ผมเขียนจั่วหัวเช่นนั้นแล้วบังเกิดความกลัวว่า ลำดับวันที่เข้ามาแวะพัก-ทักทายนั้นอาจไม่ต่อเนื่อง

ไม่ต่อเนื่องหากจะนับว่าต้องเป็นการติดต่อต่อเข้ามาทุกวัน… แล้วผมก็พบทางออกว่า ไม่เป็นจำเป็นต้องเรียงลำดับวันเวลาเช่นนั้น (นี่หว่า)

เอาเป็นว่า นับเป็นจำนวนครั้งที่เข้ามาเสียดีกว่าครับ

กระผมคิดมากไปเองเสียฉิบ !…

ช่วงนี้เป็นทีต้องแวะเข้ามาบ่อยสักระยะ  จากทุกวันเป็นวันเว้นวัน แล้วอีกหน่อยคงเป็นสัปดาห์ละครั้งเมื่อจัดแต่งบ้านนี้ได้ลงตัว

เวลาที่หายไปนั้นก็มิได้เอาไปทำอะไรนอกจากเขียนงาน  หลังปีใหม่ กระผมรู้สึกว่ามีงานให้เขียนมากมาย ทั้งงานที่ค้าง ทั้งงานคอลัมน์นิตยสารออนไลน์ และจิปาถะ… ทั้งหมดยังเกี่ยวข้องกับงานเขียน-งานหนังสือ

กระทั่งกระผมรู้สึกว่าเวลาที่จะอ่านงานของนักเขียนท่านอื่น ๆ ลดน้อยลงไป… ซึ่งนั่นก็พยายามจัดสรรแบ่งเวลากับการงานเขียนนั้น ๆ บ้าง… เพื่อเอาความคิดมาใช้กับงานของกระผมเองบ้าง

หลายครั้งครับ- ที่อ่านงานเขียนเหล่านั้นแล้วเกิดความคิดโลดแล่น… เหมือนได้เปิดโลกทัศน์

แต่แน่นอน… ความคิดนั้นไม่ใช่การลอก– เป็นการมองเห็นอีกมิติหนึ่ง เป็นความคิดต่อยอด

สำหรับสัปดาห์นี้ขอประเดิมงานใหม่ (จริง ๆ ) สำหรับบ้านหลังนี้ กับ Good morning Sunday–

ต่อไปตามมาด้วย Life in a Week–

และคงเป็นไปเช่นนี้ หากว่าโลกบวม ๆ (ต่อไปผมจะใช้คำว่า- เส็งเคร็ง) ไม่ย่อยยั[แหลกลาญไปด้วย “สงคราม” ทุกชนิด-ทุกประเภทเสียก่อน

จนกว่าจะพบกันใหม่…

ด้วยมิตรภาพ.
(ทางฝั่งซ้ายของเมือง)

อานันท์ ประทีปะจิตติ