สวัสดีวันอาทิย์ 2/46

ห้วงยามนี้นอกจากการพูดถึงเรื่องการเมือง (โดยเฉพาะหลังการกลับสู่มาตุภูมิของอดีตนายกฯ) แล้วยังมีเรื่องสินค้าทั้งอุปโภคและบริโภคต่างปรับขยับราคาสูงขึ้น ๆ สวนทางกับรายได้ของคนในสังคม

            ยกตัวอย่างใกล้ ๆ ตัว เช่นอาหารแต่ละมื้อ จากที่เคยกินชามละ 20-25 บาท ก็พรวดขึ้นเป็น 30 บาท  น้ำแข็งเปล่าจากที่บริการไม่คิดเงินก็คิดเป็นแก้วละ 1 บาท  ส่วนน้ำดื่มบางร้านยังคงจัดไว้ให้ บางร้านถ้าจะกินต้องสั่งเป็นขวด  ผมเองไม่เคยซื้อน้ำขวดดื่มจึงไม่ทราบราคาว่าแต่ละขนาดบรรจุนั้นเป็นจำนวนเงินเท่าไหร่  แต่คิดว่าอย่างต่ำก็คงเริ่มต้นที่ 5 บาท  ฉะนั้นเมื่อกินเสร็จจะต้องจ่ายเงินค่าอาหารรวมน้ำดื่มประมาณ 40 บาทต่อหนึ่งมื้อ

            ผมคิดอย่างหยาบ ๆ นะครับ ก็น่าจะอยู่ประมาณนี้

            เหตุผลของการปรับราคาก็ด้วยเหตุผลต้นทุนสูงขึ้น  ไม่ว่าจะเป็นก๊าซหุงต้ม  วัตถุดิบในการประกอบอาหารต่าง ๆ  จะปรับขึ้นผมเองในฐานะผู้บริโภคก็เข้าใจและยอมรับได้  แต่รับไม่ได้ที่ว่าปริมาณนั้นลดลง

            คนกินจ่ายเงินเพิ่มแทนที่จะได้กินอาหารเท่าเดิมกลับน้อยลง  อย่างนี้จะคิดเห็นเป็นอื่นได้อย่างไรหากไม่คิดว่าคนกินถูกเอาเปรียบ

            คิดอย่างหยาบ ๆ ตามประสาคนไม่สันทัดเรื่องการค้ากำไรขาดทุนอีกครั้ง, ข้าว 2 ถ้วย  หมูทอดกระเทียม 2 ชิ้น  โรยด้วยผักชี 4-5 ใบ  หลังปรับราคาข้าวยังคงปริมาณเท่าเดิมส่วนหมูเหลือชิ้นครึ่ง (แถมไม่เห็นซากกระเทียมเจียว) แถมด้วยผักชีเหี่ยว ๆ 1-2 ใบ

            อย่างนี้ก็ต้องขายราคาเท่าเดิมจริงไหมครับ เพราะว่าเขาลดต้นทุนลง  เหมือนกับร้านข้าวหมูแดงที่ผมเป็นลูกค้าขาประจำ แต่ระยะสองอาทิตย์ที่ผ่านมาหันไปกินอย่างอื่น  กลับมาเมื่อวานสั่งแบบธรรมดาใส่ห่อกลับไปกินที่สำนักงานในราคาเท่าเดิม 25 บาท แม่ค้าซึ่งพอจะสนิทขั้นพูดคุยเรื่องต่าง ๆ ได้ก็แจ้งแถลงว่าต้องลดไข่ต้มจากที่เคยให้ครึ่งฟองเหลือเพียงครึ่งของครึ่งฟอง

            เช่นเดียวกันหากเราต้องการเนื้อหมู 1 กก.ในราคาที่เพิ่มขึ้น เนื้อหมูก็ยังมี 1 กก.เหมือนเดิมนั่นละครับ  จะมาหั่นออกไปสักเสี้ยวของขีดหนึ่งไม่ได้

            ขณะเดินกลับสำนักงานผมคิดในใจอย่างช้า ๆ  หมายความว่าหากอยากได้ไข่ต้มเต็มใบก็ต้องจ่ายเงินเพิ่ม ส่วนจะต้องเพิ่มเท่าไรผมเองก็ไม่ได้ถาม  จะ 1 บาท หรือ 2 บาท แต่ถ้าหากว่า 5 บาทเห็นจะไม่เข้าท่า  แล้วก็คิดมากไปอีกว่า เออ ทำไมต้องเพิ่มเป็นบาท ทำไมไม่เพิ่มเป็นสตางค์  25 สตางค์หรือจะ 50 สตางค์ก็ว่าไป  เหรียญสตางค์จะได้มีค่าบ้างกว่าเท่าที่เป็นอยู่ เป็นมากกว่าจ่ายเป็นค่ารถเมล์ เหมือนค่านมกล่องที่ผมซื้อทุกเช้าในราคา 9 บาท 50 สตางค์

