สวัสดีวันอาทิตย์© ๓/๒๓

 

ระยะหลังเห็นภาพยนตร์ที่ตีแผ่ด้านตรงข้ามของพวกฮีโร่กันบ่อย ทั้ง ไอ้แมงมุม, ไอ้ค้างคาว และเจ้ายักษ์ตัวเขียว…เหมือนพยายามต้องการสื่อว่าพวกเขาเหล่านั้นแท้จริงก็มีความเป็นมนุษย์ไม่ต่างจากไปจากคนทั่วไป  เหมือนแก้ต่าง แก้ภาพลักษณ์ให้ผู้คนมองเขาเข้าใจเขาว่าเป็นคนเดินดินธรรมดาคนหนึ่ง มีความรัก ความโกรธ และหลงอำนาจไปบ้างในบางขณะ (จะมีความโลภด้วยหรือไม่ไม่ทราบ)

            เคยชินกับภาพของฮีโร่ที่เป็นสุภาพบุรุษตลอดเวลา (ตรงนี้ต่างหากที่ไม่เหมือนคนเดินถนนรนแคม) พื้นฐานชีวิตเป็นผู้มีอันจะกิน (ไอ้ค้างคาว) เว้นแต่กระทาชายนาม ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ (ไอ้แมงมุม) เป็นนักข่าวห่วยๆ ในสายตาของเจ้านายและผู้ร่วมงาน  เปิ่นและเฉิ่ม ซื่อบื้อในบางครั้งอีกต่างหาก  อย่างไรก็ตาม พวกเขาล้วนมีจิตใจที่ดีเป็นที่ตั้ง  อิ่มกับภาพเหล่านี้จนเอียน ยากจะยอมรับว่าพวกเขาไม่ต่างไปจากเรา

            กระทั่งมี John Hancock ‘ไอ้ถ่อย’ หนุ่มอาฟริกัน-อเมริกันขี้เมาหยำเป ทะลึ่งมาเป็นฮีโร่กับเขาบ้าง แหกคอกบรรดาเหล่าฮีโร่ที่เคยมีมา

            ถ่อยขนาดที่ว่าทะเลาะได้กับเด็ก ข่มขู่ได้แม้กระทั่งคนแก่หงำเหงือก

            “ถึงจะแก่ก็โดนตื้บได้นะเฟ้ย” 

            ไม่แน่ใจว่าเขาจะทำจริงอย่างที่ว่า หรือเพียงรำคาญสายตาของหญิงชราที่เอาแต่จ้องมองด้วยสายตาเอือมระอาเหยียดหยาม

            ไม่เพียงแต่หญิงชราเท่านั้นหรอกที่อิดหนาระอาใจกับวีร (เวร) กรรมของเขา คนทั้งเมืองไม่ปลื้ม ไม่กล่าวขอบคุณในยามที่เขาช่วยจับคนร้าย หรือช่วยเหลือคนให้รอดชีวิตจากอุบัติภัยต่างๆ

            จะให้ปลื้มได้อย่างไรในเมื่อเขาทิ้งความเสียหายไว้ให้ดูต่างหน้าหลังภารกิจเสร็จสิ้น นับรวมกันแล้วมูลค่าความเสียหายนับร้อยล้านเหรียญ ทางการต้องฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายแต่เขาไม่แยแส คนทั้งเมืองตั้งแต่ลูกเล็กเด็กแดงยันเฒ่าชะแรแก่ชราจึงพร้อมใจกันเรียก ‘ไอ้ถ่อย’ อย่างไม่ต้องเกรงใจ

            คำก็ถ่อย สองคำก็ถ่อย อุวะ!  ‘ไอ้ถ่อย’ เป็นเหมือนน้ำมันที่ราดรดบนกองไฟให้เขาอยากกระทำความถ่อยประชดมันเสียเลยให้รู้แล้วรู้แรด–ถ่อยแล้วยังไง?

            “ว่าไงนะไอ้หนู  เรียกฉันว่าไอถ่อยอีกครั้งสิ”

            “ไอ้ถ่อย!  ไอ้ถ่อย!  ไอ้ถ่อย!”

