สวัสดีวันอาทิตย์ ๓/๓๖

อากาศในกรุงเทพเย็นลงจะกี่องศาผมไม่ทราบ ไม่ถึงกับหนาวจัดแต่อยู่ในขั้นกำลังดี  แดดจัดไม่ร้อน เดินตากแดดแล้วเหงื่อไม่ท่วมแต่คันยิบ ๆ

            บางคนบอกว่าอากาศอย่างนี้เช้า ๆ ไม่อยากตื่น อยากนอนต่อ  ใครจะว่าอย่างไรสำหรับผมแล้วอากาศเย็นนอนไม่สบาย เมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดังก็รีบลุกขึ้น หากต้องนอนขดใต้ผ้าห่มสู้ลุกขึ้นมายืดแข้งยืดขาดีกว่า  บางคนว่าน้ำตอนเช้าไม่อาบเอาแค่ลูบตัว แต่ผมราดน้ำโครม ๆ เย็นสดชื่นสะใจดี

            ที่จริงอากาศในกรุงเทพยังไม่หนาวเย็นขนาดอาบน้ำไม่ได้ เทียบยังไม่ได้กับต่างจังหวัดที่เห็นภาพเด็ก คนเฒ่าคนแก่ ไม่เว้นแม้กระทั่งหนุ่มสาวนั่งพิงรับไออุ่นข้างกองไฟเล็ก ๆ  อุณหภูมิต่ำกว่า ๑๐ องศาฯ อย่างนั้นจึงจะเรียกว่า “หนาว” อย่างแท้จริง

            หนาวอย่างนั้นคนกรุงบางบางคนบอกว่าชอบ อยากไปสัมผัส ก็ไม่แปลกในเมื่อไปแล้วกลับไม่ได้อาศัยอยู่ที่นั่นที่นั้นถาวร แต่กับคนในพื้นที่คงไม่พิศวาสกับความหนาว เพราะความหนาวนำมาซึ่งโรคภัยไข้เจ็บ ถ้าเป็นเด็กอาจเป็นหวัดน้ำมูกไหลย้อยจนน่ารำคาญ ส่วนคนแก่อาการปวดตามข้อสร้างความทรมานในการจะขยับตัวเดินเหินไปมา  อย่าว่าแต่คนแก่เลย สมัยผมอายุยี่สิบต้น ๆ ไปเที่ยวนอนบนภูกระดึงยังรู้สึกปวดหัวเข่าปวดข้อ จะปวดด้วยเพราะนอนขดคุดคู้หรือเพราะความหนาวก็ไม่ทราบได้ แต่ที่แน่ ๆ ไม่อาจนอนยืดขาเหยียดยาวได้  เป็นไปตามธรรมชาตินะครับ อากาศเย็นอะไร ๆ ก็ต้องหดเป็นธรรมดา

            ผมเคยคิดว่าอากาศหนาวอากาศเย็นทำให้อยากนอนไม่อยากลุกจากที่นอน เอาเข้าจริงได้แต่ลืมตาตื่นรอเวลาให้เช้าเร็ว ๆ จะได้ออกไปยืดเส้นยืดสายสร้างความอบอุ่นให้กับร่างกาย

            เคยมีประสบการณ์กับอากาศหนาวแล้วก็เข้าใจความรู้สึกของผู้ที่กำลังเผชิญภัยหนาวอยู่ในขณะนี้ได้พอควรว่าไม่ใช่ความสุขแต่เป็นความทุกข์ละเสียมากกว่า

 

เป็นทุกครั้งที่อากาศหนาวเย็นมาเยือนต้องเห็นภาพข่าวการแจกผ้าห่ม เสื้อกันหนาว ทั้งจากภาคเอกชนและหน่วยงานราชการ สิ่งของเหล่านั้นมีทั้งที่เป็นของใหม่และของบริจาค ผมเห็นภาพอย่างนี้มาตั้งแต่เด็ก ไม่รู้ว่าจะต้องเห็นภาพอย่างนี้ไปอีกสักกี่สิบปี

