ผู้เขียน หัวข้อ: เขียนเรื่องยังไงให้น่าสน??
นักอยากเขียนโรงเรียนมัธยมเขียนเรื่องยังไงให้น่าสน??
เมื่อ: 2008-06-20 23:34:25
อยากทราบว่า
ถ้าเราเปิดเรื่องด้วยฉากเหตุการณ์ทางธรรมชาติ
เช่น นกร้อง ฝนตก แดดออก ต้นหญ้าไหวเอน
เราควรเขียนประมาณไหนถึงจะเหมาะ ควรจะยาวประมาณสักเท่าไหร่
เพราะว่าเป็นแค่ฉากเหตุการณ์ ยังไม่ใช่เนื้อหา
แต่ถ้าเปิดเยอะจะกลายเป็นว่าไม่น่าสนใจ จริงหรือเปล่าคะ??
ถ้าเรื่องราวที่แต่ง
เราเขียนในแนวออกโก๊ะๆหน่อย
อย่างเช่น ดอกไม้กับผีเสื้อคุยกัน ต้นไม้บ่นกับตัวเอง ดินสอทะเลาะกับยางลบ
เขียนอย่างนี้ไปแล้วจะมีคนให้ความสนใจหนังสือเราหรือเปล่า
ถ้าสมมติส่งเข้าประกวด กรรมการจะให้ความสนใจกับหนังสือประเภทนี้มากน้อยแค่ไหน
เกรงว่า ผู้ใหญ่อาจไม่สนใจจุดๆนี้แล้วคิดว่าไร้สาระ
หนูเรียนอยู่ห้องต้นสายวิทย์ค่ะ
(แต่เกรดก็ปานกลาง ไม่เก่งมาก)
แต่ชอบการเขียนมากๆ
ช่วงนี้มีแต่สอบๆๆแล้วก็งานๆๆ
เลยไม่ค่อยได้อ่านหนังสือนอกเวลาเล่มอื่นๆ
ถ้าไม่ค่อยได้อ่านหนังสือนอกเวลา ทักษะการเขียนเราก็จะไม่ดีใช่ไหมคะ
แล้วเราควรจะแบ่งเวลายังไงดี ดูท่าคนที่บ้านอยากให้เราเอาใจใส่ด้านวิทย์มากกว่า
อีกคำถามนึง ก่อนจาก..
ทำไมคุณวินทร์อยากเป็นนักเขียนคะ ตอนเด็กมีแรงบันดาลใจอะไรหรือเปล่า
การเขียนที่ดี ถ้าเราไม่มีพรสวรรค์อะไรมาก เราจะฝึกฝนกันได้หรือเปล่าคะ
รัก.. อาวินทร์ ขอบคุณสำหรับคำตอบค่ะ
2008-06-20 23:34:25
winbookclub
คำตอบ
ตอบเมื่อ: 2008-06-21 18:29:36
ผมมักเปรียบการเขียนหนังสือเหมือนการวาดรูป หรือการปรุงอาหาร ภาพเขียนที่ดูดีและอาหารที่อร่อยต้องมีสัดส่วนของแต่ละองค์ประกอบที่พอเหมาะ ไม่มากไป ไม่น้อยไป
คุณจะใช้การบรรยายฉากมากน้อยก็แล้วแต่ แต่เมื่อมองภาพรวมแล้ว ต้องให้มันไม่มากไปน้อยไป ซึ่งจุดนี้อาศัยหัวใจในการอ่าน นั่นคือ หากอ่านแล้วลื่นไหล ไม่เอียน ไม่รู้สึกมากไป ก็ถือว่าใช้ได้ และการที่จะสัมผัสความรู้สึกแบบนี้ก็ต้องฝึกฝน อ่านมากๆ ก็จะมีประสบการณ์ครับ
ริจะเขียนหนังสือ ก็จงเขียนในสิ่งที่เชื่อและชอบ อย่าไปกลัวว่าคนอื่นจะชอบไหม อย่าไปกลัวว่าจะแหกกฎการเขียนใดๆ ทั้งสิ้น เพราะการเขียนไม่มีกฎ หากเขียนตามกฎที่น่าจะเป็น คุณก็เป็นแค่เบอร์ 2 3 4
ผมไม่เคยคิดจะเป็นนักเขียนหรอกครับ แต่การอ่านมากๆ ก็ทำให้จมดิ่งสู่โลกการเขียนไปโดยปริยาย วันดีคืนดีก็ลุกขึ้นมาเขียนๆๆๆ




ยังไม่ทันไรก็คิดส่งประกวดแล้วเหรอ
เขียนเอาใจผู้ใหญ่อย่างนี้จะมีความสุขกับการเขียนมั้ยเนี่ย
เหมือนการใช้ชีวิต…หากเอาไปผูกติดกับคนอื่นนัก
ทำตัวเพื่อให้คนอื่นพอใจ…ในขณะเดียวกันก็ทำร้ายความรู้สึกตนเองทุกที
เป็นแบบนี้คล้ายคนที่ไม่มีความนับถือตนเองเลย
ด้วยรัก
ช่างเขียนเอาแต่ใจตัวเอง
ผู้ใหญ่ขี้ดุ! ฮึ!
OOO
ขอบคุณขอรับพี่ท่าน
ข้าพเจ้าไม่ได้คลานเข้าห้องพระคุณท่านเจ้าสำนักเสียนาน
คารวะ
ทั่นพี่ …
ผมทำ “อินสไปร์” หาย !!!
เมย์เดย์
.
.
.
เมย์เดย์
ปัญหาของคนรุ่นใหม่ (นักเขียนใหม่ด้วย) คือความใจร้อน ผมเองก็เคยเป็น แต่ไม่ใช่เรื่องการประกวดหรอกนะ ผมน่ะ ไม่สันทัดนักกับการสร้างงานเพื่อส่งประกวด (เว้นเสียมีเรื่องอยู่ก่อนที่พอจะส่งไปได้)
เหมือนท่านเจ้าสำนัก ว่า เขียนแล้ว เก็บใส่ลิ้นชักไว้สามเดือน อ่านอีก ถ้ามันยังดีก็ส่ง ส่วนผมบอกว่า จะดองไว้เท่าไหร่ก็ดองไป หมั่นดู หมั่นชิม พลิกขวดสม่ำเสมอ (ไวน์) ได้ที่จนพอใจ ส่งโลด…
มีบ้างนะ ที่เสีย โยนทิ้ง อย่าเสียดาย
.
.
ท่านขุนขอรับ ประทานโทษ มุกหรือเปล่า? อะไรคืออินสไปร์ มิทราบจริงๆ ขอรับ
.
.
ท่านดิลล์ ผมว่าผู้ใหญ่ขี้เหม็นกว่าเด็กๆ นะ ฮา
อรุณสวัสดิ์ขอรับ