดนึกคนคนนั้นไม่ได้ เช่นผม

            เรื่องชื่อไม่มีกฎเกณฑ์กำหนดไว้นะครับว่า “ห้าม” หรือ “อย่าทะลึ่ง” ไปตั้งให้เหมือนที่มีอยู่จริง  ทว่าไหน ๆ คิดจะเขียนสร้างตัวละครมาสักตัวแล้ว คิดชื่อใหม่ให้ไพเราะหรูเลิศอลังการหน่อยเสียเป็นไรไป

            จบเรื่องชื่อไปแล้ว, ที่เขียนไปครั้งนั้นเพียงแต่อยากทราบความเห็นว่า หากเราท่านจะเขียนเรื่องสั้นเรื่องยาวสักเรื่องคิดเห็นอย่างไรกับการเอาชื่อที่มีคนใช้อยู่จริง เหมาะ ควร หรือไม่อย่างไรเท่านั้น

            จะเรียกว่า “โยนหินถามทาง” หรือ “เหวี่ยงแหถาม” ตามสำนวนการเขียนของผู้เขียนก็ได้กระมัง

            …

            มาคราวนี้อ่านถึงตอนจบก็บังเกิดปัญหาในงานเขียนชิ้นนั้นอีก

            เป็นข้อบกพร่องที่ร้ายแรงมาก สำหรับคนเขียนหนังสือ ไม่ว่าจะเรื่องจริงเรื่องแต่ง

            หากเป็นเรื่องจริง ข้อเท็จจริง ข้อมูล บิดเบี้ยวบิดเบือนไม่ได้ หากคิดจะทำก็เหมือนฆ่าตัวเอง, หรือเป็นเรื่องแต่ง ความสมเหตุสมผลก็สมควรจะต้องมี

            ไม่ว่างานนั้นจะเป็นงานหลุดโลก (แฟนซี จินตนาการ) อย่าง แฮรี่ พอตเตอร์ ก็ยังต้องอิงสมมุติฐานอะไรบางอย่างไว้บ้างสิน่า 

ทุกอย่างไม่ได้เป็นปาฏิหาริย์ไปเสียทั้งหมด ไม่งั้นก็กลายเป็นเรื่องหลอกเด็กหลอกผู้ใหญ่ไปน่ะซี่

            นิยายวิทยาศาสตร์ สืบสวนสอบสวน ก็เช่นเดียวกัน จะโม้กันเอามันเอาสนุกกันยังไงก็ได้ แต่ต้องสมเหตุสมผล

            งานที่ผมยกตัวอย่างไปเมื่อครั้งที่แล้ว เจ้าของงานบอกว่าเป็นแนว สหัสคดี (ผมเข้าใจว่าเป็นพวกแนวสืบสวนสอบสวน-ไม่ใช่สาหัสคดี) เป็นเรื่องชุด ซึ่งเรื่องที่ผมตรวจนี้เป็นชุดที่ ๕ แต่ในเรื่องมีบางช่วงกล่าวถึงตอนที่ ๔ (มีการทำเชิงอรรถไว้เสียด้วย)  อ้าว แล้วไอ้ที่ผมตรวจนี่น่ะมันไม่ใช่ตอนที่ ๔ รึ?

            คิดว่าตอนที่ ๔ อาจพิมพ์กับสำนักพิมพ์อื่น ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ ในเมื่อ ๑ ถึง ๓ พิมพ์ที่เดียวกัน สอบถามบ.ก. ก็บอกว่า เจ้าของเรื่องยังไม่ได้เขียนตอนที่ ๔

อ้าว!

            ยังไม่ได้เขียนตอนที่ ๔ แต่มีตอนที่ ๕ ออกมา!

            คิดได้ไง? 

            แล้วเรื่องราวของแต่ละตอนมันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกันมากมาย เรียกว่าจบตอนแล้วจบไป แล้วการที่เล่ม ๕ นี้ไปกล่าวถึงเล่ม ๔ ก็มีเพียงว่า ต้องการบอกตัวละครตัวหนึ่งว่ามีที่มาที่ไปจากตอน ๔ นิดเดียว 

หากจะแก้ไขก็ทำได้ไม่ยาก

            บอกในตอนนี้เลยว่าเขาเป็นใคร มายังไง…จบ!

