ความงามคือความง่าย ความงามคือความจริงที่ไม่จำเป็นต้องงาม แต่จะต้องเขียนได้อย่างลุ่มลึกและแหลมคม

ความงามคือความง่าย

ความง่ายนี่แหละที่เขียนยาก

อาจินต์ ปัญจพรรค์

ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ในปี 2534

รางวัลศรีบูรพา ประจำปี 2535

วรรณกรรมที่ดีคือ

๑.จะต้องนำเสนอปรากฏการณ์ตามความเป็นจริง

๒.จะต้องสะท้อนให้เห็นถึงเหตุของปัญหา หรือที่มาของปรากฏการณ์ตามความเป็นจริง

๓.ต้องชี้ให้เห็นทางออก ทางแก้ไข อยู่ในนั้นด้วย  และทั้ง ๓ ส่วนนี้จะต้องใช้ศิลปะการนำเสนอซึ่งแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน ผู้เขียนจะโดดเด่นเป็นพิเศษ…

ถ้าต้องการความก้าวหน้าในศิลปะของการประพันธ์จะต้องฝึกเขียนและอย่าไปมุ่งเรื่องการประกวด เพราะการคิดแบบนี้จะทำให้ใจของเราครึ่งหนึ่งไม่เต็มแล้ว  เราหวังรางวัล หวังให้เรื่องของเราแปลกเด่น ตรงนั้นเป็นการปรุงแต่งทั้งหมด ไม่ใช่งานเขียนจริง ๆ ของเรา  แต่ถ้าเราเขียนเพราะเราอยากจะเขียนอย่างนี้จะดีกว่า…

งานเขียนมันพัฒนาไปพร้อม ๆ กับสังคม  นักเขียนที่ดีคือคนที่เข้าใจสังคม เข้าใจโลก, เข้าใจโลกทัศน์, มีทัศนะในการมองโลกอย่างถูกต้อง นั่นแหละจะทำให้งานเขียนมีความหมายที่ดี เขาเรียกงานสร้างสรรค์, สร้างสรรค์สังคม, สร้างสรรค์ตัวเอง และจิตสำนึกจิตทั้งตัวผู้เขียนและผู้อ่านไปพร้อม ๆ กัน

 

เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

บทสัมภาษณ์ในฐานะกรรมการตัดสินในสาขาวรรณกรรม
รางวัลศิลปะเพื่อเยาวชนไทย (YOUNG THAI ARTIST AWARD) ปีที่ ๒
จัดโดยมูลนิธิซิเมนต์ไทย

- นักเขียนที่ไม่มีจิตสำนึกในความยุติธรรมและอยุติธรรมควรหันไปทำหนังสืออนุสรณ์ของนักเรียนมากกว่าจะมาเขียนนิยาย

- สำหรับนักเขียนที่แท้ งานเขียนแต่ละเล่มของเขาควรเป็นการเริ่มต้นครั้งใหม่ ณ ที่ซึ่งตัวเขาได้พยายามแสวงหาบางสิ่งซึ่งห่างไกลสุดที่จะไขว่คว้าเอามา เขาควรพยายามที่จะไขว่คว้าหาบางสิ่งซึ่งยังไม่เคยมีการเขียนถึง หรือบางสิ่งที่มีผู้อื่นได้พยายามเขียนถึงมาแล้ว แต่ประสบความล้มเหลว

นักเขียนควรเขียนถึงสิ่งที่เขาต้องการกล่าว แต่หากไม่จำเป็นต้องพูดมันออกมา…

เออเนสต์ เฮมิงเวย์

ONLY THE DEAD HAVE SEEN THE END OF WAR

PLATO

การที่นักอ่านหรือนักเขียนด้วยกันสบประมาทงานเขียนไทยนับเป็นปรากฏการณ์ที่นักเขียนไทยผู้มีชื่อเสียงต้องย้อนกลับมามองเงาตัวเอง และตอบให้ได้ว่าที่เขียน ๆ กันอยู่ทุกวันนี้นอกจากค่าตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้ว เรายังปรารถนาอะไรอีก

