สวัสดีวันอาทิตย์ © – 3/2

“พี่รู้มั้ยว่าคอนโดฯ เราดังใหญ่แล้วนะ”  มิตรกวีเอ่ยบอกผม

            “ยังไง?”

            ผมถามเพราะยังไม่เข้าใจความหมายคำว่า ‘ดัง’ ของเขา

            ปรกติที่พักของเรามันก็มีเรื่องดังอยู่ทุกวัน  ไม่ว่าจะเป็นเสียงดังจากรถยนต์ทั้งสองล้อสี่ล้อ  เสียงดังของแม่ค้าที่ตั้งแผงอยู่ริมถนน โดยเฉพาะตึกที่ผมอยู่เป็นทำเลทองเพราะอยู่ตรงกลางของโครงการ       ห้องพักของผมเป็นห้องริมชิดกับถนนในโครงการ โผล่หน้าต่างออกไปก็เห็นร้านค้าที่ว่า  ผมไม่เคยอุดหนุนร้านบริเวณนี้เพราะมีอคติกับพวกแม่ค้า  ให้ตายเถอะ! พวกคุณเธอนี่ปากร้ายยังกับอะไรดี  บางครั้งบางยามนึกอยากจะแหกปากก็เอ็ดตะโร  แต่ละถ้อยคำก็สุดเหลือรับประทาน  เหี้ย-ห่า-สารพัดสัตว์เต็มไปทั่วบริเวณ  บางวันก็ด่าทอทะเลาะเบาะแว้งกันเอง  เฮ้อ ไม่รู้จะอะไรนักหนา

            นอกจากสองดังแล้วยังจะมีอะไรดังอีกล่ะ  อ้อ ในช่วงหัวค่ำก็ดังจากร้านขายข้าวมันไก่  สงสัยสิครับว่า ขายข้าวมันไก่แล้วจะเอาอะไรมาดัง  มิใช่ดังจากเขียงหรือชื่อเสียงฝีมือต้มไก่หรอกน่า  มันดังเพราะเสียงคนเมาน่ะสิ  มันก็แปลกอย่างนะครับ  ร้านข้าวมันไก่ร้านนี้ดันพ่วงท้ายเปิดขายเบียร์สดด้วยเสียงั้น  ดูแล้วมันไม่เข้ากันตรงไหนเลย  ขายข้าวแกล้มเบียร์  แล้วคนที่มากินน่ะ สังเกตนะครับว่ากินเบียร์มากกว่ากินข้าว  ย่ำนั่งกันไปตั้งแต่หัวค่ำยันเที่ยงคืนร้องกระตู้วู้กันไม่รู้จักจบ, ถัดออกไปหนึ่งช่วงตึกมีร้านเบียร์สด  เออ ร้านนี้เข้าท่านะครับ ขายเบียร์อย่างเดียว  บรรยากาศก็สลัว ๆ เข้าที  ผมได้แต่เดินผ่านครับ ไม่เคยคิดเข้าใช้บริการ  ร้านนี้มันก็แปลกอย่างหนึ่งคือไม่มีลูกค้าผู้ชายเลย  มีแต่ผู้หญิง ทั้งหญิงแท้และไม่แท้นะครับ นั่งกินดื่มอยู่อย่างนั้นตั้งแต่หัวค่ำเช่นกัน  บางคืนก็มีเสียงเอ็ดตะโรทะเลาะวิวาทกันเอง

            การทะเลาะระหว่างผู้หญิงกับผู้หญิงด้วยกันผมว่าน่ากลัวพอ ๆ กับผู้ชายทะเลาะกัน แต่ต่างอารมณ์กันไปคนละแบบ

            ผู้หญิงนี่สุ่มเสียงไม่ดุดันเท่าผู้ชายครับ  มีเสียงเล็กแหลม มีวี้ดว้ายเหมือนเสียงเพลงโอเปร่า  บางช่วงแหลมลึก  บางช่วงแหลมบาดอารมณ์  แล้วคำด่าแต่ละคำบางครั้งฟังแล้วก็จั๊กจี้รูหูเสียเหลือเกิน เช่น อีตอแหลบ้างล่ะ  อีกฝ่ายก็ มึงนั่นแหละอี-  โอย กรุณาเติมคำที่ละไว้เองละกันครับ จะอี- อะไรก็ตามมันมีทั้งนั้นแหละครับ  เรื่องแต่ละเรื่องเท่าที่ผมเคยได้ยินคุณเธอวิวาทวิวาทะกันก็ไม่พ้นเรื่องแย่งคนรัก (มีทั้งหญิงและชายนะครับ)  ไอ้ประเภทนั่งร่วมวงกันอยู่ดี ๆ แล้วเกิดน้อยเนื้อต่ำใจ น้อยอกน้อยใจกันก็มี

            เสียอยู่อย่างเดียวครับ เวลาผู้หญิงเมาแล้วตบกันนี้มันหมดเลย  หมดทั้งเสื้อผ้าและบุคลิกนะครับ  หมดกัน!  รู้กันหมดไส้หมดพุงเลยทีเดียวว่าเธอคนนั้นเป็นเมียใคร หรือไปนอนกับใครมาบ้าง  ดีที่ว่าเหตุการณ์เหล่านี้มันเกิดในช่วงดึกไปแล้วเสียส่วนใหญ่ พ่อแม่ผู้ปกครองจึงไม่ต้องมานั่งคอยให้คำแนะนำแก่บุตรหลาน เพราะรายการนี้เหมาะสำหรับกับผู้ชมที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป

