จากคุยกับวินทร์ เลียววาริณ winbookclub.com

ผู้เขียน หัวข้อ: เครื่องมือชิ้นหนึ่ง
tns
สวัสดีครับ พี่ Win,

นี่เป็นครั้งที่ 2 ที่ผมลอง “คุย” ครั้งแรกเป็นเรื่อง “At the end of day” เรื่องหมอ

ก่อนอื่น ผมชอบงานของพี่มาก ชอบแนวคิด ความอิสระของชีวิต

แต่ถ้าผมเห็นด้วยกับพี่ทุกกรณี ผมคงจะไม่ “คุย” แต่จะคิดในใจอย่างเดียว

ผมเอง ออกตัวก่อนว่า ผมชอบรัฐบาลเก่า จะว่าอำนาจเก่า อะไรก็ได้ ผมเองมักถูกบอกว่า ได้รับข้อมูลด้านเดียว ซึ่งทุกคนในโลกก็ได้ด้านเดียวทั้่งนั้น คือด้านที่รับฟัง ผมเองมีการศึกษาระดับเรียกว่าสูง ถ้าเรียกตามระบบการศึกษาปัจจุบัน

เข้าเรื่องเลยละกัน ผมคิดว่า ประชาธิปไตย มาจาก แนวคิดที่ว่า ทุกคนเป็นเจ้าของชีวิต ตัวเอง ทุกคนมีอิสระทางความคิดและการใช้งานความคิด การเลือกตั้งเป็นแค่ตัวบอกว่า กลุ่มคน (ประเทศ) นี้ “ส่วนใหญ่” คิดแบบไหนในตอนนั้นๆ ไม่ใช่บอกว่าทุกคน และ ไม่ใช่บอกว่า คิดแบบนี้ตลอดมา ซึ่งผมคิดว่า ผลการเลือกตั้งออกมา ก็บอกแล้วว่า คนส่วนใหญ่ต้องการอะไร คนที่ไม่เห็นด้วยก็มีอิสระที่จะค้าน แต่ไม่ใช่มาจากอำนาจ ทุกคนต้องมี 1 เสียงเท่ากัน ไม่ว่า ความรู้ระดับไหน สำคัญแค่ไหนก็ตาม การปฎิวัติมันแย่ที่สุดที่จะเกิดขึ้นได้ในระบบนี้

ส่วนเรื่อง ซื้อ/ขายเสียง นั้น เป็นปลายเหตุ ระบบของกลุ่มคนคืดต้องเหตุ การมาร้องเมื่อเลือกตั้งแพ้ ว่าอีกฝ่ายขายเสียง จะสร้างคลื่นความแตกแยกมากกว่าให้ผลดี แถมเด็กรุ่นหลัง อาจทำตามอย่างเพราะได้ยินกันมา มันอาจมีจริงอย่างรุนแรง หรือ อาจจะมีน้อยกว่าที่คิด แต่ประเด็นคือระบบของกลุ่มคนที่ทำให้เหตุการณ์เกิด

ตามความคิดผม ระบบที่แท้จริงที่แสดงถึงคุณภาพของกลุ่มคน มาจาก 3 อย่าง 1) ระบบการศึกษา 2) สื่อ 3) การเมือง

การเมืองแทบจะเป็นปลายปัญหาด้วยซ้ำ ถ้าผมจะเขียนทั้ง 3 เรื่องคงไม่จบแน่ๆ เอาเป็นว่า ระบบการศึกษา ครูบาอาจารย์ เราคุณภาพต่ำและ่ไม่กล้าพูดคำว่า”ไม่รู้” สื่อ ขาดความรับผิดชอบร้องหาแต่”อิสระภาพ” การเมือง ก็อย่างที่เราเห็น

ขอบคุณครับ ที่ให้ “คุย” อย่าเพิ่งรำคาญผมละกันครับ

winbookclub
คำตอบ

ตอบเมื่อ: 2008-02-11 10:28:55
ดีครับที่เห็นแตกต่างและเข้ามาคุยด้วย เป็นการแตกหน่อความคิดทั้งสองฝ่าย

เช่นกัน ถ้าผมเห็นด้วยกับคุณทุกกรณี ผมคงจะคิดในใจอย่างเดียว

ผมเชื่อว่าระบบประชาธิปไตยเป็นแนวคิดที่เกิดขึ้นเมื่อสังคมมีคนมากขึ้นจนคุมไม่ได้ ง่ายๆ อย่างพวกบุชแมน (ที่ยกตัวอย่างมา) เมื่อมีคนมาก ก็ต้องมีกติกาบางอย่างที่จะคุมให้อยู่ ไม่งั้นสังคมก็ป่วน

แต่ความจริงก็คือ โลกนี้ไม่เคยมีความเสมอภาคกัน และเป็นไปได้ยากในทางปฏิบัติ คนกลุ่มน้อยกลุ่มหนึ่งจะเป็นตัวกำหนดทิศทางของสังคมเสมอ ที่เรียกว่าพวก elite ซึ่งไม่จำเป็นต้องมาจากตระกูลสูงเสมอไป เพราะเดี๋ยวนี้ใครมีเงินมาก ก็เป็น elite ได้ชั่วข้ามคืน

แน่นอนตามกติกาของระบอบประชาธิปไตยนี้คือ หนึ่งคนหนึ่งเสียง แต่ประเด็นในบทความตั้งคำถามว่า เป็นไปได้หรือไม่ว่า เสียงส่วนใหญ่นั้นมาจากความไม่รู้ หรือตกเป็นเครื่องมือของพวก elite ที่ว่านี้? นี่เป็นคำถามนะครับ ถ้ามองและวิเคราะห์สถานการณ์การเมือง ก็จะเห็นเอง (ซึ่งผมว่าเห็นค่อนข้างชัดนะครับ ว่ากันโดยไม่มีอคติ)

และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ความเห็นที่ว่า “ผลการเลือกตั้งออกมา ก็บอกแล้วว่าคนส่วนใหญ่ต้องการอะไร” อาจจะไม่ได้มาจากการวิเคราะห์สถานการณ์ทางการเมือง แต่มาจากความเชื่อในเชิงอุดมคติ ซึ่งจะว่าไปแล้ว ก็เป็นอคติชนิดหนึ่ง

ผมไม่ค่อยเห็นด้วยนักกับคำที่ว่า “ระบบที่แท้จริงที่แสดงถึงคุณภาพของกลุ่มคน มาจาก 1 ระบบการศึกษา 2 สื่อ 3 การเมือง” ผมว่าการวัดคุณภาพของคนน่าจะวัดจาก : 1 การศึกษา (ไม่ใช่หมายถึงประกาศนียบัตรหรือปริญญา แต่หมายถึงการได้รับความรู้ที่ก่อให้เกิดปัญญา) 2 จริยธรรม (เชื่อในความดี) 3 หลักการในการดำเนินชีวิต (ความสมดุลในการใช้ชีวิต ความไม่โลภ ความพอเพียง)

เรื่องสื่อและการเมืองเป็นเพียงปัจจัยหนึ่งที่ส่งผลกระทบต่อการหลอมคน ถ้าคนไม่โลภเสียอย่าง ใครจะมาซื้อเสียงได้ครับ? และถ้าคนมีปัญญารู้ว่าจะเกิดผลกระทบ (consequence) อะไรตามมาหลังจากการขายเสียง ก็ไม่มีทางขายเสียง ไม่ใช่หรือ?