สวัสดีวันอาทิตย์ © – 3/6

 

ผ่านเทศกาลสงกรานต์ไปแล้ว  เชื่อว่าหลายท่านที่เดินทางกลับบ้าน-ไปเที่ยว ต่างพกพาความชื่นมื่นกลับมาถ้วนหน้ากัน  สำหรับคนที่เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านหาโน่นหานี่ทำเช่นผม นอกจากมีความสุขตามอัตภาพแล้วยังหม่นหมองกับภาพรายงานข่าวจากสถานที่ต่าง ๆ 

            ทั้งรายงานยอดอุบัติเหตุ  ผู้บาดเจ็บ  และผู้เสียชีวิตในแต่ละวัน  น่าเศร้าใจกับการทะเลาะวิวาทในหลายพื้นที่หลายจังหวัด  พานคิดว่านี่มันอะไรกันหนอ…

            แน่นอนครับ คำตอบย่อมไม่ได้อยู่ในสายลม  สภาพการณ์เช่นนี้มิใช่ว่าเพิ่งเกิด  มันเกิดมานานแล้ว เพียงแต่ปีนี้ปรากฏเป็นรูปธรรมชัดเจนมากขึ้น

            เหมือนผมบ่น  ไม่ได้บ่นครับ เพียงแต่อยากบอกกล่าวความรู้สึกสู่กันฟัง

            อันที่จริงว่าจะหนีจากเรื่องเทศกาลนี้แต่ก็หนีไม่ออก  วันหยุดห้าวันตั้งแต่วันเสาร์ที่ 12 ถึงวันพุธที่ 16 ไม่ได้ย่างกรายออกไปไหน  หมกมุ่นอยู่กับงานและหนังสือสลับกับดูทีวีคงยากสักหน่อยที่จะวาบความคิดใด ๆ ที่อยู่นอกที่พัก  กระทั่งวันนี้นะครับจึงได้เรื่องมาเล่าสู่กันฟัง  เป็นทรรศนะหลังเทศกาลสงกรานต์ของอาจารย์เสรี วงษ์มณฑา ทางคลื่นสถานีวิทยุเอฟเอ็ม 98.0 เมกกะเฮิร์ตซ์ 

            เชิญท่านรับฟัง (อ่าน)

 

 

ตัวเลขที่เรารู้นั้นคือตัวเลขที่ได้รับรายงาน  แต่ตัวเลขที่ไม่ได้รับรายงานมันต้องมีอีกเยอะ  สมัยอยู่อเมริกาหลายปีดีดัก  ไม่เคยได้ยินรายงานเลยว่าคนตายวันคริสต์มาส  เป็นช่วงที่เขากลับบ้าน กลับไปหาครอบครัวกัน  ไม่เคยเห็นการรายงานว่าอิลลินอยตายเท่านั้น นิวยอร์กตายเท่านี้  แต่ของเรานี่เชียงใหม่ตายเท่านั้น เชียงรายตายเท่านี้  แล้วมันมีมั้ยในโลกนี้ที่เขาได้ตั้งเป้าตายแบบนี้  นี่เขามีการตั้งเป้าตายกันด้วยเหรอ 

            มันต้องเป็น zero campaign มันต้องไม่มีการตั้งเป้าตาย

            เรากำลังจะยอมรับว่าการตายในวันปีใหม่ ในวันสงกรานต์เป็นหนึ่งในโครงสร้างของสังคมไทย  มีข้อสังเกตที่ทำให้เราจะต้องมองสองเรื่อง คือ ถ้าดูการตายปีใหม่กับการตายสงกรานต์  การตายสงกรานต์จะเยอะกว่าปีใหม่ ไม่ใช่เพราะหยุดมากกว่าอย่างเดียว

            การตายมันเกิดจากการเมาประการหนึ่ง  สอง เกิดจากความประมาทจากการเล่นน้ำ  เพราะว่าปริมาณการตายสูงสุดคือมอเตอร์ไซค์  ไม่ใช่รถเก๋งนะ  แสดงว่าสภาพมอเตอร์ไซค์กับการเล่นน้ำเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะไม่ควร 

