พี่ท่านว่าหากไปบ่นที่สวนอักษรอาจถูกตะเพิดจากย่าหนิงเฝ้าทรัพย์ (ฮา) แต่เมื่อท่านแวะมานั่งแหมะที่ชานร้านแล้วก็ต้องบอกว่า เอ้า รอประเดี๋ยวจะให้เด็กหลังร้านไปต้อนช้าง ต้อนม้า มาต้อนรับ นั่งถองสนทนากัน…

ถ้าจะว่ามาบ่น ก็ต้องว่าอย่างท่านเจ้าสำนักหนอนสนทนา “ถึงจะบ่น ก็บ่นอย่างมีคุณภาพ”

หวังใจให้พี่ท่านแวะมานั่งแหมะที่ชานร้านนานๆ เช่นนี้อีกภายหน้า…แวะมา ผมจะฟังทุกถ้อยคำ

ร้านนี้ไม่ล็อคกุญแจ เพียงแค่ลงแซ่และชื่อเป็นพอ
เปิดตลอด all time.

ผมเอง…

ตามลิ้งก์ท่านไปและตามไปดูแมกกาซีนของชาวฟอนท์ท่านนิวัตินำมาแนะนำแล้วคันไม้คันมือขะรับ ทำได้เหลือรับ’ทานจริง ๆ (เสียดายเน็ตข้าพเจ้าช้าเปิดได้สองสามหน้า)

ดีนะพี่ท่านที่ข้าพเจ้าอยู่กลางทุ่งเสียเช่นนี้ นี่หากมีไวไฟใช้อย่างท่านผู้จัดการทั่วไปอ้ายพุ่มล่ะก้อ เป็นได้มีงานอดิเรกเปิดนิตยสารออนไลน์ เขียนนิยายเป็นงานหลัก (อดอยากเป็นงานประจำ อิ อิ)

โลกของงานดีไซน์รูปเล่มใช้เวลามากขอรับ ต้องทุ่มเทเหมือนทำงานประจำ หากมองข้ามไปเน้นแต่เนื้อหาก็จะดูคล้ายแม่งามละปรุงแต่งใบหน้าไปวัดไปวาจะอับอายหลวงตาเสียก็เท่านั้น

สรุปว่าต้องมีทีมงาน ปรึกษาใกล้ชิดและรู้ทางกัน การทำทุกอย่างคนเดียวนั้นดูท่าจะต้องตั้งเงินเดือนลูกเดียว

เฮ้อ..ได้แต่รอลุ้นให้ท่านมาม่าซองดำเนินแผนงานไปได้ตลอดรอดฝั่งสมดังตั้งหฤทัยหมาย

จริง ๆ นะพี่ท่านบางครั้งข้าพเจ้าก็อยากมองหาสังคมที่จะฝังปลายนิ้วเหมือนครั้งสุมกะลาหัวที่สำนักห้วงยาม(คำนี้สำหรับพี่ทั่ลล์คลายคิดถึง)ที่ยังอุดมด้วยเหล่าเฒ่าพรรษาเขียนชราวุฒิภาวะอ่านเมื่อครั้งอดีต

ข้าพเจ้ายังไม่รู้จะจ่อมจมอยู่ที่ใดดี เหมือนเสาะแสวงหาคลื่นความถี่ตนไม่เจอสักที

ช่วงพักหลังอาหารก็แวะบอร์ดโน้นเยี่ยมเว็บนี้หวังตามข่าวสารแลหาที่จ่อมศีรษะ

เห็นแนวโน้มแล้วยิ่งสะท้อนใจ

ข่าวสารหนังสือถูกรุกไล่ที่ แม้บนหน้าเน็ตซึ่งหาได้สิ้นเปลืองอันใดยังถูกตัดทิ้ง หน้าศิลปวัฒนธรรมมีแต่ข่าวดาราคบคนนู้นเลิกคนนี้กันให้วุ่น

เหมือนกับว่าเรื่องราวหนังสือหนังหาจะถูกถ่ายโอนไปกองอยู่ที่สำนักพิมพ์ ของใครของมันโปรโมทกันเองครับทั่ลล์ (ไม่จ่ายค่าโฆษณาดีนักฮึ!)

ข้าพเจ้าเคยอาศัยติดตามข่าวสารหนังสือหนังหาทางฟากฝั่งตะวันตกจากเว็บท่านเฟย์ ก็หยุดอัพมาแต่มกราฯ (ท่านคงงานยุ่งเพราะไปทำคอลัมนิสต์เสียแล้ว)

จุดประกายฯ ที่เคยฝากฝากใจว่าหาอ่านฉบับพิมพ์ไม่ได้อ่านฉบับออนไลน์นี่ล่ะ(ฟะ)ก็มามีอันเป็นไป

คิดถึงอารมณ์เมื่อครั้งอยากเขียนนิยายเลยขะรับพี่ท่าน!

