‘ดี.เจ. หรือ ผู้ดำเนินรายการเพลงควรมีหน้าที่ที่มากกว่าการมานั่งเปิดเพลงให้คนฟัง… ถ้าเป็นเช่นนั้นผู้ฟังอย่างผมหรือท่านผู้อ่านก็สามารถเปิดฟังเองได้ โดยไม่ต้องพึ่งรายการวิทยุ และไม่ต้องทนกับเกมชิงรางวัลบ้า ๆ บวม ๆ ตบท้ายด้วยข่าวสั้น ที่ฟังแล้วไม่สามารถจับประเด็นใจความได้เนื่องจากเป็นการรายงานอย่างขอไปที’

 

ห้วงยามนี้หากมีผู้ใดมาถามผมว่าฟังรายการเพลงจากสถานีอะไร ผมก็จะตอบเขาว่า ฟังรายการเพลงสากลจากคลื่น 99.5 เมกะเฮิร์ต

ชื่อรายการประจำคลื่นนี้คือ เดอะ เรดิโอ เปิดกระจายเสียงมาได้กว่าเดือนเศษแล้ว และผมเองก็ติดตามฟังมาตั้งแต่เริ่มต้นได้ไม่นาน อาจเป็นหลังสักสองหรือสามสัปดาห์

ก่อนหน้านั้นมิตรสนิทแนะนำผมว่าให้ลองหาเวลาฟังรายการ ๆ หนึ่งซึ่งเขาจดจำชื่อไม่ได้ (หรือมิได้ใส่ใจผมเองก็ไม่ทราบ)  เขาบอกได้แต่ว่ารายการนี้มีพี่ซัน-มาโนช พุฒตาล ดำเนินรายการในช่วงเช้าตั้งแต่เวลาสองโมงถึงห้าโมง

ผมได้ยินมิตรแนะนำดังนั้นก็ดีใจพลัน– ดีใจที่พี่ซันกลับมาจัดรายการวิทยุอีกครั้ง หลังจากเลิกทำหนังสือและรายการบันเทิงคดี แต่ทว่าก็ต้องเสียใจโดยพลันทันทีเนื่องจากช่วงเวลาดังกล่าวนั้นผมไม่สามารถรับฟังพี่ซันจัดรายการได้  หนึ่ง- นั้นเป็นเพราะที่สำนักพิมพ์ของผมไม่มีวิทยุ (เคยมีแต่หมดสภาพการใช้งาน) และสอง- ผมคิดว่าไม่สมควรหาเครื่องใหม่มาเปิด เพราะหน้าที่การงานเช่นผมซึ่งมีหน้าที่พิสูจน์อักษรนั้นความเงียบควรเคียงคู่บรรยากาศในการทำงานมากกว่า และผมเองก็ไม่อยากทำลายสมาธิของพี่ ๆ น้อง ๆ ผู้ร่วมงานคนอื่น ๆ

เมื่อผมปรารภเหตุผลดังกล่าวให้มิตรฟังเขาก็ว่า- ทำไมไม่ซื้อวิทยุพกพาที่ขายแบกะดินทั่วไปมาฟัง ราคาไม่แพงหร็อกแถมยังใช้งานได้ดี…  ผมฟังแล้วก็เห็นจริงตามเขาแล้วตัดสินใจว่าจะหาซื้อมาใช้ฟังบ้าง แต่จนแล้วจนรอดบัดนี้ก็ยังไม่ได้ทำตามความตั้งใจเสียที ฉะนั้นผมจึงไม่มีโอกาสฟังพี่ซันจัดรายการสักครั้ง

