จากคุยกับวินทร์ เลียววาริณ winbookclub.com
ผู้เขียน หัวข้อ: ขออนุญาตรบกวนถามเกี่ยวกับการเขียนค่ะ
พลอย
ขออนุญาตรบกวนถามเกี่ยวกับการเขียนค่ะ
เมื่อ: 2008-07-17 15:03:48
สวัสดีค่ะคุณวินทร์
อ่านผลงานของคุณวินทร์มานานแล้ว ชื่นชอบในแนวคิด วิธีการดำเนินเรื่องและอารมณ์ขันร้ายกาจของคุณวินทร์มากๆค่ะ แอบเขินเหมือนกันที่เรียก “คุณ” แบบนี้ ทั้งที่ใจจริงอยากเรียกว่า”อาจารย์” มากกว่า (ถือวิสาสะให้เกียรติและสร้างความใกล้ชิดไปด้วยเลย)
เข้าเรื่องแล้วกันค่ะ ตอนนี้มีโครงเรื่องที่อยากเอามาเขียนหนังสือเองบ้าง แต่มีข้อสงสัยค่ะว่า ถ้าตัวละครของเราเป็นคนไทย แต่ฉากอยู่ที่ต่างประเทศซึ่งแน่นอนว่าจะต้องมีบทสนทนาเป็นภาษาต่างประเทศ(ที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษนะคะ) เราควรจะเขียนบทสนทนาอย่างไรดีคะ หมายถึงว่าควรใช้ภาษานั้นๆเลย แล้ววงเล็บหรือใช้การบรรยายแปลเอาอีกที หรือควรจะเขียนเป็นภาษาไทยไปเลย โดยใช้การบรรยายว่าที่ตัวละครพูดนั้นเป็นอีกภาษา
รบกวนอาจารย์แนะนำด้วยนะคะ
ขอบคุณมากค่ะ
winbookclub
คำตอบ
ตอบเมื่อ: 2008-07-17 22:10:20
ถ้าคุณเขียนนิยายของคุณด้วยภาษาไทย บทสนทนาก็เป็นภาษาไทยซีครับ เพียงแต่บรรยายหรือปูเรื่องสักนิดว่า ตัวละครกำลังคุยด้วยภาษาต่างด้าว
อีกเรื่องหนึ่งที่ขอแถมก็คือ นานมาแล้วผมเคยอ่านหนังสือแปลเรื่องหนึ่ง ตัวละครเป็นจีน เมื่อแปลเป็นไทย ผู้แปลใช้ภาษาไทยแบบแปลกมาก นั่นคือให้ตัวละครจีนนั้นพูดไทยไม่ชัด ยกตัวอย่างเช่น “อั๊วบอกให้ลื้อไปโลงเลียน ทำมายไม่ปาย” อย่างนี้ถือว่าหลุดไปไกลเลยครับ เพราะตัวละครจีนนั้นไม่ได้พูดไทยในเรื่องสักหน่อย! เล่าให้ฟังขำขำครับ!
นึกภาพไม่ออกเลยขอรับว่า หากเขียนเป็นบทสนทนาภาษาต่างด้าวแล้ว มันจะเป็นยังไง
ดีนะไม่เขียนแนวมนุษย์ต่างดาว ไม่งั้นละก้อ *#@%*#@!!##
*_~&@%
?<>*/
แปลออกไหมท่าน (ฮา)
โห…เมื่อคืนนอนดึกนิ
ข้าเจ้าร่วงตั้งแต่สี่ทุ่มกว่าๆ แล้ว
อาทิตย์นี้ต้องตื่นแต่ตีสี่ไปรับดอกไม้เอามาจัดแทบทุกวัน
เลยไม่ใคร่ไหวหากจะนอนดึกตามปรกติ
มีความสุขกับวันหยุดนะคะ
เอ้อ…รูปหน้าใหม่นี่จากบัตรประชาชนงั้นฤา
แหม…วางหน้าซะ ทำให้นึกถึงสมัยที่ยังทำงานถ่ายภาพเลย
ต้องคอยบอกคนที่ไปสัมภาษณ์ว่า
“พี่คะ หนูถ่ายความเป็นตัวตนพี่ ไม่ได้อยากได้หน้าพี่ไปทำบัตรประชาชน ไม่ต้องวางหน้าขนาดนั้นก็ได้” (ฮา)
ว่าป๋าวินทร์แซวเรื่องการใช้ภาษาจีนได้ขำโหดแล้วนา
ไหง๋ได้ พี่ท่านเล่นภาษามะนาวต่างดุ๊ดเลย ขำโดดขำดีไปกันใหญ่
ปล. หน้าบ้านใหม่นี่ คลาสสิคดีนะครับ
สวัสดียามเช้า…
อันภาพเจ้าของร้านนั้น เชื่อไหมว่า เป็นภาพที่ภ่ายโดยกล้องดิจิตอลภาพแรกของเขา โดยเพื่อนภ่ายให้…
เขาไม่ชอบถ่ายภาพตัวเอง ฉะนั้นเวลาถ่ายมันเลยปั้นหน้ายาก แบบว่า ถ่ายมาเหอะ ถ่ายมา ฮา…
และหากจะนำไปเทียบกับการถ่ายบัตรประชาชน คงเห่ยกว่านี้ เพราะ ฝีมือคนถ่าย (มันไม่ชอบแต่งอะไรให้เราเลย เสียดายฟิล์ม (ทั้งที่มันใช้กล้องดิจิตอลแล้ว!)
สวัสดีท่านสิญจน์…
ไอมุกนี้เคยเห็นบ่อยใน “ขายหัวเราะ” และ “มหาสนุก”
หากเราใส่รหัส (ใช้แป้นภาษาอังกฤษ แต่พิมพ์ตามภาษาไทย ก็เป็นรหัสใหม่ ลองดูนะครับ ว่าผมพิมพ์อะไรลงไป
.
.
.
wvhr;dryoT,b9ig];mik, ,6j’s;y’c9jxitFp=oN-v’9y;gv’ iy{[k]dH=k9b=yj;rvdyo g:H’g;hp
แปลออกไหมครับ…
ไ
อ้
พ
ว
ก
พั
น
ธ
.
.
.
เ
ซ็
ง
เ
ว้
ย
มิทราบว่าท่านเพลงมีวิธีถอดความอย่างไร…
ผมคิด
อ้อ ใช้วิธีหนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่ง–สงสัยมันจะง่ายไปเสียแล้ว
ฮา…
แฮ่ม แม่เพลงมาแปลเอาบุญก่อนแล้วล่ะท่านพี่
ส่วนเรื่องที่มาของมุกแป้กอันนั้น ก้อ…ผมก็วนเวียนหากินอยู่กับขายหัวเราะ และหมาสนุก นี่แหละครับท่านพี่
เฮ่ยๆๆๆ ต้องมหาสนุกต่างหากล่ะ วุ้ย!
หมาสนุกก็ยังดีกว่า…Oop! สนุกละขอรับท่าน
แต่ประชาชนไม่หรุกด้วยนะเออ…
มุกนี้ คนโดนเต็ม ๆ ก็บรรณาธิการ
นักเขียนอาจเพลินไปหน่อยแต่บรรณาธิการท่าจะบ้องตื้นไปด้วย
แฮ่..ค่ำนี้ท่าจะปากไม่ค่อยดีแฮะ!
คารวะขะรับ