            ภาพเหล่านั้นสะท้อนให้เห็นว่ายังมีคนที่ขาดแคลนเครื่องนุ่งห่มกันหนาว และส่วนมากก็เป็นคนจน จนอย่างไรก็จนอยู่อย่างนั้น  หนาวทีรัฐก็แจกผ้าห่มให้ที ได้หน้าได้ตากันไปอีกปี

            รุ่งขึ้นหลังคืนวันลอยกระทง น้ำทะเลหนุนสูง น้ำนองเต็มตลิ่ง  ทางเดินไปท่าเรือข้ามฟากที่ผมใช้ประจำเดินไม่ได้เพราะน้ำท่วมต้องเลี่ยงไปใช้เส้นทางที่ผมไม่อยากเดิน คือต้องผ่านแผงร้านค้าเป็นจำนวนมาก เห็นคนกลุ่มใหญ่ส่วนมากเป็นผู้หญิงหยุดเลือกเสื้อกันหนาว เห็นแล้วก็ทำให้ผมคิดถึงสิ่งที่ตัวเองเคยเขียนเคยรู้สึกเมื่อ ๒ ปีก่อน ผมเขียนไว้อย่างนี้…

            หญิงสาวทั้งวัยทำงานและวัยศึกษากลุ่มหนึ่งกำลังมะรุมมะตุ้มหยิบเลือกเสื้อกันหนาวหน้าแผงลอยเสื้อผ้าราคาย่อมเยาแผงหนึ่ง

            เสื้อกันหนาวหลากหลายสีสันสดใสในโทนสีอบอุ่นชนิดเนื้อผ้าไม่หนาบางจนเกินไปสุมกองกันอยู่บนแผง  มือเรียวงามหลายคู่ของบรรดาหญิงสาวต่างหยิบ ควาน คุ้ย เลือกเฟ้นหาให้ได้ตัวที่ถูกใจ  บางคนหยิบจับเลือกดูหลายต่อหลายตัวแล้วเดินจากไปมือเปล่าก็มี ซึ่งนั่นเป็นส่วนน้อย  หญิงสาวส่วนใหญ่คุ้ยค้นหาเลือกได้แล้วส่งให้พ่อค้าคิดเงินมากกว่าหนึ่งตัวเป็นส่วนมาก

            ดูเหมือนพวกเธอต่างมีความสุขที่ได้มีเสื้อกันหนาวตามแบบสมัยนิยมสวมใส่สลับสับเปลี่ยนกันไปตลอดช่วงระยะเวลานี้ ซึ่งอาจจะเป็นวัน-สองวัน สี่วัน-ห้าวัน หรืออาจจะยาวนานกว่านั้น

            ข้าพเจ้านึกชื่นชมในความหัวไวของพ่อค้าผู้นั้น เขาคงเตรียมสินค้าของเขาอย่างพร้อมที่จะขนมาขายได้ทุกเมื่อในทันทีที่อากาศในเมืองกรุงเริ่มหนาวเย็น

            ปีนี้เขาคงรอมานานหลายวันแล้วเนื่องเพราะสายลมหนาวมาล่าช้ากว่าทุกปี

            ธุรกิจการค้าขายใครไวกว่า เตรียมพร้อมมากกว่า ใครคนนั้นคือผู้ได้เปรียบ ล้ำหน้าไปก่อนคนอื่นอย่างน้อยหนึ่งก้าวเสมอ*

            ผมเห็นแล้วก็ได้แต่บอกตัวเองว่ากรุงเทพอากาศยังไม่หนาว เพียงแค่เย็น ๆ กำลังดี ในขณะที่บางส่วนบางพื้นที่ของประเทศเป็นมากกว่านั้น

            และผู้คนยังคงต่อสู้กับอากาศที่แปรเปลี่ยนไปตามยถากรรม

            สวัสดี.

 

อานันท์ ประทีฯ.

๑๖ พ.ย. ๕๑

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* ในสายลมหนาว39_e0b983e0b899e0b8aae0b8b2e0b8a2e0b8a5e0b8a1e0b8abe0b899e0b8b2e0b8a7

ที่เห็นและเป็นไป  ปีที่ ๑, ๒๔ พ.ย. ๔๙