จนเมื่อวันที่ 5 ธันวาคมปีที่แล้วซึ่งเป็นวันพ่อแห่งชาติ ผมได้หยุดงานเหมือนกับผู้คนทำงานส่วนใหญ่ วันนั้นตื่นนอนประมาณสามโมงเช้า ตื่นแล้วยังไม่อยากลุกจึงเอื้อมมือไปเปิดวิทยุที่โต๊ะข้างหัวเตียงโดยที่ไม่ต้องเสียเวลาหมุนหาคลื่น (วิทยุผมเป็นระบบอนาล็อก) ผมล็อคสถานีประจำเอาไว้แล้วซึ่งนั่นก็คือคลื่น 99.5 พลันได้ยินเสียงผู้ดำเนินรายการเสียงคุ้นหู ไม่ต้องเสียเวลานึกคิดนานเสียงนั้นก็ประกาศว่า

ท่านกำลังฟังรายการเดอะ เรดิโอ โดยมีผมมาโนช พุฒตาล บุตรนายเฉลียวกับนางอำไพ…”

เท่านั้นผมก็นึกถึงคำแนะนำของมิตรทันทีพาลต่อว่าเขาในใจว่า- ทำไมไม่บอกว่าพี่ซันจัดอยู่คลื่นนี้ (ซึ่งผมทราบภายหลังจากปากคำของเขาว่า- กูบอกมึงแล้ว!… ที่ผมบอกท่านผู้อ่านว่าเขาไม่ใส่ใจเรื่องคลื่นนั้น แท้ที่จริงแล้วผมเองต่างหากที่ไม่ได้ใส่ใจ)  ผมร้องเสียงหลงอยู่ในใจอีกว่า- โธ่! ที่แท้ก็คลื่นเดียวกันกับที่ผมฟังอยู่ทุกบ่ายวันอาทิตย์นั่นเอง

การกลับมาจัดรายการของพี่ซันในครั้งนี้ยังคงความเป็นเอกลักษณ์ไม่เสื่อมคลายคือ มีเรื่องราวต่าง ๆ มาเล่าสู่กันฟังมากมายทั้งเรื่องเกี่ยวกับเพลงที่เปิดซึ่งมีทั้งเบื้องหน้าเบื้องหลังและเกร็ดเล็กเกร็ดน้อย, ประสบการณ์ชีวิตส่วนตัวต่าง ๆ ที่พยายามจะโยงเข้ากับเนื้อหาของเพลง และการแสดงทรรศนะต่อเรื่องราวต่าง ๆ นั้นประกอบการจัดรายการ  บุคลิกเช่นนี้นั้นหาไม่ได้ง่ายกับผู้ดำเนินรายการวิทยุในปัจจุบัน (ในทรรศนะของผม) และนั่นเองเป็นสาเหตุนำพาให้ผมเลิกฟังรายการเพลงวิทยุไปชั่วระยะหนึ่ง (เป็นระยะใหญ่)

รายการเพลงทางวิทยุในปัจจุบันนายทุนผู้ซึ่งเป็นเจ้าของค่ายเทปเป็นเจ้าของเสียส่วนใหญ่ ฉะนั้นเพลงที่จะนำมาเปิดก็เป็นของค่ายตัวเองเช่นกัน เป็นการลงทุนโฆษณาทางอ้อม  เมื่อเป็นการลงทุนก็ย่อมมองเห็นผลตอบแทนกำไรทุนสูงสุด ทุกเวลานาทีผ่านไปอย่างมีค่า… ผู้ดำเนินรายการจึงต้องบริหารเวลาให้ได้คุ้มค่ามากที่สุด กระบวนการจัดรายการจึงออกมาในรูปเปิดเพลง (ของค่ายตัวเอง) – แจกของรางวัล (จากผู้สนับสนุนรายการ) – โฆษณา – เข้าข่าวต้นชั่วโมง (เป็นกฎบังคับ- ห้ามเลี่ยง)

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปไม่ได้อะไรเลย… ถ้าคิดว่าจะไม่ได้จริง ๆ ก็คือไม่ได้อะไรนอกจากสิ่งที่ได้กล่าวมา

