http://culturegap.wordpress.com/2008/06/04/kid1/

อนาคต ค่อยๆ ดูกันไป โลกภายนอกวุ่นวาย
เด็กดี- ไม่ดี ต้องทำใจ ไว้ให้ได้ ๒ ส่วน ๓

: )

สรุปคือ ดื้อ เพราะว่ารู้แล้ว ส่วนเรื่องที่เขายังไม่รู้ ผมก็ไม่ว่าเขาดื้อ…

เข้าทำนองรู้…แล้วยังทำ
.
.
ท่าป๋า ขนาดที่ต้องอดทนพิมพ์ เล่าเรื่องหลานอีฟมาตั้งมาก ถนอมสายตาด้วยขอรับ อย่าไปทนกับจอคอมพ์นานนัก ว่าแต่ ยังไม่ได้ซื้อใหม่ใช่ไหม

อย่ารีรอ มันไม่คุ้มกันเลยครับ เสียสายตาเอาง่าย ๆ

-ด้วยมิตรภาพ-

ทำไมเด็กจึงดื้อ…ท่านเคยถามตัวเองไหม
เอาใหม่…ท่านดื้อหรอเคยเห็นผู้ใหญ่ดื้อหรือเปล่าคะท่านประทีป…ทำไมผู้ใหญ่ถึงดื้อ
สำหรับข้าเจ้าไม่ว่า “เด็ก” หรือ “ผู้ใหญ่” เราดื้อเพราะเราต้องการเรียกร้องความสนใจส่วนหนึ่ง

อาการของหนุ่มน้อยวัยเจ็ดขวบที่ท่านเล่าไม่ได้เรียกดื้อนะคะ

พ่อหนูนั่นเพียงแต่ “ไม่เคย” มาก่อน

เรื่องบางเรื่องมันอาศัยสัญชาตญาณไม่ได้ ต้องอาศัยการมอง, ดู และจดจำ เพื่อกระทำตามอย่าง

ดูหนังให้สนุกนะท่าน แล้วมาคุยเรื่องหนังให้ฟังบ้าง

แม้ขณะพิมพ์ในกล่องคอมเม้นท์ตัวหนังสือ แม่งก็เบลอ ทรมาน ชิบ!!

ออกตัวว่าอ่านไม่ครบ แต่ก็พอจับใจความได้

เวลานี้ไอ้อีฟลูกสาว กำลังถึงวัยดื้อถึงโคตรดื้อ ผมคิดเอาว่าเด็กวัยนี้กำลังมีความคิดเป็นของตัวเอง บอกให้ทำอะไรชักบ่ายเบี่ยง เพิกเฉย จำเป็นจะต้องดุ และค่อย ๆ สอน หรือแม้กระทั่งต้องลงไม้ลงมือ พอหอมปากหอมคอ การจะสั่งสอนคนให้มีระเบียบวินัยนั้นช่างยากเย็นนะขอรับ แต่เราจำเป็นต้องทำ หากเด็กโตมาเป็นคนไม่มีระเบียบ วินัย (เฃ่นผม) มันจะลำบาก ทำอะไรไม่เสร็จไม่สิ้น ขาดความอดทน ผมจึงต้องปรับเปลี่ยนวิธีดำเนินชีวิต เพื่อเป็นแบบอย่างให้ลูก ยกตัวอย่างเช่น ผมชอบสบถคำหยาบ ก็ต้องเลิก หรือยั้งใจไม่ให้มันหลุดออกจากปากง่าย วันนั้น นั่งด่า ยานกฯ ลืมไปว่าลูกนั่งอยู่ด้วย ไอ้อีฟมันจะและสบถตาม จนผมอึ้ง จนถึงวันนี้ไอ้อีฟมันยังสบถคำนั้นให้ผมได้ยินอยู่เลย

อยากจะคุยนานกว่านี้ แต่ตัวหนังสือมันเล็กมากแถมเบลออีก ไม่ไหวจริง ๆ ท่านพี่

เอาเป็นว่า สวัสดีวันอาทิตย์นะขอรับ