            เพราะฉะนั้นจะห้ามหรือไม่ห้ามต้องมาคิดอีกอันหนึ่ง ขี่มอเตอร์ไซค์เล่นน้ำจะห้ามไหม เพราะตายกันเยอะที่สุด  ปีนี้ยังไม่ห้าม แต่เขาห้ามไม่ให้เอาถังน้ำใส่รถกระบะเล่น เพราะนั่นเป็นยอดตายอันดับสอง 

            ถ้าจะพิจารณาเรื่องขายไม่ขายเหล้าก็ต้องขอเพิ่มด้วย ก็คือเรื่องการขี่มอเตอร์ไซค์เล่นน้ำกับการเล่นน้ำโดยการเอาถังน้ำใส่หลังรถกระบะ

            ปีใหม่ปีหนึ่งต้องไปสำรวจพื้นที่ที่สระบุรี  ไปเจอเขาเอาเชือกขึงกั้นคนที่จะผ่านไปเพื่อที่จะเอาน้ำสาดและประแป้ง  ถ้าเป็นรถเก๋งมันก็ไม่เท่าไหร่แต่ถ้าเป็นมอเตอร์ไซค์น่ะล้มได้เลย  ที่ต่างจังหวัดยังเล่นอย่างนี้เยอะ 

            เพราะฉะนั้นเรื่องเหล้าตลอดระยะเวลาหนึ่งวันก่อนวันหยุดและหนึ่งวันหลังวันหยุดต้องพิจารณาแล้ว  แล้วเรื่องการที่เล่นน้ำอย่างไรขอพิจารณาเรื่องขี่มอเตอร์ไซค์และรถกระบะเล่นน้ำด้วย  เพราะว่าสถิติการตายไม่ได้มาจากรถเก๋ง แต่มาจากรถสองรถนี้

            มันน่าอายมากสำหรับการที่เรามีงานเทศกาลแล้วกลับมีสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น  ทีนี้สำหรับปีนี้ไม่ใช่เรื่องการตายโดยอุบัติเหตุรถยนต์อย่างเดียว  เมาและวิวาทเพิ่มมาอีกส่วนหนึ่ง  ยิงกัน  หวดกัน  เอาหินขว้างกัน  อย่างที่สอง แค้นกันเรื่องจับแก้มสาว  ทาแป้ง  แค้นกันเรื่องจับนมสาว  ไอ้สิ่งเหล่านี้มันจะทำให้งานสงกรานต์ซึ่งเป็นเรื่องดีเสื่อมเสียไปหมด

            เหมือนสมัยหนึ่งมันเกิด ‘ประเพณีจับไข่’ ขึ้นที่สนามหลวงในวันปีใหม่  จะมีคนเดินผ่านมาแล้วเอามือช้อนไปที่เป้า ‘แป๊น ๆ’  บีบไข่แล้วก็วิ่งไป  ‘แป๊น ๆ’  บีบไข่แล้วก็วิ่งไป 

            ไปที่สนามหลวงตอนปีใหม่ต้องระวัง 

            ตอนนี้ก็เริ่มมาประเพณีสงกรานต์ ‘ประแป้ง’ กับ ‘บีบนม’ กำลังเริ่มเข้ามาแล้ว  ซึ่งอะไรดี ๆ แล้วมาเจอคนเลว ๆ ใช้ในสิ่งดีไปในทางเลวมันน่าเสียดาย…

            มีผู้หลักผู้ใหญ่เริ่มจะพูดว่ามันเลยเถิด  มันไม่เห็นความหมายสงกรานต์  จนกระทั่งแหมมันไม่น่าจะมี  เอาละสิ ฟังอย่างนี้ก็ไม่สบายใจแล้ว  เออ ไปเจอคนเดนนรกจกเปรตมาทำลายงานสงกรานต์จนกระทั่งคนจะคิดว่าไม่มีสงกรานต์กันแล้ว 