หรือนั่นอาจเป็นเพราะรายการวิทยุเหล่านั้นเป็นรายการเพลงไทยจึงไม่อาจนำเสนอเรื่องราวดังเช่นพี่ซันได้?  พิจารณาอย่างไม่จริงจัง- ก็อาจเป็นไปได้ เนื่องจากเพลงไทยสมัยปัจจุบันคงไม่มีเรื่องราวอยู่ในตัวกระมัง หรือมี แต่ก็ไร้จิตและวิญญาณเต็มที… หรือมี แต่ไม่ควรค่านำมาเสนอแข่งกับเวลาอันเป็นเงินเป็นทอง  หากแต่ไม่มีจริง ๆ ก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องดันทุรังพูดเรื่องเกี่ยวกับเพลง พูดเรื่องอะไรก็ได้ที่จะบังเกิดประโยชน์แก่ผู้ฟัง ซึ่งก็เป็นหน้าที่ของผู้ดำเนินรายการว่าจะมีแนวทางการทำงานของตนอย่างไร  ดี.เจ. หรือ ผู้ดำเนินรายการเพลงควรมีหน้าที่ที่มากกว่าการมานั่งเปิดเพลงให้คนฟัง… ถ้าเป็นเช่นนั้นผู้ฟังอย่างผมหรือท่านผู้อ่านก็สามารถเปิดฟังเองได้ โดยไม่ต้องพึ่งรายการวิทยุ และไม่ต้องทนกับเกมชิงรางวัลบ้า ๆ บวม ๆ ตบท้ายด้วยข่าวสั้น ที่ฟังแล้วไม่สามารถจับประเด็นใจความได้เนื่องจากเป็นการรายงานอย่างขอไปที

ก่อนเขียนมาถึงบรรทัดนี้ผมย้อนกลับไปอ่านเรื่องราวตั้งแต่ต้นแล้วรำพึงกับตนเองว่า จะต่อว่าต่อขานกับรายการเพลงทำไมนัก– ไม่นานก็ได้บทสรุปอย่างน้ำขุ่น ๆ ว่า เป็นทรรศนะของคนฟังวิทยุคนหนึ่งที่ต้องการฟังรายการประเทืองปัญญา และเห็นสัดส่วนรายการประเภทนี้เท่าหรือมากกว่ารายการเพลง (อย่างเดียว) อย่างที่ได้ยินในปัจจุบัน

ไม่จำเป็นต้องเป็นสาระล้วน ๆ มีเพลงประกอบรายการก็ได้  หรือไม่จำเป็นต้องเปิดเพลงตลอดรายการ สัดส่วนที่มีเพลงสี่สิบห้า, สาระสี่สิบห้า ที่เหลือโฆษณา ไม่เอาเกม- ได้ไหม?…

หากท่านผู้อ่านที่คิดนึกเหมือนผมและเป็นผู้นิยมชมชอบฟังเพลงสากลกลางเก่า-ใหม่อยู่บ้าง ไม่อยากรอคอยคำตอบให้เนิ่นนานเสียเวลาแล้วละก็… ในระหว่างที่คอยนี้แวะไปที่คลื่น 99.5 เมกะเฮิร์ตหน่อยเป็นไร

หัวเรือใหญ่ของ ‘เดอะ เรดิโอ’ คือ ดี.เจ.อมตะ-วิโรจน์ ควันธรรม

ครับ- แฟนรายการเพลงของพี่หมึก-วิโรจน์ ควันธรรม, พี่แต๋ว-วาสนา วีระชาติพลี, พี่ซัน-มาโนช พุฒตาล, เดือนเพ็ญ สีหะรัตน์, พิทยากร ลีลาภัทร และ ฯลฯ เปิดคลื่น 99.5 เมกะเฮิร์ตโดยพลัน

และหากใครมาถามผมอีกในห้วงยามนี้ว่าฟังรายการเพลงจากสถานีอะไร ผมก็จะตอบเขาว่า ฟังรายการเพลงสากลจากคลื่น 99.5 เมกะเฮิร์ตนี้เช่นเดียวกัน- ทุกวัน.

Sunday, Jan. 14, 2007
Bangkok : Klong San