            …

            แนวเรื่องประเภทสอบสวนสืบสวนก็ต้องมีปมของเรื่องใช่ไหมครับ (ที่จริง ปม ก็ต้องมีทั้งนั้นไม่ว่าจะเรื่องแนวใด) ปมของเรื่องนี้คือ นายเวียง วชิระ นักวิจารณ์เพลงและคอลัมนิสต์ฝีปากกล้าถูกฆ่าตายโดยถูกรัดคอ

            ทว่าเมื่อปมเรื่องคลี่คลาย จับฆาตกรได้ ไฉนจึงบอกว่า เขาถูกยิงตาย!

            แม้ไม่ได้บอกว่าถูกยิงตายโต้ง ๆ อย่างผมบอก แต่เนื้อความบอกว่า “หัวกระสุนที่อยู่ในร่างกายของเวียง วชิระ พิสูจน์แล้วเป็นของฆาตกร” เพียงเท่านี้ก็บอกได้ว่า เวียง วชิระตายเพราะถูกยิง

            นอกเสียจากว่า ฆาตกรยัดลูกกระสุนใส่ปากเหยื่อ…ฮา

(บ้า มันสมเหตุสมผลตรงไหนเล่า!)

…

ความยาวของเรื่องชุดตอนนี้ (และในแต่ละตอน) ความยาวประมาณ ๒๐๐ หน้า แต่คนเขียนก็ยังพลาดได้  พลาดอย่างที่เรียกว่า “ตกม้า” (หรือจะตกเก้าอี้ที่นั่งเขียนก็ไม่ว่ากัน)

ชวนให้คิดถึงว่า โครงเรื่องไม่ได้ร่างไว้แต่แรกหรอกหรือ?  ใคร, ทำอะไร, ที่ไหน, อย่างไร,เมื่อไร และอย่างไร  ไม่ได้เขียนไว้รึไง?

ชวนให้คิดไปถึงความละเอียด ใส่ใจ งานเขียนของผู้เขียน, จะเขียนอาทิตย์ละบทหรือไม่นั้นไม่สำคัญ หากกำหนดโครงเรื่องไว้แล้วอย่างไรก็ไม่หลงลืม ไม่พลาดตกม้าอย่างนี้

ผมท้วงติงข้อบกพร่องนี้ให้บ.ก.รับทราบ พร้อมทั้งบอกว่ายังไงก็ต้องแก้  จะไปแก้ตอนแรกที่บอกว่าถูกรัดคอให้เป็นถูกยิง หรือตอนจบว่าให้เป็นถูกรัดคอก็แล้วแต่สะดวกของนักเขียน ว่าจะรื้อช่วงใดยากง่ายกว่ากัน

ทว่า ดูแนวโน้มแล้ว มีทางเป็นไปได้ว่าจะไม่มีการแก้ไข

เป็นเรื่องการเมือง การเงิน การธุรกิจ…ด้วยความตั้งใจว่า งานมหกรรมหนังสือเดือนตุลาคมนี้จะต้องมีงานของนักเขียนคนนี้วางแผง

จบในนิตยสารปุ๊บรวมเล่มปั๊บ

เข้าทำนอง นักเขียน HITACHI!

ไม่มีกฎเกณฑ์เหมือนกันนี่ครับว่าจะทำอย่างนั้นไม่ได้ แต่เมื่อตรวจสอบก่อนรวมเล่มแล้วพบปัญหาดังกล่าวแล้วยังดันทุรังปล่อยไปตามนั้น ผมว่าเลิกเขียนเถอะ

“เลิกเขียน” เป็นความเห็นของผม ของคนที่อยู่เบื้องหลังการทำงาน  ไม่รู้ว่าจะรู้สึกดีกว่ารอให้คนอ่านบอกกล่าวผู้เขียนเองหรือไม่

 

 

นักเขียน ไม่ว่าจะเขียนงานแบบไหนแนวใด ล้วนต้องมีความรับผิดชอบงานเขียนของตนเอง และควรจะหนักหนาสาหัสกว่าบรรณาธิการและคณะทำงานของสำนักพิมพ์

ตัวอย่างนักเขียนที่มีความรับผิดชอบงานเขียนของตนนั้นมีให้เห็นอยู่ (เอาแค่ที่สังกัดสำนักพิมพ์ก็มีมากกว่าหนึ่ง) ทว่านักเขียนคนนี้กลับไม่มองก็ไม่รู้จะว่าอย่างไร

จบแล้วจบเลยนะครับ, อาทิตย์หน้าคุยกันเรื่องอื่น ·

 

๒๗ ก.ย. ๕๒