สวัสดีวันอาทิตย์Ó ๓/๑๘
“ฉันมีเพลงให้เธอฟัง ทายสิว่าใครร้อง”
เธอเปิดเพลงนั้นหลังจากที่เลือกรอไว้ก่อนหน้า…เสียงตีระฆังดังเป็นจังหวะสี่ครั้ง ตามด้วยเสียงกีตาร์โซโล่แช่มช้า อืดๆ เอื่อยๆ วนซ้ำสี่รอบ…
เธอหยุดเล่นเพลง พลางถาม “รู้มั้ยเพลงของใคร”
“ใครล่ะ ผมไม่เคยได้ยินเลย”
“คนไทย” เธอตอบ
“มีเนื้อร้องไหม หรือบรรเลงอย่างเดียว”
“มี เอ้า ฟังต่อ” เธอเล่นเพลงอีกครั้ง
…บางเวลาผมเกลียดตัวเอง บางคราผมเบื่อเพื่อนฝูง…
ผมผงกศีรษะตามจังหวะบลูส์และเสียงบ่นงึมงำๆ ยิ้มให้เธอ
เธอยิ้ม หยุดเพลงอีกรอบ “ไง พอนึกออกหรือยังว่าใครร้อง”
“บ่นต่างหาก” ผมว่าแล้วยิ้มให้เธอ
“ยิ้มอะไร” เธอเลิกคิ้วทำตาโต “รู้แล้วหรือ?”
“ยัง เล่นต่อสิ” ผมเองหลังพิงพนัก กอดอกหลับตาพร้อมตั้งใจฟัง
…บ่อยครั้งรู้สึกรำคาญคนรอบข้างไม่ได้ดั่งใจ บ่อยไปผมโกรธตัวเอง ที่ไม่เข้าใจพ่อแม่พี่น้อง หรือว่าผมเรียกร้องมากไป ทำไมมันถึงวุ่นวายได้เพียงนี้…
เธอหยุดเพลงอีก “รู้ยัง?”
ผมยิ้ม เริ่มตอบคำถามเธอโดยใช้คำถาม “เป็นนักจัดรายการวิทยุ”
เธอพยักหน้า
“เคยทำค่ายเพลงไมล์สโตน นิตยสารบังเทิงคดี มีกีตาร์ชื่อ ‘ไอ้จู๊ด’ เป็นนักเล่าเรื่องที่มีเรื่องมาเล่าให้คนฟังมากมาย เคยฟังเพลง ‘ไกล’ ไหม?”
เธอส่ายหน้า “ฟังต่อนะ”
…สุดท้ายก็เกลียดตัวเอง โอ้พระเจ้า ผมเหนื่อยเหลือเกิน เฮ้อ…
กีตาร์บรรเลงเหมือนท่อนอินโทร ค่อยๆ เฟดเอ้าท์
“พี่ซัน-มาโนช พุฒตาล เป็นคำตอบสุดท้าย” ผมตอบเสียงหนักแน่น
“ถูกต้องแล้วคราบบบ” เธอลากเสียงคำว่าครับเลียนแบบพิธีกรรายการเกมโชว์รายการหนึ่ง “ทีนี้ฟังใหม่อีกครั้งเต็มๆ นะ”
บางเวลาผมเกลียดตัวเอง
บางคราผมเบื่อเพื่อนฝูง
บ่อยครั้งรู้สึกรำคาญคนรอบข้างไม่ได้ดั่งใจ
บ่อยไปผมโกรธตัวเอง ที่ไม่เข้าใจพ่อแม่พี่น้อง
หรือว่าผมเรียกร้องมากไป ทำไมมันถึงวุ่นวายได้เพียงนี้
สุดท้ายก็เกลียดตัวเอง โอ้พระเจ้า ผมเหนื่อยเหลือเกิน เฮ้อ…
“มีชื่อเพลงไหม?” ผมถาม
“ไกลรำลึก” เธอตอบ “อัลบั้ม ในทรรศนะของข้าพเจ้า”
“ขอยืมกลับไปฟังที่บ้านได้ไหม แล้วจะเอาชุดไตรภาคมาให้ ที่มีเพลงไกลน่ะ”
เธอพยักหน้าตอบรับ ผมบอกขอบคุณ ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานกันต่อไป
บ่อยครั้งที่ผมไม่รู้จะเขียนอะไร บางคราไม่รู้จะเล่าอะไรให้ฟัง…
“ผมสงสัยอยู่ว่าทำไมจึงเป็นตัวของตัวเองไม่ได้ เป็นอย่างสัตว์ป่าสักตัว–สัตว์โทน อยู่ตามลำพังในป่า หิวก็กิน เหนื่อยก็นอน ไม่ต้องกินสิ่งที่ไม่อยากกิน ไม่ต้องนอนในที่ที่ไม่อยากนอน ไม่ต้องเชื่อในเรื่องที่ไม่อยากเชื่อ…ต่างคนต่างคงจะต้องเดินทางกันต่อไป” *, สวัสดี ·
๑๒ ก.ค. ๕๑
ท้ายเรื่อง.
