2/19

หากสวัสดีวันอาทิตย์นี้เป็นการบ้านที่ต้องให้ผมเขียนเรียงความหัวเรื่องเกี่ยวกับแม่แล้วละก็ คงเป็นเรื่องที่ยากหนักหนาเอาการอยู่

  หนึ่ง-เพราะผมไม่รู้จะเขียนอะไร อย่างไร ยิ่งหากกำหนดหัวข้อมาว่า “แม่ของข้าพเจ้า” มันคงมีเนื้อหาที่สั้นไม่ถึงหนึ่งหน้ากระดาษ, สอง-เป็นเพราะความสัมพันธ์ระหว่างผมกับแม่นั้นน้อยและเลือนรางเต็มที มีแต่ภาพที่ประทับติดอยู่ในหัวสมองไม่มากนัก–

  ย้อนนึกกลับไป ผมจำไม่ได้แล้วว่าเคยเขียนเรียงความประเภทนี้ส่งคุณครูไหม, เท่าที่พอจะนึกออก ผมคิดว่าไม่เคย

  แต่หากจะให้ผมลองเขียนก็ได้ ผมก็จะเขียนว่า “แม่เลิกกับพ่อตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ ผมอาศัยอยู่กับพ่อโดยมีย่า ป้า ลุง และอาเป็นคนเลี้ยงดูเพราะพ่อถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารประจำการต่างจังหวัด แม่มาหาผมบ้างซึ่งผมก็เคยพยายามนับทบทวนดูว่าผมได้พบหน้าแม่กี่ครั้งก่อนที่แม่จะเสียชีวิต ซึ่งมันก็มีเพียงไม่กี่สิบครั้ง ผมไม่เคยเกลียดแม่เพียงเพราะแม่เลิกกับพ่อ ไม่เคยคิดว่าแม่ทิ้งผม ผมรู้เพียงว่าแม่รักผมมากเท่าไรโดยสัมผัสรับได้จากการที่พบกันเพียงไม่กี่ครั้งก็ตาม…”

  ผมเขียนได้เพียงเท่านี้แหละ-หากจะให้ผมเขียน

  แต่ถ้าจะให้ผมพร่ำรำพันละก็ได้ แต่มันจะมีแต่ความทุกข์ประดับไว้ในแต่ละถ้อยคำอักษร เช่น หากแม่ไม่ด่วนจากไปวันนี้ผมจะพาแม่ไปเที่ยว ไปกินข้าว หรือจะอะไรก็ตามแต่เท่าที่จะพึงทำให้แม่มีความสุข ปลื้มปีติกับลูกชายของแม่…

  บางครั้ง มิจำเป็นต้องเป็นวันแม่หรอกที่ผมจะมานั่งคิดนึกคิดถึงแม่ ในบางห้วงยามผมก็รู้สึกคิดถึงแม่ขึ้นมาเอง ลองสร้างภาพในจินตนาการว่า หากว่าแม่ยังมีชีวิตอยู่ ผมกับแม่จะเป็นอย่างไร-สัมพันธภาพที่ขาดหายไปในห้วงยามหนึ่งนั้นจะได้รับการชดเชยมากแค่ไหน, ครั้งสุดท้ายแม่อยู่ต่างจังหวัด ผมตั้งใจจะไปเยี่ยมแม่อย่างไม่ให้ขาด หรือไม่ก็พาแม่ขึ้นมาที่กรุงเทพฯบ้าง มาพักที่ที่พักซึ่งซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรง พาแม่ไปเที่ยว คุยกับแม่อย่างเปิดอกถึงเรื่องในอดีต ผมอาจจะซักถามแม่มากมายเกี่ยวกับสถานที่ที่แม่เคยอยู่และเคยไปในกรุงเทพฯ ผมจะเอาต้นฉบับงานเขียนให้แม่อ่านให้แม่วิจารณ์ ผมเชื่อว่าแม่ช่วยผมได้ เพราะแม่ชอบคิด เพราะแม่ชอบเขียน และผมจะบอกแม่ว่า เพราะแม่นั่นแหละที่มีส่วนให้ผมต้องมานั่งเขียนนั่นเขียนนี่ เพราะฉะนั้นแม่ต้องช่วยผมอ่านต้นฉบับ ผมเชื่อว่าแม่ต้องยิ้มและหัวเราะหากผมกล่าวเช่นนั้น…

  จะให้ผมรำพันถึงต่อไปอีกก็ย่อมได้ แต่การนี้จะควรหรือที่จะกระทำเช่นนั้น คร่ำครวญมันออกมาให้ท่านผู้อ่านต้องรับรู้…เพียงเท่านี้ก็มากไปแล้ว

  จะว่าผมต้องการสื่อสารอะไรผ่านสวัสดีวันอาทิตย์-สวัสดีวันแม่วันนี้น่ะหรือ?…

  ผมอยากให้ท่านผู้อ่านรักแม่ คุยกับแม่มาก ๆ ทุกวัน โดยมิต้องจำเพาะเจาะจงกระทำแต่ในวันแม่เท่านั้น ทำให้วันแม่บังเกิดขึ้นได้ทุกวัน

  สำหรับผมการที่ได้คิดถึงแม่ขึ้นมาครั้งใดก็บังเกิดความสุข ความเศร้าต่าง ๆ ในสัมพันธภาพที่เหินห่างนั้นไม่มีแล้ว-มันป่วยการที่จะนึกคิด, สวัสดี.

11 ส.ค.50