๑๐. ของสำคัญ

ประตูห้องตรงข้ามปิดสนิท  ผมไม่รู้ว่าระหว่างที่ไปกินข้าวกับเรไรมันจะเปิดและปิด ปิดและเปิดอีกหรือไม่  หากไม่ก็แสดงว่าคนทั้งสองยังอยู่ในนั้น

      “หอมจัง กลิ่นอะไรน้า…”

      ผมหันไปทางต้นสียง เดินตามเข้าไป ปิดประตู กดล็อคคล้องโซ่ ยืนพิงบานประตู ยังไม่ทันกดสวิตช์ไฟเจ้าของเสียงก็ได้คำตอบ  “ดอกแก้ว!”

            ผมปิดไฟแล้วหรี่ลงให้สลัวราง  เรไรนั่งคุกเข่ายื่นหน้าเข้าไปดอมดมดอกไม้สีขาว ขนาดของมันเมื่อบานเต็มที่ไม่ใหญ่ไปกว่าปลายก้อยของเธอ

            “โอยฉุนจัง”  เรหันมาบอกพร้อมรอยยิ้ม  “มึนหัว…ภาณุยกมันเข้ามาทุกครั้งที่ออกดอกหรือ?”

            ผมพยักหน้า เดินเลี่ยงเข้าครัวจัดเรียงกระป๋องเครื่องดื่มเข้าตู้เย็น  หยิบผ้าขนหนูสำรองในลิ้นชักตู้เสื้อไปพาดราวแขวนในห้องน้ำ  กลับออกมาฉุดแขนเรไร รุนหลังไปที่ห้องน้ำแล้วปิดประตู  เปิดเบียร์กระป๋องดื่ม ใจเต้นระส่ำระสายเมื่อนึกถึงว่าคืนนี้เรไรจะค้างที่นี่

            ดื่มเบียร์ไปครึ่งกระป๋องยังไม่ได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัว ไม่แน่ใจว่าเรไรมึนหัวสักแค่ไหน  แม้ว่าเธอจะดื่มไปเพียงแค่สองแก้ว แต่ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ  กำลังคิดจะเคาะประตูเรียกก็พอดีมีเสียงน้ำกระทบพื้นเปาะแปะ ๆ ถี่รัวเร็ว 

ดื่มเบียร์อีกอึกใหญ่ก่อนตัดสินใจรีบกลับไปที่ร้านสะดวกซื้อ-ขายแหลกยี่สิบสี่ชั่วโมง

 

เดินไปหยุดหน้าห้องตรงข้ามยื่นหูแนบบานประตู ได้ยินเสียงหัวเราะระริก  ผมแน่ใจว่าเป็นเสียงของคนหาใช่จากเครื่องรับโทรทัศน์  มีเสียงกุกกัก ๆ ใกล้เข้ามา ผมรีบวิ่งลงบันไดไปหยุดที่ชั้น ๓  เงี่ยหูคอยฟังว่าประตูห้องนั้นจะเปิดออกหรือไม่

            แต่ก็เงียบสนิท…

            ผมสบถด่าทอตัวเองที่ทำเล่นอะไรเป็นเด็กเล็ก ๆ  สนุกตื่นเต้นเมื่อแอบทำอะไรบางอย่างที่คิดว่าไม่ถูกไม่ควร  คิดถึงสิ่งที่ผมตั้งใจ อะไรกันเล่าที่ทำให้ผมต้องมายืนอยู่ตรงนี้  ผมจะไปร้านสะดวกซื้อขายแหลกมิใช่หรือ  ตั้งใจจะรีบไปรีบมาจึงไม่ได้ล็อคประตูห้อง หวังจะมาให้ทันก่อนเรไรอาบน้ำเสร็จ แล้วผมก็เสียเวลาไปกับ…  ผมต้องการสิ่งใดจากห้องนั้น  เพียงเพราะภาพที่ได้เห็นเธอ-ราตรี กับเพื่อนสาวเมื่อเกือบสองชั่วโมงที่แล้วงั้นหรือ