            ของกินทั่ว ๆ ไปหายากนะครับที่จะมีราคาเป็นเศษ โดยเฉพาะสตางค์ด้วยแล้วหากไม่ไปเดินซื้อในซูเปอร์มาร์เก็ตอย่าหวังเชียวว่าจะพบเจอ  ทุกอย่างเริ่มต้นที่ 5 บาท  ผมเองท่องสูตรคูณสูตรไหน ๆ ไม่เท่าแม่ที่ห้าและแม่ที่สิบ เพราะมันใช้บ่อยมาก ๆ ในแต่ละวัน ๆ

            พูดถึงเศษสตางค์  ตอนนี้มีทั้งเหรียญ 25 และ 50 สตางค์  1 บาท 5 บาท และ 10 บาทแล้วยังมี 2 บาทเพิ่มขึ้นมา  ไอ้เจ้าเหรียญชนิดหลังนี้แรก ๆ คิดว่าเป็นเหรียญบาทจ่ายผิดทอนถูกกันทั้งคนขายและคนกิน  เพื่อให้เห็นทราบเด่นชัดไม่หยิบใช้ผิดก็มีคนหัวใสใช้ปากกาเคมีเขียนเลข ‘2′ กำกับก็ช่วยได้ในระยะหนึ่งจนกว่าหมึกจะลางเลือน  แต่ด้วยความคุ้นชินและกลัวว่าจะหยิบผิดเราจึงรอบคอบตรวจสอบก่อนจ่ายปัญหาจึงหมดไป

            นั่นว่าถึงเรื่องหยิบผิดนะครับ สำหรับผมยังคงสงสัยว่าจะผลิตเหรียญนี้ขึ้นมาเพื่อวัตถุประสงค์ใด  เพื่อรวมกับเหรียญ 5 บาทจ่ายค่ารถเมล์หรือ  ให้มันยุ่งยากเวลาจะจับจ่ายซื้อของ  ให้มันเป็นที่รำคาญใจสำหรับแม่ค้าต้องนับบวกเลขอีกหนึ่งตลบ (เพราะสินค้าแทบทุกอย่างเริ่มต้นที่หลักสูตรคุณแม่ที่ห้า) หรือ ฯลฯ

            ล่าสุดนี่ก็เพิ่งทราบว่าออกมาเพื่อรองรับราคาสินค้า แก้ปัญหาการขึ้นราคาทุก ๆ 5 บาท  ผมเชื่อว่าทำได้แต่เป็นสำหรับการขึ้นครั้งหน้า  ไม่เชื่อว่าจะให้เริ่มที่ปรับราคาลง  ราคาสินค้าขึ้นแล้วขึ้นเลย-ไม่มีลดเป็นสัจธรรม  ทำได้อย่างมากก็ ‘ตรึง’ ราคามันไว้เท่านั้น

            ผมบ่นมาพอสมควร  ไหน ๆ ก็ว่าเรื่องนี้แล้วขอแทรกและวานท่านผู้อ่านช่วยสังเกตอีกหนึ่งแรง, สองวันก่อนซื้อบะหมี่สำเร็จรูปยี่ห้อหนึ่งมา 2 ซอง  ซองหนึ่งมีเครื่องปรุงครบ แต่อีกซองหายไปหนึ่งอย่าง  วันต่อมาซื้ออีกซอง (ชนิดเดียวกัน) จากร้านเดิมนั่นอีกเครื่องปรุงหายไปหนึ่งเหมือนกัน  ตามประสาคนคนชอบตั้งข้อสังเกต (คิดมาก) เป็นไปได้ไหมว่าเขาลดต้นทุนเนื่องจากยังขายราคาเท่าเดิม 

            ผมคิดว่าเขาคงไม่บ้าบอกล้าทำขนาดนั้นหรอก  จะลดอะไรก็ลดไปแต่เล่นงดให้เครื่องปรุงนี่มันไม่เข่าท่าเลย  คนกินกินไม่อร่อยแล้วใครจะซื้อกินอีกล่ะครับ  มองในแง่ดีหน่อยคงเป็นการผิดพลาดในขั้นตอนบรรจุสินค้าหาได้เป็นการตั้งใจเอาเปรียบคนกิน

            หรือถ้ารู้แน่ชัดว่าคนขายเอาเปรียบคนกินหนทางแก้ไขได้อย่างฉับพลันคือเลิกกินเลิกซื้อ  แต่ถ้าเลิกไม่ได้ด้วยความจำเป็นบางประการก็ซื้อก็กินมันต่อไปแล้วบ่นดัง ๆ

            บ่นให้ได้ยินไปถึงหูนายกฯ  เชื่อว่าท่านต้องสนใจฟังบ้างละน่า เพราะทราบมาว่าท่านเองก็จ่ายตลาดเองทุกวันทุก ๆ เช้า  แถมยังเข้าครัวจัดรายการชิมไปบ่นไปด้วยนะครับ  วัตถุดิบสมควรแก่ราคาหรือไม่ท่านย่อมมองออก

            ว่ากันว่าเศรษฐกิจจะดีหรือไม่ดีอย่างไรให้ลงมาเดินที่ตลาดสดเพราะมันคือภาพรวมแห่งความกินอยู่ของประชาชนส่วนมาก มิใช่ส่วนน้อยที่ตลาดหลักทรัพย์, สวัสดี ·

1 มี.ค. 51