            เราเองไปสร้างบรรยากาศแบบไหนให้เขาดูกันล่ะ  นั่งดูข่าวนี่ มีแต่ข่าวถนนข้าวสาร แล้วภาพก็เปียกมะลอกมะแลก  ฉีดน้ำใส่กัน ทาแป้งใส่กัน  ภาพสรงน้ำพระ ภาพก่อเจดีย์ทรายมีน้อย…  แต่ภาพเปียกมะลอกมะแลก เอาแป้งทากัน ฉีดน้ำใส่กัน ตัวชิดสนิทกันเนี่ย  โอ้โห๊…มันเป็นภาพอย่างนั้น  เด็ก ๆ ที่นั่งดู แล้วในจอเขายังบอกว่า ถ้าใครจะไปสนุกยังไม่สายเกินไปนะค๊า…

            ภาพที่เป็นประเพณีจริง ๆ เขายังมีที่พระประแดง  จะมีเล่นสะบ้า มอญซ่อนผ้า  เพลงช่วงชิงเอย ช่วงชิงชัย  คนไหนว่องไว มาเล่นช่วงชัยช่วงชิง  เล่นกันดีดี สามัคคีกันไว้…มันไม่มีแล้วภาพอย่างนี้  มอญซ่อนผ้า ตุ๊กตาอยู่ข้างหลัง…อะไรอย่างนี้ไม่มีให้ดูแล้ว 

            ปัจจุบันนี้มีแต่ภาพสาดน้ำมะลอกมะแลก ทาแป้งใส่กัน ฉีดน้ำใส่กัน  ถ้าเราเอาภาพอย่างนี้ฉายให้คนดู คนก็จะนึกว่าภาพอย่างนี้คือภาพของสงกรานต์

            เพราะฉะนั้น คิดว่าไอ้การที่เราจะไปหยุดอะไร หยุดยั้งอะไรเพราะเหตุว่ามีคนชั่วบางกลุ่มบางพวก เราต้องพิจารณาใหม่ว่าเราจะปลูกฝังยังไง  เราจะจัดการกับคนเลวคนชั่วอย่างไร  อย่าไปดึงออกถอนออกเสียกระทั่งคนดีเขาสูญเสียโอกาสไปด้วย 

            อย่างสมมุติว่าสงกรานต์เกิดไม่เอา ต่อไปนี้ไม่เอา จบเลยไม่ต้องสนุกกันแล้ว  แต่สนุกก็ต้องหอมปากหอมคอนะ 

            (ผู้ดำเนินรายการ-เลือกไม่ได้หรอกครับ แต่ว่าควบคุมอะไรที่เป็นความเสี่ยงทั้งหลายแหล่นี่คงต้องทำจริงจังแล้วละครับ)

            แล้วในขณะเดียวกันก็ต้องปลูกฝังการเล่นที่ถูกต้องมันคือยังไง  ไอ้ประแป้งที่มาจากไหน มาบ้าบอกันทำไม  แล้วผู้หญิงนี่เขาสอนแล้ว พวกสาวเกิร์ลลี่เบอรี่มาแต่งชุดให้ดูแล้วจะแต่งชุดยังไง ยังอุตส่าห์โป๊ไปให้เขาลูบนมทำไม  เอ้อ!

            (เวลาหมด, ผู้ดำเนินรายการกล่าวสรุปแล้วปิดรายการ)

 

 

เสียดายที่อาจารย์เสรีไม่ได้บอกว่า ไอ้ประเพณีการบีบไข่นั่นน่ะใครเป็นคนบีบ  ผู้ชายหรือผู้หญิง  หรือทั้งผู้หญิงและผู้ชาย

            ส่วนสี่สาวเกิร์ลลี่เบอรี่จะทำอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ คงไปกะเกณฑ์คาดหวังเอากับพวกเธอไม่ได้  ใครชอบก็รัก  ใครไม่ชอบก็บ่นว่ากันไป

            หากท่านผู้อ่านสนใจที่จะรับฟังทรรศนะต่าง ๆ ของอาจารย์เสรี สามารถรับฟังได้ทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลาสิบโมงครึ่งทางคลื่นวิทยุที่ได้กล่าวข้างต้นครับ, สวัสดี ·

 

18 เม.ย. 51