ขจรฤทธิ์ รักษา

นักเขียน- บรรณาธิการสำนักพิมพ์บ้านหนังสือ

การเขียนคือหนทางหนึ่งของการดำรงอยู่ การสำรวจ ปฏิสัมพันธ์กับโลก และความหมายของการค้นพบมันเป็นส่วนหนึ่งของความเป็นฉันที่ฉันมิอาจเป็นตัวของตัวเองได้หากฉันไม่ได้เขียนอย่างสม่ำเสมอ

 

 

KIM EDWARDS

 

คนที่กล้าเชือดข้อมือตนเองเพื่อต่อต้านในสิ่งที่มันขัดกับความรู้สึกนึกคิด ไม่ควรเรียกว่าคนขี้ขลาด 

 

คนขี้ขลาดก็คือคนประเภทที่เขาสั่งให้ทำอะไรก็ทำแม้จะขัดกับความเชื่อและความรู้สึกของตัวเอง และคนแบบนั้นก็มีมากมายเสียด้วย 

คนที่ยอมตัวเป็นเครื่องมือของกลุ่มผู้นำไม่ว่าจะเป็นด้านการเมืองและศาสนา ถูกล้างสมองให้ต่อสู้กับสิ่งเล็ก ๆ โดยลืมคิดไปถึงคำว่าเพื่อนมนุษย์และมนุษยธรรมที่เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า… มีความสามารถที่จะทำลายล้างคนอื่นได้แค่ที่ว่าเขาเชื่ออะไรไม่เหมือนเรา…

ม.มธุการี จากนวนิยายเรื่อง คลื่นไร้ฝั่ง

 

“…พี่เขียนหนังสือวันนี้ด้วยความต้องการสิ่งเดียว

ให้ตัวตายแต่หนังสือยังอยู่

พี่พยายามต่อสู้เพื่อให้เห็นเกียรติอันยิ่งใหญ่ของนักประพันธ์ของเรา…”

 ยาขอบ

นวนิยายไม่ใช่การพยายามแก้ปัญหา ทว่าคือการตีแผ่ แสดง หรือเน้นย้ำปัญหาเหล่านั้นด้วยวิธีใหม่ เตะตาดึงดูดใจ และเฉียบขาด ด้วยการจัดวางตัวละคร การสร้างฉาก และสร้างความตื่นเต้นเร้าใจ

DENNIS BOCK

ผู้ที่อ่านหนังสือเพียงเล่มเดียวก็ควรได้รับการยำเกรง เพราะอะไร ก็เพราะหนังสือเป็นพลังอย่างหนึ่งที่ทำให้คนเกิดปัญญา

นายตำรา ณ เมืองใต้

หนังสือที่แท้จริงไม่ใช่เล่มที่เราอ่าน แต่เป็นหนังสือที่อ่านเรา

ออเดน

 

ถ้าคนจนจะทำความผิดบ้าง มันก็ไม่ใช่เจตนาร้ายแรงในหลายกรณีเพราะหลีกเลี่ยงไม่พ้น ขณะที่เศรษฐีมองหารูเรี้ยวในสังคมที่ล้มเหลว เพื่อเอารัดเอาเปรียบทางการเงิน หรือนักการเมืองบ้าคลั่งอำนาจ แต่คนจนไม่เคยเป็นใครอื่นนอกจากผู้พยายามฆ่าความหิว

’รงค์ วงษ์สวรรค์/มาเฟียก้นซอย

คนจนจะโกงบ้างก็ไม่แปลกหรอก เพราะโกงของคนจนก็เพื่อปากท้องที่ขาดแคลนของตนเอง แต่สำหรับคนที่พอมีอันจะกินแล้วโกงนี่สิ โกงเพื่อถมกิเลสตัณหาของตนโดยไม่คำนึงถึงคนจนเลยสักนิด

คนที่เขาโกงก็คือคนจน คนจนจึงคิดจะโกงบ้างก็ไม่แปลกอันใด แต่คนจนมักโกงคนจนด้วยกันไม่ได้ โดยเฉพาะโกงผู้มีอันจะกินด้วยแล้วนั้นเลิกคิดคาดหวังไปได้เลย… คนจนก็คือคนจนที่ถูกเอาเปรียบอยู่ร่ำไป

ประทีป จิตติ