ซื้อนิยายแปลเล่มสองร้อยกว่าบาทจากค่ายอมรินทร์ที่บอกว่าวางไม่ลงมาหลายเล่มหวังตุนไว้อ่านเพราะกว่าเข้าเมืองสักที เข้าไปทีค่าน้ำมันแปดร้อย (ตอนนี้พันแล้ว) พลิกไปพลิกมาอยากเคาะกบาลตัวเอง!

พี่ท่านเคยเจอหนังเกรดบีนะขะรับ ดูปั๊บรู้ปุ๊บ ไอ้กันสร้างไว้เยอะ วงการหนังสือไม่ต่างมันมีนิยายสัปรังเคสักแต่ว่าโปรโมทเพื่อขายเยอะ แล้วยังเอามาแปลได้

ดูอย่างระหัสลับดาวินชี่ พอเล่มนั้นขายดี ก็แปลของแดน บราวด์มาขายต่อ Digital Fortress (จำไม่ได้ชื่อไทยว่าไร)ของพี่แกเล่นมุขเดิม ๆ ยังมีอะไรอีกสักเรื่องที่ไปขุดค้นยานต่างดาวในดินแดนน้ำแข็ง (ข้าพเจ้ามิได้จดจำเสียแล้ว)ไอ้ตูบไม่รับประทานเจียวล่ะพี่ท่าน

ไป ๆ มา ๆ เขียนเองดีกว่า เขียนไม่เป็น ฮ่วยระเบิดอย่างไรก็ยังสมใจได้เรื่องราวอยากอ่าน (เขียนเองอ่านเอง ฮ่า ฮ่า )ประหยัดค่าใช้จ่ายด้วย ไม่ทำลายป่าไม้เปล่า ๆ ปลี้ ๆ (แต่ก็อะนะ รู้หรอกนา พวกจมไม้ทั้งป่าสร้างเขื่อนผลิตไฟปั่นเน็ตที่เราจิ้มกันอยู่นี่)

กลับมาที่สังคมแสวงหา

หันไปทางไหนไม่กลุ่มรักหวานแหววก็กลุ่มเพื่อชีวิตหนัก ๆ (ของพี่ทั่ลล์)

เมื่อหาไม่ปะก็อยากสร้างขึ้นมาเสียเอง ไอ้มนุษย์ครึ่ง ๆ กลาง ๆ อย่างข้าพเจ้าแม้น้อยแต่ก็น่าจะมีอยู่บ้าง(ล่ะนา) อ่านกำลังภายในแต่ไม่ถึงคลั่งไคล้ ไม่ชอบหวานแหว๋วแต้วแว้วแต่ก็ไม่เพื่อชีวิตสุด ๆ ไม่ฮาจนขำกลิ้งเอาแค่กริ่มยิ้มลักรอยบุ๋มมุมแก้ม ไม่หรูเริดไฮโซแบรนด์เนมแลก็ไม่อีโรติกไร้ผ้าพันกาย (เออนะ..ท่าจะสายพันธุ์ครึ่งบกครึ่งน้ำพิกล)

แค่อยากน่ะขะรับ เพราะรู้รสแล้วว่าหากขืนหาเรื่องเป็นไม่ได้เขียนหนังสือแน่ ข้าพเจ้าแยกสมองทำสองอย่างสามหย่อมได้เสียที่ไหน

ไป ๆ มา ๆ ทั้งหมดก็แค่นั่งบ่นไปเท่านั้นเองขะรับ
หากไปบ่นกะท่านย่าเดี๋ยวก็โดนท่านตะเพิดเอา บ่นกะพี่ท่านนี่แหละ

จบแล้วขะรับ..จบแล้ว

ส่วนหมู่บ้านโอเคนั้นนับว่าน่าพักอาศัย ด้วยลูกบ้านโดยมากเป็นผู้ใหญ่รู้ความ อีกทั้งนักเขียนผู้มีที่ทางบนบรรณพิภพแล้วไปรวมกันอยู่โดยมาก

ติดอยู่ก็แต่ระบบย่ำแย่ ไม่มีฟีด ยามมีข้อความใหม่ ไม่สามารถรู้ได้มีแต่ต้องเปิดเข้าไปสถานเดียว ข้าพเจ้ายังนึกเสียดายที่เหล่านักเขียนตัวจริงเสียงจริงไม่ให้ความสำคัญกับระบบฟีด จำตัดใจไม่อ่านบล็อกเหล่าท่านเพราะเป็นไปไม่ได้แน่ที่จะตระเวนเปิดสิบบล็อกเพื่อเจอว่ายังไม่อัพ!

ไม่ต้อนรับคนบ้านอื่น (คิดแหมะความถึงสหายต้องลงทะเบียนลูกเดียว ข้าพเจ้ายังต้องเปิดกระต๊อบไว้เลยไม่งั้นฝากความถึงแม่พลอยไม่ได้)

ข้าพเจ้าว่าเราคล้ายกันอยู่อย่างตรงมุ่งสร้างงานมาก่อนสำแดงตน การอาศัยในคนหมู่มากจึงหาจำเป็น ขอเพียงทำเลสะดวกผู้คนสามารถผ่านไปมาสหายหิ้วชะลอมอักษรแวะเยี่ยมเยือนโดยง่ายไม่ถึงกับต้องปีนเขาข้ามลำห้วยเป็นพอ..จริงไหมขะรับ?