            ที่ผมพูดแต่เรื่องผู้หญิง ทั้งนี้หาใช่ว่าผู้ชายมันจะน่าดูน่าชมกว่านะครับ  เพียงแต่ผมไม่ค่อยชอบไอ้พวกทำนองยกตนข่มท่านประเภทที่ว่า ‘กูเจ๋งกว่ามึง’ อะไรทำนองนั้น  มันเรื่องขี้เท่อขี้โอ่เสียไม่มี  ไอ้พวกนี้ต่อให้ไม่เมา แค่มองหน้าเหยียบเท้ากันมันก็มีเรื่องทะเลาะกันได้แล้ว  ความอดทนอดกลั้นน้อยกว่าผู้หญิงครับ  ตะโกนด่ากันไปมาไม่ลงไม้ลงมือสักที  อ้อ ก็มันอยู่คนเดียวนี่ครับ  ไม่ก็พวกน้อยกว่า  พอพวกเท่า ๆ กันสิถึงกล้าลงไม้ลงมือ  เฮ้อ สู้ผู้หญิงก็ไม่ได้ เพราะเท่าที่เห็นก็ตบเลย!  ตบเป็นตบ จิกเป็นจิก  ขึ้นคร่อมซ้ายขวา-ซ้ายขวา นี่แน่ ๆ  ไม่ต้องรอพรรคพวก  และเชื่อไหมครับ ไม่มีการ ‘รุม’ หรือ ‘หมาหมู่’ สำหรับพวกคุณเธอ  ก็แหงล่ะ พวกเดียวกันทั้งนั้น

            “ดังไม่ธรรมดาด้วยนะ  ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ด้วย”  มิตรกวีค่อยเผยแย้มความ ‘ดัง’ ของคอนโดฯ ออกมา

            ลองดังขนาดนั้นเห็นท่าจะไม่ใช่เรื่องดังพื้น ๆ เสียแล้ว

            สองสามเดือนก่อนก็มีเหตุฆาตกรรมที่ตึกด้านใน  ข่าวปากต่อปากที่ผมได้ยินจากแม้ค้าข้าวแกงร้านประจำบอกว่า เมียเอาปืนมาเล่นแล้วเกิดลั่นอะไรทำนองนั้น  สันนิษฐานต่อไปว่าอาจไม่ใช่เหตุสุดวิสัยแต่เป็นด้วยความจงใจของคนเป็นผัว, แม่ค้าเขาว่านะ  ผมได้แต่พยักหน้ารับฟังเหมือนเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง  แล้วโลกมันก็กลมอย่างพิลึกพิลั่น  เนื่องจากสถานที่เกิดเหตุนั้นเป็นห้องของพี่เพื่อนคุณแม่บ้าน  ผมมีโอกาสได้พบเธอเมื่องานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อน  เธอบ่นโอดครวญว่า ‘ซวยจริง ๆ’  พี่สาวเธอประกาศขายอยู่ตั้งนานนมนานยังขายไม่ออก พอมาเกิดเรื่องอย่างนี้เข้าก็แทบลมจับ  ไม่รู้จะคิดทำยังไงต่อ  ใครคนหนึ่งในวงบอกว่า ทำบุญสิ แกต้องบอกให้พี่แกทำบุญให้คนตายก่อน  ฟังแล้วเธอก็ทอดถอนใจแทนพี่สาว เฮ้อ!

            “ฆ่ากันตายอีกละสิ”  ผมเดาไปอย่างแกน ๆ

            “ไม่ใช่” 

            “ไม่เดาไม่ทายแล้ว  ดังยังไงว่ามา”

            “บุกจับอาวุธปืนกับยาบ้า!  แล้วพี่รู้มั้ยว่าตึกไหน-ตึกผมเองพี่  ชั้น 9  เขาว่ามันกว้านซื้อทั้งชั้นเลยนะ”

            “เฮ้ย ขนาดนั้นเลยหรือ”

            “ก็เขาว่ายังงั้นนะ  ผมก็ฟังเขามา  รายละเอียดเป็นยังไงไม่รู้ละ  แต่ข่าวว่าอย่างนั้น”

            น้องสาวฝ่ายศิลปกรรมคงรำคาญเราสองคนที่ไม่ได้เรื่องได้ราว  ทำนองว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นในหมู่บ้านตัวเองแท้ ๆ กลับไม่รู้เรื่องราวอันใด–ไม่ได้เรื่อง!

            ผมบอกเธอว่า จะให้ทำยังไงล่ะ ก็มันไม่รู้เรื่องรู้ราวจริง ๆ นี่นะ  เรื่องบางเรื่องอย่างเช่นบุกจับอาวุธและยาบ้ากลางคอนโดฯ หรูย่านบางแคนี้ จะรู้หรือไม่รู้ไม่เห็นจะมีผลอะไรกับชีวิตผมสักหน่อย

            ไม่รู้หรืออย่างไรว่าคนที่นี่เขาต่างคนต่างอยู่  ผมอยู่มาเกือบ 6 ปีแล้วยังไม่รู้จักเพื่อนร่วมชั้นห้องข้างเคียงเลยสักคน  อ้อ จะมีอยู่ก็ห้องตรงข้าม เป็นคุณแม่ลูกหนึ่ง  เธอเคยทำข้าวต้มเครื่องมาฝากผม  แต่ก็เป็นการรู้จักได้เพียงไม่ถึงเดือนเธอก็ย้ายออกไป  วันนี้มองห้องว่างตรงข้ามแล้วยังอดคิดถึงเธอไม่รู้หาย

            “คอนโดฯ หรูเรอะ”  ผมว่า แค่นหัวเราะ  “หนังสือพิมพ์นี่มันโกหกชะมัด”

            มีคอนโดฯ ไหนดังกว่าที่นี่ไหม, สวัสดี ·

21 มี.ค. 51