สวัสดีวันอาทิตย์ © - 3/3

ไม่ว่าจะ “เอาไหมพี่  ถ้าสน ห้าสิบบาทเท่านั้นแหละ”  เสียงกะหรี่อายุน้อยที่สุดในโลกในเรื่องสั้น ที่เห็นและเป็นอยู่ ของ ลองเรื่องสั้น-จำลอง ฝั่งชลจิตร  แม้ว่าค่อนข้างตรง แต่ความหมายของคำว่า ‘เอา’ ก็ยังไม่ได้หมายถึงการร่วมประเวณี

กรุงเทพฯ มิยอมหลับไหลจริงสมดังคำร่ำลือ  เวลาค่ำมืดเป็นเวลาเริ่มต้นชีวิตของคนกลางคืน โดยเฉพาะย่านแหล่งบันเทิงยามราตรี 

            ผมนั่งรถผ่านหัวมุมถนนสีลมเห็นรถราและผู้คนมากมาย  หลายคนทีเดียวดูแล้วมีอาการคึกคัก ตื่นตัว พร้อมเริ่มชีวิตในอีกค่ำคืนหนึ่ง  เลยไปอีกไม่ไกลที่หัวลำโพงแสงไฟสว่างไสว มองเข้าไปเห็นผู้คนขวักไขว่ ทั้งรอออกเดินทางและการมาถึงเมืองหลวง  ผมพยายามมองหาแม่ค้าขายส้มตำ ทว่ามองไม่เห็น ด้วยว่าแม่ค้าเหล่านี้มักจะไปอยู่ตามมุมต่าง ๆ ที่แสงไฟสาดส่องไม่ถึง

            แม่ค้าขายส้มตำแถวนี้แปลกจากทั่วไปอย่างหนึ่งคือ ในหาบของเธอไม่มีวัตถุดิบใด ๆ ที่จะใช้ประกอบอาหารดังว่า  แม่ค้าก็อยู่ในวัยสาวเสียส่วนมาก  แต่งตัวสวย  กลิ่นน้ำหอมแป้งร่ำกรุ่นอยู่รอบกาย  ลูกค้าของเธอมีแต่ผู้ชาย 

            ครั้งหนึ่งเหล่าสหายชวนผมไปหาของกินย่านนั้น  พวกเขาถามว่า พี่ชอบกินส้มตำไหม  ผมว่าไม่ชอบ แต่ถ้าจะกินก็ได้ไม่เกี่ยง  เดินขึ้นมาจากใต้ดิน-สถานีรถไฟฟ้า เดินผ่านหาบส้มตำสองสามเจ้า  ผมสังเกตเห็นความผิดปรกติ จึงบอกมิตรสหายว่าเราคงไม่ได้กินแล้วเพราะมาดึกเกินไป  ในหาบนั้นไม่มีมะละกอเหลืออยู่เลย  คนหนึ่งยิ้ม ถามว่า พี่จะกินจริงเรอะ!  แล้วพวกเขาก็พากันเดินเข้าไปในร้านก๋วยเตี๋ยวติดแอร์

            กินเสร็จต่างคนต่างแยกย้ายกลับที่พัก  ระหว่างที่ผมเดินไปป้ายรถเมล์ก็ยังเห็นหาบส้มตำคงอยู่อย่างนั้น  บางหาบไม่มีแม่ค้า  บางหาบนั่งคุยกับผู้ชาย  บางหาบนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว  สหายสองคนเรียกแท็กซี่ชวนผมนั่งไปด้วยเพราะเส้นทางผ่านเดียวกัน 

            เขาสองคนยังคุยเรื่องส้มตำที่หัวลำโพง  ผมจึงถือโอกาสถามในสิ่งที่สงสัย  พวกเขาเฮฮากันเล็กน้อย  คนขับแท็กซี่ก็ร่วมด้วย เขาว่าที่มันไม่มีมะละกอก็พวกเธอไม่ได้ขายส้มตำจริงน่ะซี่  พวกเธอขายอย่างอื่น  เท่านั้นเองผมก็ถึงบางอ้อ  ขายอย่างอื่นก็ขายตัวนั่นแหละ–เข้าใจตรงกัน  มิน่า ตอนที่ผมมองไปยังหาบที่ว่างเปล่า พวกเธอจึงมองผมด้วยสายตาหวานซึ้งเตรียมขยับปากจะเอ่ยอะไรสักอย่างทว่าไม่ทัน

            แปลกดี  ผมเพิ่งเห็นครั้งแรกนี่แหละ  ต้องอาศัยหาบบังหน้า  ไม่รู้ว่าแก้เขินหรือว่าอำพรางเจ้าหน้าที่บ้านเมืองก็ไม่รู้

            อย่างไรก็ตาม เป็นที่รู้กันละว่า หากชวนไปกินส้มตำย่านนั้น ก็มิได้หมายความว่าจะไปกินส้มตำจริง ๆ  แต่กินอย่างอื่น

            รถแล่นมาถึงวงเวียนใหญ่ ผมขอลงหน้าตลาดเจริญรัถ  ขอบอกขอบใจในความเอื้อเฟื้อของมิตรทั้งสองแล้วเดินข้ามสะพานลอยมายังฝั่งสถานีรถไฟเพื่อจะเดินย้อนไปทางบางยี่เรือ  ก่อนถึงหัวโค้งของวงเวียนเป็นมุมมืดอับแสงไฟ  สาวเจ้านางหนึ่งปรี่ออกมาจากซอกตึกขวางหน้า