โอ..พี่ท่านอ่านเบื่อหรือยัง?
ข้าพเจ้าบ่นอะไรไปบ้างล่ะเนี่ย!

ดูท่าจะยาวเป็นเรือเอี้ยมจุ้นล่องเจ้าพระยาเสียแล้ว
ลาล่ะ..ลาล่ะ..

คารวะ

จุดประกาย เลิกอัพยามาสองสามเดือนแว้ว…

หน้าแวดวงวรรณกรรมของมติชนออนไลน์ที่ซึ่งข้าพเจ้าฝากหูตาพอได้รับรู้ข่าวสารความเป็นไปในบรรณพิภพให้มีอันโดนยุบหายจ้อย!

จุดประกายฯ ก็เปิดเข้าไม่ได้มานานแล้ว สะพานใยแก้วเชื่อมไปจุดประกายฯ บนหน้าร้านพี่ท่านก็พลอยหาย ไม่ทราบจุดประกายฯ ยังอยู่ไหม?

มีตรงไหนที่ข้าพเจ้าพอจะอาศัยอ่านข่าวสารโลกหนังสือของสยามประเทศได้บ้างขอรับพี่ท่าน..วานบอกกล่าว

คารวะ

พี่ทั่น ผมเอง ก็แย่ เสาร์ อาทิตย์นี้ ประมวลการกระทำของตนเองแล้ว เฮ่ยเหมือนกัน ตื่นนอน หาของยัดกระเพาะ แล้วนอนดูกีฬา แล้วหลับ ตื่นมาอีก ก็ของยัดปากอีก อ้อ ไม่ไหวแล้ว อานมติชนฯ สักสองสามคอลัมน์ ไพล่ไปนอนดูกีฬา (เทนนิส) อีก หลับอีก…

ทั้งที่รู้ว่า ต้องอ่านมติชนฯ ให้ได้สักครึ่ง ไม่งั้นไม่ทันออกเล่มใหม่ อีกทั้งการอ่านอาจพบแรงบันดาลใจให้เขียนสิ่งใดสิ่งหนึ่ง แต่ก็อย่าว่า

เอาชนะใจตัวไม่ได้…จบกัน ผ่านไปสองวัน เสียดายเวลาจริง ๆ

ส่วนเรื่องที่เขียนนี้ เขียนวันศุกร์แบบมะงุมมะงาหรา ท่ามกลางความง่วง และห่วงใยเบียร์ช้างที่รอในช่องฟรีซ เขียนลงกระดาษ ลงเครื่องเมื่อตีสาม ของวันอาทิตย์ โพสต์ตีห้า…

ดีที่ว่า เขียนมันก่อนเท่านั้น ไม่งั้นอาจบายวันอาทิตย์ (จริงๆ ก็จะตัดใจแล้วละ ด้วยเพราะไม่ค่อยชอบงานนี้เท่าไร แต่ก็อย่างว่า หากงด ก็เหมือนท้อทอย ไม่เอา ไม่ท้อ ดีไม่ดีอย่างไรไว้ให้คนอ่านอ่าน เรา-คนเขียนทำหน้าที่ ที่สักแต่ว่าทำไปแล้ว)

ไม่ดี-เก็บไว้เตือนใจ คราวหน้าจะได้ไม่ทำอีก…

“เราต่างเป็นฮีโร่กนได้ใช่ไหม ไม่ต้องรอใครขี่ม้าขาว ม้าเขียว ฯลฯ มาช่วย”

ขออนุญาตตอบรวมกันไปเลยนะครับ
ด้วยมิตรภาพ
ผมเอง

คารวะ

ปล. โปรดระมัดคำ คอลัมน์ ขะรับ

แหะๆ ชิ้นแรก “จากป่าสู่เมือง” ยังไม่เข้าทีดีนักดอก
คาดว่าสักเดือนน่าจะพอจับจุดอยู่นะท่านนะ

ไปล่ะ…ไปดูท่านดิน ได้หรือยัง เช่นใดกัน

ด้วยมิตรใจ

อยากหัวเราะแล้วเขกกะโหลกตน…ติดที่ว่าถ้าทำท่าอย่างนั้นมันแอ็บแบ้วไปนิดส์ (ฮา)

ข้าเจ้าเห็นด้วยว่าเรา…เอ่อ…ยกเว้นท่านประทีป…ควรมีวินัยในการเขียน
หาใช่เขียนตามแต่อารมณ์เยี่ยงนี้

หากไม่มีวินัย…เห็นทีคอนโดในฝันคง ส่วนของนิตยสารออนไลน์คงขยับได้ยาก
มา…ท่านดินเรามาเรียนรู้ที่จะมีวินัยไปพร้อมกันเถอะ 555

กองทัพต้องเดินด้วยท้องเช่นกัน
ท่านพ่อครัว…หิวแล้ว
วันนี้ขี้เกียจทำกับข้าวน่ะท่าน
เดลิเวอรี่หน่อยได้ไหม (ฮา)