สวัสดีวันอาทิตย์ © – 2/43

ทุกวันผมต้องเดินผ่านร้านบริการอินเตอร์เน็ตอยู่สองร้าน  ร้านแรกที่ชั้นล่างของที่พัก ร้านที่สองในซอยสำนักงาน

            ด้วยใจจริงของผมไม่อยากเรียกร้านนั้นว่า  “ร้านอินเตอร์เน็ต”  แต่อยากเรียก  “ร้านเกมส์”  มากกว่า  ด้วยเพราะภาพที่เห็นและเป็นไปนั้นผู้ใช้บริการส่วนมากนิยมเลือกเล่นเกมมากกกว่าสืบเสาะค้นหาข้อมูลข่าวสาร

            ผู้ใช้บริการส่วนใหญ่เป็นเด็ก  ตั้งแต่เด็กเล็กยันเด็กโต  ไม่มีคนวัยอื่นสักคน  (ผมยกเอาตัวอย่างจากร้านทั้งสองนะครับ)

            เหมือนผมหยุดยืนอยู่บนทางสองแพร่ง  ทางซ้ายเข้าไปเฮฮากับเด็ก ๆ  ส่วนทางขวาจริงจังต่อสถานการณ์ปัจจุบันที่สังคมกำลังโจมตีร้านบริการประเภทนี้  ผมชั่งใจอยู่ไม่นานเลี้ยวซ้ายดีกว่า  ใช่ว่าเห็นดีเห็นงามอะไรหรอกครับเพียงแต่ทางซ้ายนี้มันทำให้ผมมีเรื่องได้เขียนสำหรับวันอาทิตย์  ทางขวาเหมาะสำหรับอีกคอลัมน์ที่คนรักของมิตรสนิทบอกว่าไม่ชอบเลยเพราะคนเขียนมันเขียนแต่เรื่องเครียด ๆ  ผมไม่เครียดกับความเห็นของเธอนะครับ  เพราะนั่นคือความตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น 

            สวัสดีวันอาทิตย์ไม่เอาเครียด เอาเพียงสบาย ๆ ยามเช้าคือความตั้งใจ

ร้านเกมส์ทำให้ผมคิดถึงความหลังเมื่อครั้งสิบปีก่อน

            ห้วงยามนั้นร้านอินเตอร์เน็ตยังไม่แพร่หลาย (ค่าบริการสูง)  ร้านเหล้า (บ้านแพ) ร้านประจำ แบ่งพื้นที่ปีกขวาของร้านบริการอินเตอร์เน็ตเล็ก ๆ มีเครื่องคอมพิวเตอร์ (มือสอง) ไม่ถึงสิบเครื่อง  วันหนึ่งระหว่างรอการมาของมิตรสหายผมแวบเข้าไปใช้บริการ

            อินเตอร์เน็ตยามนั้นเป็นของใหม่สำหรับผม  ก็เหมือนได้เล่นเกม ๆ หนึ่ง  มั่วไปมั่วมาก็เพลินดี  แล้วไม่นานร้านที่ตกอยู่ในความเงียบก็ถูกทำลายด้วยเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งเฮโลเข้ามาเล่นเกม  ไม่ใช่ระบบออนไลน์เหมือนสมัยนี้แต่เล่นจากแผ่นซีดีที่ติดตั้งในเครื่องคอมพิวเตอร์– 

            ก่อนพัฒนามาเป็นเกมคอมพิวเตอร์ เรารู้จักมันในนาม  “วิดีโอเกม”  ที่เด่นดังก็พวกเพลย์สเตชั่น  เวลาเล่นก็ใส่แผ่นซีดีต่อปลั๊กเข้าเครื่องโทรทัศน์ไม่ยุ่งยากมากเรื่อง  แบบนี้ผู้ใหญ่ที่บ้านไม่ค่อยชอบใจเพราะหากเราจะเล่นนั่นก็หมายถึงท่านอดชมละครสุดโปรด  ไม่ก็เกมโชว์ซ้ำซาก

            ก่อนหน้าพวกเพลย์สเตชั่นยังพอจำได้ว่าเป็นพวกแฟมิลี่  ตลับเกมเป็นแบบ slot เสียบลงเครื่องต่อปลั๊กเข้าเครื่องโทรทัศน์  เพื่อนคนไหนมีไว้ในครอบครองถือว่าเจ๋งสุดสุดแล้ว

            ย้อนกลับไปมากกว่าอีกเรารู้จัก  “เกมกด”  ยังจำเกมปลาหมึก  เกมป๊อปอายได้มิรู้ลืม  ตอนนั้นเพื่อนวัยประถมหัวใสพกเอาเกมนี้ไปให้เพื่อนเช่าเล่น  ใคร ๆ ก็อยากเล่นทั้งนั้น  ใครมีเกมกดก็เท่ไม่หยอกเลย

            ค้างไว้เมื่อมีเด็กเข้ามาเล่นเกม, เครื่องมีไม่พอต่อความต้องการนะครับ  คนหนึ่งชะโงกหน้ามาถามผมว่า  “เมื่อไหร่พี่จะเลิกเล่น เล่นอะไรก็ไม่รู้”  ผมรู้ละว่าเขาจะเล่นเกมที่เครื่องผม  พอดีผมหมดอารมณ์เพราะเสียงเจี๊ยวจ๊าวก็เลยเลิก กลับไปนั่งดื่มอ่านหนังสือรอมิตรสหายต่อไป

เดินมาหยุดหน้าร้านเกมส์ (ในซอยสำนักงานที่วันนี้ขยายเพิ่มอีกหนึ่งคูหา)  มองผ่านผนังกระจกใสเข้าไปพบว่าเนืองแน่นไม่มีเครื่องว่าง  บางเครื่องมีเด็กยืนค้ำหัวสองสามคนดูเพื่อนตัวเองเล่นเกมสายตาละห้อย  อยากเล่นแต่ไม่มีเงินค่าชั่วโมงหรือเปล่าผมเองก็ไม่ทราบ  หรือเขาอาจชอบในบทของกองเชียร์เท่านั้นเองก็ยากจะหยั่งรู้

            มองสติ๊กเกอร์หน้าร้าน  “Games-Internet”  ตามด้วยราคาค่าบริการต่อชั่วโมง  ไม่แจ้งเวลาเปิดปิดครับ  ก็คงหมายถึงเปิดแล้วไม่มีปิดจนกว่าจะล้มหายตายจากกันไปข้างหนึ่ง…

            ผมเดินกลับมายังทางแยกเดิมมาทางไหนกลับไปทางนั้น  ระหว่างทางคิดเล่น ๆ ว่าถ้าผมมีเงินลงทุนทำร้านอินเตอร์เน็ต ผมจะติดป้ายหน้าร้าน

            “ร้านนี้ไม่มีเกมส์” 

            เป็นร้านในฝัน–เป็นห้องสมุดออนไลน์  ไม่ทำเงินก็ช่างปะไร

            ผมรู้สึกว่าตัวเองเพ้อเจ้อใหญ่แล้วครับ  ในความเป็นจริงผมไม่เคยคิดอยากลงทุนทำธุรกิจอะไรเลยสักอย่าง  แต่ก็อยากเห็นร้านในฝันนั้น 

            จะมีบ้างไหมที่นักลงทุนจะคิดเห็นแบบนั้น, สวัสดี ·

9 ก.พ. 51