            ใช่, ผมสงสัย  ผู้หญิงจูบกัน  ผมไม่อาจทำใจปล่อยวางได้ว่าเป็นเรื่องปรกติ  แต่ก็ไม่แน่หรอก หากผมไม่รู้จักและมีความสัมพันธ์เพียงชั่วข้ามคืนกับราตรี บางทีผมอาจเห็นเป็นเรื่องสนุกเรื่องหนึ่ง  มีสิ่งให้ตื่นเต้นเร้าใจเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ สักพักก็เลิกเห่อไปในที่สุด

            แล้วก็พาลโทษราตรี…

            เธอนั่นแหละที่ทำให้ผมต้องออกมาจากห้อง  ผมโทษเธอข้าง ๆ คู ๆ ทั้งที่แต่แรกก่อนตัดสินใจออกมาผมไม่ได้คิดถึงเธอสักแอะ

            ฝนยังคงโปรย…  ผมแหงนหน้ามองไปที่ดวงโคมริมถนน  คะเนสายฝนว่าหนักเบาแค่ไหน  ผมบอกตัวเองว่าพอเดินได้ ก้าวเท้ายาว ๆ หลบไปตามกันสาดอาคารคงแค่เปียกชื้นหมาด ๆ

            หากผมหยิบร่มติดมือมาคงไม่เสียเวลาทำอะไรอย่างนี้

            ขอบุหรี่พนักงานดูแลอพาร์ทเม้นต์วัยกลางคน  จุดแล้วเดินออกไปร้านสะดวกซื้อที่อยู่ห่างไปประมาณ ๗๐ เมตร

 

 

ผมเดินไปมาหน้าตู้แช่เครื่องดื่มทั้งที่ไม่ได้คิดอยากดื่มอะไรทั้งสิ้น  พนักงานกะกลางคืนเป็นผู้หญิงทั้งหมด, นั่นละคือปัญหาของผม

            ของที่ผมต้องการวางอยู่ในตู้บนเคานเตอร์คิดเงิน-ไม่ใช่ตรงนี้ แต่ผมก็เดินผ่านมาแทนที่จะหยิบเสียแต่แรกที่ก้าวเข้ามา ป่านนี้ผมอาจเดินกลับไปถึงอพาร์ทเม้นต์แล้วก็ได้

            ผมถามตัวเองว่าต้องการของสิ่งนั้นไปเพื่ออะไร-ไม่มีคำตอบที่แน่ชัด  พลันรู้สึกละอายความคิดตั้งใจวูบแรก  ผมแค่ต้องการมีมันไว้  นั่นละ, แค่คิดอย่างนั้นมันก็สนองความต้องการในส่วนลึกแล้ว  ผมไม่มั่นใจตัวเองได้เลยว่าจะไม่มีอะไรกับเรไร

            นรก!

            เดินไปที่เคานเตอร์ทันที สั่งบุหรี่หนึ่งซอง  พนักงานหยิบผิดยี่ห้อ  หยิบใหม่ก็ยังผิดอีก  สุดท้ายเธอจึงไปเรียกเพื่อนพนักงานอีกคน  ผมหันไปมองสิ่งที่ต้องการแต่แรก หยิบมันออกมาวางบนเคานเตอร์ 

“รับไฟแช็กเพิ่มไหมคะ”

“เอาด้วย”

“แบบไหนดีคะ”

“ฮะ?”

“มีสามแบบค่ะ”

“งั้นเอาที่ถูกสุด”

พนักงานคิดเงิน บอกจำนวนราคาที่ต้องชำระ  ผมหยิบเงินในขณะเดียวกับพนักงานกำลังจะหยิบสินค้าใส่ถุงพลาสติกพิมพ์ชื่อร้านตัวโต

            “ไม่ต้องใส่ถุง”  

          พนักงานชะงักมือ มองหน้า อมยิ้ม รับเงินไปแล้วทอน  ผมรวบสินค้าที่ต้องการแล้วรีบออกไปจากร้าน  จุดบุหรี่ กึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับอพาร์ทเม้นต์

 

จบตอน.