            ผมชะงักฝีเท้า ตกใจกับการปรากฏกายของเธอ 

            “เที่ยวไหมพี่?”  เธอถาม

            โดยอัตโนมัติผมยิ้ม ส่ายหน้า แล้วรีบเดินจากมา 

            ผมกลัวว่าหากมัวหยุดพูดคุยกับเธออาจมีไอ้หนุ่มปราดเข้ามาล็อคคอแล้วปล้นทรัพย์  ในยามวิกาลผมไม่ควรไว้ใจใครง่าย ๆ  นอกเหนือไปจากนั้นผมไม่มีอารมณ์  ผมอยากกลับบ้าน  ผมไม่อยากเที่ยว

            นี่ก็เช่นกัน  ชวนไปเที่ยว  ก็มิได้หมายความว่าจะไปเที่ยวดูอะไรในยามค่ำคืน  หากเที่ยวไปในห้องหับแคบ ๆ  เที่ยวขึ้นสวรรค์หรือจะลงนรกทั้งที่ยังเป็น ๆ อยู่นี่แหละ  ไม่ต้องรอให้ตายไปเสียก่อน

            ดูเหมือนจะไม่มีการพูดหรือบอกกันตรง ๆ เลยนะครับ  ไม่ว่าจะอยู่ในระดับไหนก็ตาม

            ไม่ว่าจะ “เอาไหมพี่  ถ้าสน ห้าสิบบาทเท่านั้นแหละ”  เสียงกะหรี่อายุน้อยที่สุดในโลกในเรื่องสั้น ที่เห็นและเป็นอยู่ ของ ลองเรื่องสั้น-จำลอง ฝั่งชลจิตร  แม้ว่าค่อนข้างตรง แต่ความหมายของคำว่า ‘เอา’ ก็ยังไม่ได้หมายถึงการร่วมประเวณี

            หรือแม้แต่ “เท่าไหร่น้อง?” กับผู้ที่จะขายก็ยังเป็นการประดิษฐ์ถ้อยคำมาบังความกระสัน

            หากเอ่ยตรง ๆ คงกระดากปากพิลึก?

            เที่ยวไหมพี่?  เท่าไหร่น้อง?  ลองใช้คำพูดตรง ๆ หน่อยเป็นไร  *@#ไหมพี่?  *@#เท่าไหร่น้อง?

            ไม่ต้องขายส้มตำบังหน้า ทำเหมือนมืออาชีพและสมัครเล่นแถวสนามหลวงให้ชัดเจนกันไปเลย จะได้ไม่มีคนเข้าใจผิดเช่นผม

            “นั่งคุยกันก่อนได้ไหมคะ”  เสียงสาวน้อยคนหนึ่งคะเนจากหน้าตาและรูปร่างแล้วไม่น่าเกิน 18 (ไม่ต่ำกว่า 12) บอกผมหลังช่วยหากุญแจห้องที่ตกลงพื้นท่ามกลางความมืดและความมึนเมา

            สติผมยังคงมีและเริ่มกลับมาเรื่อย ๆ ระหว่างนั่งคุยกับเธอ  คิดว่าเมื่อไหร่เธอจะกล่าวออกมาตรง ๆ หลังจากรำพันเรื่องต่าง ๆ นานาอยู่นานสองนาน  พร้อมกับหาทางปฏิเสธอยู่ในทีหากเธอเอ่ยถึงความปรารถนา

            เนิ่นนานไปผมว่าเสียเวลาเปล่า  ขอตัวกับเธอตรง ๆ  “หิวข้าวจะไปด้วยกันไหม”

            เธอมองผมด้วยแววตาวาวรื้น  ผมจึงต้องรีบย้ำ  “กินข้าวจริง ๆ  ไปไหม?” 

            ผมคิดว่าเธอคงปฏิเสธ แต่ไหนได้ เธอลุกตามผมมา  และผมก็เลี้ยงข้าวเธอจริง ๆ ด้วยความเต็มใจ  ขอบคุณเธอที่ช่วยหากุญแจจนพบ 

            ไม่รู้ว่าอารมณ์นั้นเธอเข้าใจคำว่า ‘กินข้าว’ ของผมไปในทางไหน  ถ้าไปในทางเดียวกับ ‘เอาไหมพี่?’ และ ‘เที่ยวไหมพี่?’ หรือ ‘เท่าไหร่น้อง?’  ผมคงต้องเลี่ยงคำคำนี้  ไม่เอ่ยชวนสาวเจ้าคนไหนยามค่ำคืนเสียแล้ว  มันก็คล้าย ๆ กับพรรคพวกผมกลุ่มหนึ่งที่เมื่อฟาดเหล้าไปแล้วมักชวนไปกินข้าวต้มโต้รุ่งกันต่อ  ไอ้ผมน่ะหลงคิดว่าจะกินข้าวจริงเลยตามไปด้วย  ผมหิวจริง ๆ  กินเหล้าแล้วต้องกินอะไรรองท้องจนติดเป็นนิสัย

            ปรากฏว่ากินข้าวต้มของพวกนั้นคือไปม่านรูด ที่มีหญิงสาวไว้คอยบริการเสร็จสรรพ!

            คิดแล้วก็แปลกดีที่เราต่างประดิษฐ์ถ้อยคำเป็นสัญลักษณ์ที่เข้าใจไปในทางเดียวกันนี้ได้  สำหรับคนที่ไม่เข้าใจเพราะเถรตรงคงงงเป็นไก่ตาแตก  ดีไม่ดีก็เต็มใจตกกะไดพลอยโจนไปด้วยเสียเลย  ก็อยากไม่บอกกันตรง ๆ นี่  ไอ้ที่ว่าสวรรค์จึงรำไร ๆ อยู่ตรงเบื้องหน้า, สวัสดี ·

29 มี.ค. 51