            ในบัดดล ร่างของเจ้าหนูผู้อยากลองของก็ลอยละลิ่วไปบนท้องฟ้า ท่ามกลางเพื่อนๆ อ้าปากหวอ วิ่งหนีตัวใครตัวมันโดยพลัน

            หรือถ่อยโดยลุแก่อำนาจที่ตัวเองมี

            “หลีกทางไป ไม่งั้นฉันจะเอาหัวไอ้นี่ยัดตูดแก”

            อยากจะหัวเราะ  ใครจะคาดคิดละว่าเขาจะทำมันจริง หรือเพียงข่มขู่บอกเป็นนัยว่า อย่ามาแหย็มนะเฟ้ย ไม่รู้จักแฮนค็อกเสียแล้วทำนองนั้น (ไม่จำเป็นต้องถามหรอกว่า รู้มั้ยกูลูกใคร แต่หากเขาถามโปรดจงเข้าใจด้วยว่าเขาเองก็ไม่รู้จริงๆ)

             ไม่ฮา แค่ยิ้ม  รู้สึกพิพักพิพ่วนเมื่อคิดว่าจะรู้สึกอย่างไรหากหัวตัวเองเข้าไปอยู่ในทวารหนักคนอื่น หรือจะรู้สึกอย่างไรหากตูดของเรามีหัวคนอื่นยัดเข้ามา, กรณีแรกคงร้องไม่ออกแน่นอน  ส่วนกรณีหลังโปรดดูสีหน้าของหมอนั่นแล้วจินตนาการความรู้สึกเอาเองก็แล้วกัน

             มีเพียงนักประชาสัมพันธ์หนุ่มใหญ่ (ผู้รอดชีวิตจากการช่วยเหลือของแฮนค็อก) เท่านั้นที่เข้าใจความต้องการที่แฝงอยู่ในใจ คืออยากได้รับการยอมรับจากคน จากสังคม เขาอาสาจะสร้างภาพลักษณ์ใหม่ให้เป็นการตอบแทนอย่างจริงจังและจริงใจ เพื่อให้แฮนค็อกเป็นที่ยอมรับของคนทั้งเมือง ด้วยกลวิธีง่ายๆ คือต้องทำให้คนเหล่านั้นมีความต้องการอย่างรู้สึกว่าขาดแฮนค็อกไม่ได้จนต้องร้องเรียกหา

             แต่มีเงื่อนไขสำคัญว่า แฮนค็อก จะต้องต่อสู้เอาชนะใจตนเอง จัดการบริการพลังอำนาจให้เข้ารูปเข้ารอย อีกทั้งต้องมีมนุษยสัมพันธ์กับผู้อื่น (ชมคนอื่นบ้าง ไม่ใช่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าไม่จำเป็นต้องชม) และเลิกทำตัวเป็น ‘ไอ้ถ่อย’ เสียที  พูดเหมือนง่าย ทว่าพฤติกรรมที่เกือบจะเป็นสันดานของเขาคงต้องใช้เวลาปรับเปลี่ยน จะช้าเร็วย่อมขึ้นกับตัวเอง ต่อให้มีนักประชาสัมพันธ์มือหนึ่งมาวางแผนสร้างภาพลักษณ์ให้ก็เถอะ หากยังรักความถ่อยอยู่ก็อย่าหวังว่าจะได้รับการยอมรับจากคนจากสังคม

            พลังอำนาจเหนือธรรมชาติหากใช้ผิดพลาดไม่ดูตาม้าตาเรือ หรือกาละ แทนที่จะบังเกิดประโยชน์กลับเกิดโทษ แม้จะเป็นการหวังดีก็เถอะ

             จอห์น แฮนค็อก ขี้เมาหยำเป สกปรก ตะกรุมตะกราม มองเพียงผิวเผินไม่ต่างอะไรไปจากกุ๊ยข้างถนน  ฮอลลีวู้ดก็สร้างฮีโร่พันธุ์นี้ขึ้นมา จะด้วยนัยยะแฝงอะไรหรือไม่สุดแท้แล้วแต่คนชมจะพิจารณา–

             หนังสร้างมาให้ชมกันเพลินๆ แม้ไม่ต้องคิดอะไรลึกซึ้งมากนัก แต่ผมชอบพล็อตเรื่องที่ว่า ‘ฮีโร่’ ก็คือคนธรรมดาเยี่ยงเราๆ แม้มีอำนาจพิเศษแต่สำหรับความรู้สึกนึกคิดแล้วไม่วิเศษวิโศไปมากกว่ากันเลย คิดจะสร้างสรรค์หรือทำลายได้เสมอ

            ใครบ้างละจะเป็นคนดีได้ ๒๔ ชั่วโมง

            ใครทำได้เอาไปเลย “ยอดมนุษย์”

            สวัสดี ·

           

๑๗ ส.ค. ๕๑

 

Hancock (2008)

There are heroes. There are superheroes. And then there’s…

 

Director : Peter Berg

Cast : Will Smith, Charlize Theron, Jason Bateman