* ถ้อยคำบางส่วนในเพลง ไกล Artist มาโนช พุฒตาล Album ไตรภาค
ขอบคุณ เพลง ไกลรำลึก Artist มาโนช พุฒตาล Album ในทรรศนะของข้าพเจ้า
เพลง::::นกฉัน
เนื้อร้อง, ทำนอง::::ศักดิ์สิริ มีสมสืบ
เรียบเรียง::::ศักรินทร์ ขันทชัย
ศิลปิน::::ศักดิ์สิริ มีสมสืบ
ถ้าฉันจะร้องเพลงนี้ให้ภูเขาฟัง เสียงกู่ร้องก้องดังคงเลือนหาย
ถ้าฉันจะร้องเพลงนี้ให้ทะเลฟัง เพลงของคลื่นซัดฝั่งหัวใจ
ถ้าฉันจะร้องเพลงนี้ให้ท้องฟ้าฟัง ฉันต้องใช้พลังสักเพียงไหน
นกแห่งฝันของฉันนั้นยังคงโบกบินไป
ฟ้านั้นกว้างไกล…ยิ่งใหญ่
ฉัน…ไม่มั่นใจเท่าไหร่
จะอย่างไร…ฉันจะเรียนรู้ไป
ถ้าฉันจะร้องเพลงนี้ให้เธอฟัง ฉันไม่รู้ว่าเธออยากฟังไหม
ถ้าฉันจะร้องเพลงรักลอยลมไป ลมอาจทวนหวนจิต หัวใจ
แต่ถ้าฉันไม่ร้องเพลงนี้ให้เธอฟัง ฝันและหวังฉันคงจะหวั่นไหว
ก็เหมือนดั่งฉันกักขังนกตัวหนึ่งอยู่ภายใน
ไม่มัวแต่หวังและฝัน…
นกฉันต้องบินไป
– - -
ป่ะ…ไปบินเล่นกันเถอะท่าน
พานฯ คงดูดพลังจากท่านไปโขน่ะ
จนทำให้ไม่รู้จะเขียนสิ่งใด
ข้าเจ้าหรือก็รอ คิดว่าจะนำ ONCE มาบอกเล่า
สวัสดีวันอาทิตย์
มนุษย์เราภูมิใจในสิ่งที่เรียกว่ามันสมองและความคิด แต่บางทีสิ่งนี้ คือต้นเหตุที่ทำให้มนุษย์ใช้ชีวิตได้ยากขึ้นในทุกวันนี้
การดำเนินชีวิตอย่างสัตว์ป่า อาศัยในธรรมชาติ หิวก็กิน เหนื่อยก็นอนอย่างที่ท่านพี่ว่า อาจจะเป็นวิถีชีวิตที่งดงาม และเรียบง่ายที่สุดแล้ว
หลังจากติดตามผลงานของท่านพี่ประทีป มาสักพักใหญ่ เลยคิดว่าลองเขียนมาทักทายท่านพี่บ้างคงดี
ยินดีที่ได้รู้จักครับ!
ปล. ไม่รู้จะใช้สรรพนามแทนตัวท่านพี่ว่าอย่างไร ถ้าเรียกผิดไปข้าน้อยขออภัยด้วย
ขอบพระคุณครับท่านเพลง สำหรับ Once นั้น ว่าจะเขียนเพิ่มจากจดหมายถึงท่าน แต่พลังหมดจริงๆ น่ะขอรับ ทั้งเขียน ทั้งดิ่ม….(มิตรสหายมาเยือนจากแดนไกล ทั้งขึ้น ทั้งล่อง ฮา)
*
*
สวัสดีครับคุณอรรถกร
ยินดีที่ทราบว่าคุณติดตามอ่านงานของผม แม้ไม่เคยเขียนมาพูดคุย–เท่านี้ก็ซาบซึ้งโดยพลัน…
สำหรับสรรพนาม เรียกอย่างกลางๆ ว่า คุณ ก็ได้ครับ
ด้วยมิตรภาพ…